Provincie Sichuan van oost naar West: ?? - Danba - Ganzi - 19 - 22 juni
Die avond is het beginnen bliksemen en donderen. Ik dacht: 'Oh, nee, laat me nu morgen hier niet een dag zitten wachten op goed weer om de bergen in te trekken'. Uitgezonderd op een avond in Shangai, was het geleden van de dag dat we weg gingen van de rijstterrassen dat ik regen had gehad. Maar gelukkig waren de goden me goed gezind. 's Morgens was het over en ik dus met mijn gids op pad.
Het was een mooie tocht van een 30km tussen de 3200 en 3700m. Helemaal in het begin kwamen we nog Chinese toeristen tegen, maar na een half uur niet meer. Eigenlijk was het pad simpel en zou ik geen gids hebben nodig gehad, maar ondanks onze communicatie beperkt was, was ik toch content niet alleen te moeten lopen. Omdat het afgelopen dagen/weken in deze streek geregend had, stond het water van de rivier heel hoog en op een bepaald moment hebben we zelfs een klein dammetje moeten bouwen om over het water te geraken. Alleen zou ik op dat punt teruggedraaid zijn, denk ik. Na 4u wandelen waren we blijkbaar op de eindbestemming (moesten dezelfde terugweg doen), maar ik wou nog wel verder. Nog een uurtje maar dan hield mijn gids het voor bekeken. Gelukkig was de zon er nog meer doorgekomen in dat uur zodat ik toch beter de toppen van de 4 sisters kon zien. Toen we net aan het dalen waren, kwamen we de andere toeristen terug tegen. Op zijn Chinees: een groepje van 10 onsportieve Chinezen waarvan 8 blijkbaar het laatste stuk te paard naar boven aan het komen zijn met een bazoeka van een camera in hun handen. Op de terugweg had ik een toffe taiwanees leren kennen die de volgende dag ook terug naar Danba ging en dan naar een plek wou waar veel watervallen zijn. Ik dacht: misschien loop ik dan nog wel een of 2 dagen met hem mee. Maar blijkbaar was deze weg afgesloten. Dus ik zou mijn oorspronkelijk plan richting Westen verder zetten en hij ging dan naar Zonglu (waar ik al geweest was). Spijtig want ik had een goede reisgezel bij me die Engels en Chinees sprak!Die namiddag in Danba ben ik nog naar de kapper geweest. Had een klein beetje schrik, want bijna alle chinese vrouwen hebben lang haar. Maar beter nu, dan zou ik nog 6 weken hebben om het terug te laten groeien. Maar ik had blijkbaar een goede kapper uitgekozen. Eerst een kwartier mijn haar wassen terwijl je volledig plat op een massage tafel ligt en dan knippen. Degene die mijn haar gewassen had, durfde er blijkbaar niet goed aan beginnen.Hij wat luidop lachen en uiteindelijk kwam iemand anders dan mijn haar knippen terwijl hij en nog een andereerop stonden te kijken.
Bij mijn terugkomst in Danba heb ik ook vernomen dat enkele dagen daarvoor een aantal doden waren gevallen op 140km hiervandaan toen een bergflank naar beneden is gekomen terwijl ze er aan het werken waren.
of volgens Chinese berichtgeving
http://www.chinadaily.com.cn/china/2010-06/15/content_9978919.htm
Het verbaast me wel niets want de bergwanden in de buurt van Danba lijken wel op peperkoek. Als het regent,zaken ze in elkaar en vallen er op veel plaatsen rotsen naar beneden die dan de weg versperren. De wegen liggen hier vol met rotsen en wij hebben ook een keer een tijd moeten stilstaan, omdat een kraan eerst de weg terug moest vrij maken.
Gisteren(21 juni) met de busnaar Ganzi getrokken. Het zou een lange busreis worden van 9uom een kleine 400km te overbruggen (in een verslag van mensen die hier in sept 2009 waren geweest had ik gelezen dat ze door motorpech pas om 20u waren aangekomen, maar zolang zou het voor me niet zijn, dacht ik ). Meestal vertrekken de bussen hiertussen 6 en 7's morgens zodatje toch nog iets aan je dag hebt bij aankomst.Het was wel een heel mooi traject en na een drie uur veranderde het landschap. Minder steile wanden, maar heel groene zachte heuvelruggen (deed me een beetje denken aan Schotland). Om 14u hadden we pech. Omdat ze aan het werken waren aan de weg, was de weg daar nog maar heel smal en een truck had zich vastgereden. Heel discussie op straat wat er nu moest gebeuren. Dan maar een kraan laten komen die in de buurt bezig was en die heeft alle stenen en mortel dat klaar lag aan de kant van de weg versleept zodat het verkeer er terug door kon. 1,5 u later waren we terug op weg en ...... tegen 20u was ik op mijn bestemming. Het genieten van het landschap was er het laatste stuk niet meer bij. Ik had er genoeg van.
Ik ben hier wel letterlijk meer en meer in de far west beland. De mensen en hun huizen doen me denken aan indianen, maar het zijn Tibetanen hier. Hier is de eerst taal dan ook Tibetaans en geen Chinees niet meer. Normaal zou ik vandaag al verder trekken naar eindbestemming Dege van waaruit ik trektocht wil maken. Maar gisterenavond Amerikanen tegengekomen die Tibetaans studeren en me aanraadden om hier nog een dagje te blijven. Gisteren was het stralend weer en ik zag me al een dagje bij dat weer hier wat rondhangen en wat genieten ipv direct verder te trekken. Sloeg wel tegen toen het vanmorgen regende. Gelukkig is het ondertussen over en ben ik vanmiddag 4 jonge europeanen tegen gekomen (je moet echt soms zoeken om 'westerlingen' tegen te komen) om samen mee te gaan eten. Zij trekken in de andere richting dan mij dus ons contact was van korte duur. Vanavond op zoek naar een minibus voor morgen. Ik kan me hier goed redden, maar ben nu een week weg uit Chengdu en zou het wel tof vinden om langer met dezelfde reizigers eens te kunnen verder trekken. Enfin, we zien wel.
PS Misschien nog even een reactie op de Chinese taal, want sommigen denken dat ik er al weg mee ben. Er zouden zo'n 36.000 tekens zijn in het chinees. Een teken staat voor een klank of lettergreep en niet voor een letter. Ik heb me laten wijsmaken dat je met 2.000 tekens al heel ver zou komen. Om op de PC te tokkelen, gebruiken ze het pinyin. Dan typen ze hun klanken volgens het romeins alfabet. Maar op die letters staan tekens om aan te duiden of het in eerste, tweede, derde of vierde toon moet uitgesproken worden en zingen is nooit mijn grootste gave geweest. Mijn vertaalgidsje en Ipod geeft altijd het Chinees weer en het pinyin, maar zelfs dan slaag ik er meestal niet in om het uitgesproken te krijgen zodat ze me verstaan. Gelukkig dicteert men Ipod het zelf en hou ik die gewoon bij hun oor. Dan antwoorden ze terug en zeg ik: 'wo bu dong' (ik versta je niet). Ik red me wel waar het nodig is, maar zoek engelssprekenden wel op.
Chengdu en Danba - 14 juni - 18 juni
Chendgu is de lelijkste stad die ik tot hiertoe gezien heb.Groot, grijs, geen karakter, allemaal flats zoals links op de E313 richting antwerpenvoorbij wommelgem maar dannog in iets slechtere staat, van die driewielers als wagentjes of kleine busjes. Dit was eigenlijk het beeld dat ik van een Chinese stad had. En net daarom vond ik het toch leuk om daar even rond te lopen.
Had vanuit Shangai gereserveerdvoor een superleuk hotel Sim's Cozy.Het wemelt er hier voor het eerst van niet-chinese toeristen, voornamelijk backpackersdie low-budget reizen. Sommigen reizigen ook alleen, zodat er tijdens je eten wel altijd iemand te vinden is om een babbeltje mee te doen.
Dinsdagvoormiddag ben ik de pandatour gaan doen. Een zoo met alleen maar panda's, maar wel schitterend om te zien. Voor die beesten zijnboomhutten gebouwd met bamboe en ze liggen dan bv met vijf naast elkaar op hun rug heerlijk bamboe te eten. Ik heb er schitterende foto's van (maar hier niet in mogelijkheid ze op het net te zetten: wordt vervolgd). In de namiddag ben ik nog even de stad ingegaan. Wou toch nog een nieuwe camera kopen (rode draad doorheende reis
Het hotel is een half reisbureau waar je allerlei trips kunt boeken (ook om bv naar Tibet te gaan). Maar heb besloten niet naar Tibet te gaan. Je kan alleen Tibet in met privegids en chauffeur en als je dan alleen bent, wordt dat een kostelijke grap. Ik kon proberen zelf een groep te maken, maarhadgeen zinom te lang in Chengdute blijven om de juiste mensen te vinden. Heb dan maar vrij impulsief besloten omhetzelfde te doen dan een reisverslag dat ik mee had: verder naar het Westen te trekken tot aan de grens met Tibet. Hier is al heel veel Tibetaans invloed maar overal kan je vrij naartoe. Twee amerikaanse zussen die mee op pandatour geweest waren, kochten net voor mijhetzelfde busticket om woensdagmorgen 6u30 de bus naar Danba te nemen. Op de bus had ik toch even een dubbel gevoel: welk kieken koopt nu alleen het eerste het beste busticket terwijl je in een backpakers hotel zit waar vele reizigers alleen rondreizen. Misschien had ik beter toch nog een dag daar gebleven en een medereiziger gezocht voor een paar dagen samen op te trekken. Too late, ik zatal op debus. Toen de zon er doorkwam en ik de bergen begon in te rijden, begon ik toch een goed gevoel te krijgen en te denken :'Jane, dit is uw biotoop'. Sinds we Chengdu uit zijn, is de lucht veel blauwer. Het was een lange busrit (negen uur) en het gekende verhaal een beetje. Langsheen heel de route waren ze bezig met bruggen te bouwen en veel betere wegen. Enfin, in de late namiddag waren we dan daar en naar het beste backpackershotel van dorp gegaan: 4 euro voor de kamer met gemeenschappelijke badkamer (denk wel niet dat iedereen die dit verslag leest, er had willen liggen). Nochtans was dekamer heel netjes, maarvoor het eerst een frans toilet en de rest van sanitair was ook heel primitief en kon er nauwelijks door.Nog een uurtje te voet naar ander dorpje Suopo gewandeld. Vanuit wachttorens heb je een mooi overzicht over de vallei,maar om in1 van de wachttorens tegeraken moet je in verhouding veel 'inkom' betalen aan een dorpsbewoner diezijn huis aan1 van detorens heeft gebouwd. Ondertussen heb ik ook een vertaalapplicatie op mijn Ipod die goed Chinees voor me praat. Ik versta dan wel nog niet wat die Chinezen antwoorden. Hij erg geinteresseerd in mijn Ipod en wou weten wat dat kost.Ik antwoordde: nog 150 toeristen die in je wachttoren willen. Omdat mijn conditie wel aan het verbeteren is, heb ik de terugweg wat gelopen. Dat was anderhalf jaar geleden dat ik gelopen had, maar het voelde prima. 's Avonds in plaatselijk restaurant in de keuken gaan aanduiden wat ik wou: heerlijke dumplings. Heb dan wat Chinese les gekregen van de uitbaters en zij engelse les. Nadien kwam de rekening: een halve euro voor mijn avondmaal ! Hier komen ze waarschijnlijk nog wel toe met 100 euro loon in de maand !
De volgende dag hadden we voor ons 3 een taxi besteld om eerst naar een klein Tibetaans dorpje JiaJu te gaan een 6km verderop (heb mijn lonely planet niet hier). Dit is in 2005 door National Geographic uitgeroepen tot 'Best Village of China'. Het lag wel heel mooiin het groentegen een bergwand aan, maar heel veel was hier niet te zien. Er was nauwelijks beweging in het dorp. Na een goed uur naar een ander dorpje Zonglu gereden dat 20 km verder lag waar we ook gingen blijven slapen. Omdat die amerikanen nog wat jong zijn en ze denk ik liefstonder elkaar zijn, ben ik in mijn eentje gaanwandelen op de heuvelflank tussen de bossen en de velden. Iedereen van het dorp was bezig met het graan af te snijden en te laten drogen in hun huizen.Bij het afdalenhad ikeen schitterend terrasje (zonder drank wel) gevonden waar ik nog rustig in de zon in mijn boek heb zitten lezen tot het tijd was om te eten.
Vanmorgen gingen de zussenvoor de zessen er verder op uit (moeten over 14 dagen al terug naar huis). Ikbeslis soms vaak op het laatste moment zoals vanmorgen wat de volgende dag me brengt. Kon nog wat wandelen in Zongluen dan terug naar Danba om dan's morgensvroeg metbus van 7umijn tocht westwaarts verder te zetten of kon andere kant op en naar de voet van een 6000'der trekken om daar te gaanwandelen.Had vanmorgen een heel leuk gesprek aan tafel met 2 Chinese vrouwen die op2u van Shangai wonen en deftig Engels praatten. Zekwamen net van die berg 'the 4 sisters' en vertelde me exact hoe ik er moest geraken omdat hier niets van in de lonely planet staat. Beslissing was dan snel gemaakt. Ik zou het erop wagen omin mijn eentje naar ginder te trekken (zelfs lonely planet kan me nu niet meer helpen). Ze hebben me aan een minibusje geholpen naar mijn eerste stop Xiao Jin een 2 uur verder. Eigenlijk rijden er hier heel veel minibusjes die als 'shared' taxi dienen. Je stapt in en eens er 4 tot 6 man in zit, vertrekt die naar de bestemming. Dat gaat meestal wel heel vlot.
Bij de eerste stop had ik het wel wat lastig, het dorp was veel groter dan verwacht, niemand dieEngels kon, geen info in lonely planet en wist zelf niet naar welk dorp ik wou. Maar de Chinezen zijn heel behulpzaam en met zes chinezen rondom u die u proberen te verstaan, wisten ze wel wat mijn bedoeling was.
Ben dus nu aangekomen in .... ik weet het zelf niet
PS Zij die een kaartje willen vanuit China, gelieve je adres te mailen naar [email protected]. Heb nog geen adressen in mijn Ipod staan.
Shangai met de trein naar Chendu
Hey,
Ik zou graag wat reageren op jullie reacties maar dat ga ik later nog een keer doen. Heb nu even tijd om jullie verder op de hoogte te houden.
De week voordien was het ook al eenvreemd gevoel van afscheid nemen als Jan Gerrit naar huis vertrok, en nu zaterdagavond opweg naar station had ik er een gelijkaardig gevoel wat bij.Heb heel fijne dagen gehad bij Greetje en Bert(met de kids) in Shangaien nu stond ik er voor het eerst echt alleen voor, wetende dat ik terug naar het binnenland trek en me niet kan behelpen in het Chinees.Had de voorbije dagen de vogeltjesdans aangeleerd aan de kindjes en dat hebben we zaterdag als 'afscheidsfeestje' nog een paar keer gedanst.
Zaterdagnamiddag inShangai had ik nog een Chinese massage genomen van 90 minuten om goed ontspannenop de trein te zitten (heb trouwens vanaf zaterdag een serieuze verkoudheid; Nadia, zo eentje waar mijn longen er bijna mee uitgehoest worden). Maar die Chinezen hebben toch een iets ander beeld bij massage: bij ons is dat meer om onze bloedcirculatie van het lichaam naar het hart te bevorderen, volgens die chinezen is dat heel hard duwen op elke spier. Snapte het al niet dat die masseur het 90 minuten kon volhouden om zoveel druk te zetten op zijn vingers. Soms bijna op het pijnlijke af, maar toch voelde het nadien goed aan. Maar tegen de avond en tot 2 dagen later ben ik er heel stijf van geweest. Op de trein kon ik me nauwelijks bewegen omdat ik elke spier op mijn rug wel voelde als ik me wou verleggen opmijn bedje. Door de wissel van ticket (woensdag naar zaterdag) had ik nu een bedje bovenen niet beneden. Prima als je wilt slapen, maar minder interessant overdag omdat ik mijnhoofd naast mijn bed moest hangen om mee door het raampje naar buiten te kunnen kijken (en gezien mijn stijve rug voelde dat niet confortabel aan). Heb dan ook veel op een zitje op de gang gezeten. Roken op de trein mag niet, maar op het einde van elke wagon stonden ze wel te roken. Wees dan vanop mijn zitje naar dat teken van niet roken en dan trokkende Chinezenaltijd wel verder weg.Ze zullen ook gedacht hebben :'verdomme, die europese trut die geen chinees kan, zal ons wel duidelijk maken dat we hier niet mogen roken.' Eigenlijk verliep detreinreis zeer vlot en voor ik het wiststond ik maandagmiddag (na een kleine 40u) dan in Chengdu.
Shanghai 2-12 juni
Shangai in 1 woord.ONGELOOFLIJK !!!!!!
Ik had op voorhand een beeld van China: de chinezen komen op, maar nog een weg te gaan voor ze op ons niveau staan. Helemaal mis, ze staan hier al een pak verder dan bij ons. Zeker in Shanghai, maar ook in de rest van het land verbaas ik me soms over hun ontwikkelingen. Ik ben nog nooit zo onder de indruk geweest van een stad dan hier. Dit is de meest moderne stad die ik ooit gezien heb.
Greetje en Bertwaar ik nu bij verblijf, wonen al zeven jaar in Shangai en hebben de enorme sprong voorwaarts gezien.
7 jaar geleden hadden ze nog 2 metrolijnen, volgens trotter 2008 hebben ze er hier zes, maar ondertussen liggen er hier elf. Spiksplinternieuw, snel,maar gigantisch druk, gelukkigkan ik me daar soms wel een breuk om lachen ipv me daar aan te ergeren.In Belgie laten we eerst de mensen uitstappen als de metro stopt en dan stapt men pas op. Hier probeert men al op te stappen en is het voor degenen die eruit moeten soms onbegonnen werk er nog uit te geraken.Ik heb hier ook al een keer moeten denken aan een spel dat we speelden in de tijd dat ik nog bij de chiro was: stoelendans: er zijn te weinig stoelen voor het aantal mensen en als de muziek stopt, loopt men zo snel mogelijk naar een stoel en gebeurt het dat men met twee half op de stoel zit. Hier gebeurt dat dus net hetzelfde. Die chinezen spurten letterlijk naar een lege plek en komen soms genant bijna op elkaars schoot te zitten omdat ze net een seconde te laat zijn. Het is me ook al overkomen dat ik klaar stond om uit te stappen en bij dehalte direct 1 meter buiten stond. Zo'n massa die wilt uitstappen en in uw rug duwt dat er geen ontkomen aan is. Wat wel opvalt is de leeftijd van de Chinezen. Als men in Belgie op de metro stapt, dan waant men zich in Afrikaof in een bejaardentehuis. Hier krioelt het vande jonge Chinezenruwwegtussen de20 en 40 jaar.
Vrijdag is Jan Gerrit terug naar huis vertrokken en heb ik hem mee naar de luchthaven gedaan met de Maglev. Een trein die geen contact maakt met de sporen maar in een magnetisch veld er boven hangt. Op 4 minuten reden we 431km/u en nog eens 4 minuten later stonden we op de gigantisch grote luchthaven met 2 terminals. 7 jaar geleden bestond er enkel een kleine luchthaven elders in de stad. Deze wordt nu nog gebruikt voor binnenlandse vluchten maar heeft ondertussen ook een nieuwe grote terminal 2 (dinsdag zijn we daar geland toen we van Yangshuo kwamen) en terminal 3 zal weldra gebouwd worden om capaciteit uit te breiden.
Had een paar dagen geleden ook even de standaard gelezen op internet en Kris Peeters had het ook over Shanghai. Wij doen er 10 jaar over om te beslissen of we nu wel of niet een Lange Wapper bouwen, hier bouwen ze zo'n 2 bruggen per jaar.
Chinezen zijn ook gek van auto's, al beseffen ze dat er geen plaats is in de stad als iedereen er een zou kopen. Blijkbaar is een auto kopen duur, maar betalen ze in verhouding nog veel meer voor de nummerplaat vermits deze per opbod verkocht worden. Ik ben ook verbaasd met wat voor wagens ze rijden. Nergens in de wereld heb ik zo'n concentratie nieuwe auto's gezien. Naast Chinese merken zie je heel veel Volkswagen (passat, touran). Als je Audi ziet, is het meestal een A6, soms A8 (geen A4 of A3) of voor BMW, meestal de 7 reeks (nog geen 3 reeks gezien). Volgens Bert die hier woont, kent hij nergens zo'n grote concentraties Porsches dan hier in Shanghai. Je kan denken: 'maar in China is alles goedkoper'. Voor de auto's weet ik het niet maar bv camera's en Ipod of Iphone, betaal je alleszins hier meer dan in Belgie. Een pintje op een terras betaal je ook al gauw 6 euro en als je tegenslag hebt 8. Enkel eten is hier eigenlijk nog spotgoedkoop.
EXPO belevenissen: ONGELOOFLIJK !
Donderdagavond ben ik samen met Jan Gerrit geweest, gisteren nog een keer een hele dag en vanavond terug enkel vanaf 16u. Op 6 maanden tijd verwachten de Chinezen 70 miljoen bezoekers (expo Aichi, Japan 2005 had er 22 miljoen) of gemiddeld 360.000 per dag. In het begin hadden ze er blijkbaar maar rond de 200.000 per dag, maar ondertussen zitten ze elke dag boven de 360.000 en is elk weekgemiddelde hoger dan de week ervoor. 10 dagen geleden zaten ze op een zaterdag voor het eerst boven de 500.000, ondertussen is dit een cijfer dat ze zowat elke dag beginnen te halen. Als ze zo doorgaan, zullen ze gemakkelijk meer dan 80 miljoen bezoekers halen. Denk niet dat je veel blanken ziet. Ik schat dat meer dan 99% van de bezoekers chinezen zijn. bv voor Italiaans paviljoen heb ik een drie kwartier aangeschoven en geen enkele andere europeaan tegengekomen (en vermits de hekken van het wachten zo opgesteld zijn dat je steeds denkt 'ik ben er bijna' en je achter de hoek nog een rij wachtenden ziet,passeer je tochheel wat volk). Eigenlijk wordt de wereld hier voorgesteld aan de Chinezen. In twee paviljoenen (Australie en SAIC-GM auto paviljoen) heb ik zelfs meegemaakt dat de Chinees gesproken film, nergens vertaald of ondertiteld is in het Engels. Ik ken dat opera gebouw van Sydney wel, maar als er dan bv 3 minuten Chinees bij gesproken wordt, zou ik toch graag weten over wat ze het hebben.
Vorige donderdag hadden we al gezien dat Duits paviljoen veel volk trok. Ik dacht: ik ga maandag terug en dan doe ik eerst Duits paviljoen. Ik was om 9u10 op de expo (officieel gaat expo om 9u open), maar het was al meer dan een uur aanschuiven om door de security check te komen (via acht metrohaltes kan je toegang krijgen tot het park, maar aan eender welke ingang is het aanschuiven). Tegen 10u15 snel naar het Duits paviljoen dan, maar ze riepen al om dat Duitsland een wachttijd had van 5 uur. Enkel Chinees paviljoen is nog hopelozer. Bij 30 graden celsius, stralende zon, heb ik dan maar wijselijk besloten om Duitsland niet te bezoeken. Tommy, als jullie van plan zijn omlaatste week van oktober te komen, vlak voor JCI wereldcongres, dan denk ik dat het hier helemaal een hopeloze zaak wordt.
Ben gisteren wel in een superinteressant themapaviljoen geweest waar 6 families uit 6 continenten vergeleken werden. De manier waarop was verbluffend, maar ook de inhoud. Eigenlijk zouden de vakbonden beter ook eens naar hier komen en in die hal rond lopen. Dan zullen ze snappen dat we met ons 38 uren werken en 52 jaar op brugpensioen gaan in een continent waar in verhouding demeeste 60 plusserszijn, niet echt ver meer komen :-) Ook de verhouding van ons loon dat naar huisvesting ging lag ongewoon hoog tov alle andere continenten.
Weet niet of iemand van jullie in Bejing is geweest tijdens olympische spelen. Daar deden ze blijkbaar ook beroep op vrijwilligers om allesin goede banen te leiden. In totaal hebben 500.000 (!!!) chinezen zich geregistreerd om vrijwilliger te mogen zijn op de expo.Dagelijks werken erzo'n 76.000 (de meesten zijn student en werken 14 dagen kosteloos). Dit wil zeggen dat je op elke hoek van de straat in Shanghai (buiten expo park) wel een kiosk vindt waar je info kan inwinnen bij die vrijwilligers (allemaal zelfde blauwe trainingpakje). Binnen in het park zijn er dan nog eens zoveel vrijwilligers met een groen trainingspakje aan en allemaal zijn ze even vriendelijk. Ze voelen het blijkbaar als een eer aan omvrijwilliger te mogen zijn.ONGELOOFLIJK !!
Genoeg over expo en Chinezen. Wat heb ik in Shangaizoal gedaan ?
Vorige woensdagavond heeft Bert ons nog meegenomen naar de Bund.De bekendstelaan langs het water met aan de ene kant prachtig verlichte koloniale gebouwen van een honderd jaar oud en aan de overkant de nieuwe stad. 7 jaar geleden zou hier enkel de wereldberoemde TV toren en een half afgewerkte wolkenkrabber hebben gestaan. Nu staat het vol met wolkenkrabbers zoals ik er nog nooit gezien heb. Jan, een plek waar uw ogen bijna er uitvallen van verbazing van de gigantisch mooi verlichte gebouwen. Donderdag overdag zijn we dan in de hoogste wolkenkrabber geweest, de financial tower (492m). Eigenlijk was het niet de beste dag hiervoor want net als in Bejing was het warm, maar niet zonnig en hangt er vaak een mist boven de stad (gisteren, maandag was het wel heel blauwe hemel). 2000 pillaren van 78m in de grond, 91 liften in het gebouw en dan aan een snelheid van 8m/sec naar de 94ste en 97ste verdiep. Ze noemen dit gebouw ook wel de flessenopener omdat tussen 97ste en 100ste verdiep een groot gat zit in het gebouw.
Omdat we de voorbije 3 weken veel gezien hebben op korte tijd, had ik me voorgenomen in Shangai wat vakantie te nemen op vakantie en alles op mij te laten afkomen. Buiten 1 chinese tuin die ik bezocht heb (waar alle Chinezen naar komen), ben ik dan ook niet heel veel gaan bezichtigen hier. Het is de gewoonte in China om voor alles wat iets of wat toeristisch is, inkom te vragen. Het is vaak maar een paar euro maar alles bij elkaar telt dat wel door en soms vraag je je af wat er te bezichtigen valt :-) Voor sommige dingen vragen ze ook belachelijk veel geld. Zo betaal je voor verboden stad in Bejing een 7 euro maar een klooster in de middle of nowhere is bv van inkom tov 2009 verhoogd van 30 naar 85 yuan. Omgerekend met daling van euro is dat een 11euro (terwijl vorig jaar nog 3 euro). Ik heb me wat laten leiden door suggesties van Greetje en Bert en heb meer in de stad wat rondgehangen: zo ben ik wat kleren gaan kopen met Greetje(op de juiste plaats zijn deze hier ook spotgoedkoop), 2 keer naar de carrefour geweest (vind ik ook geweldig om te zien hoe het daar aan toe gaat), met Bert 's avonds naar Franse wijk gegaan waar heel gezellige cafeetjes zijn, met Greetje naar Brits theatervoorstelling geweest (vond ik niet evident om te volgen maar wel van genoten), inde boekenstraat nieuwe lonely planet gekocht omdat ik nog altijd geen nieuwe gids had na ons voorvalletje van Shangri-la en eenkeer voetmasage genomen. Mijn kuiten voelen het twee dagen later nog.
Oorspronkelijk was het mijn bedoeling om een week in Shangai te blijven en woensdagavond 9 juni de trein naar Chengdu te nemen. Het is wel 35 uren trein, maar kies toch een keer voor de trein om idee van afstand in China te hebben (heb voorbije week 3 binnenvluchten genomen). Woensdagmorgen belde de nannie van Greetje (hebben voltijds nannie en 2 dagen in de week poetsvrouw; kwestie dat iedereen hier werk heeft) dat ze nooit meer komt en omwille van haar man, naar een andere stad is gaan wonen. Omdat Greetje donderdag met de oudste naar ziekenhuis moest voor onderzoek enze vrijdag ging bijzitten bij ambassade voor verkiezingen, heb ik ervoor gekozen mijn treinticket woensdag nog om te wisselen voor een zelfde ticket op zaterdag. Woensdag dan nog dagje extra naar expo geweest. Donderdag en vrijdag was ik hier dus de nannie (kids kennen nu ook de vogeltjesdans :-)), vandaag (zaterdag) is al een nieuwe nannie aan het proefdraaien en neem ik vanavond de trein. Ben benieuwd: kom pas maandagmorgen toe in Chengdu. Ik zou zeggen aan jullie: stem ondertussen goed op de juiste partij !
Tongli 1 - 2 juni
Dinsdag zijn we aangekomen op 'kleine'luchthaven van Shangai, maar direct met gids naar Suzhi en Tongli gereden. Dit zijn twee traditioneel Chinese stadjes op zo' 80 km van Shangai. Suzhi wordt ook klein Venetie genoemd, maar ik vond het maar niets. Nadien naar Tongli wat op eerste zicht niet veel beter was. 's Avonds voor het eerst vis met graatjes gegeten met stokjes. Even kijken hoe die Chinezen dat doen: alles opeten en dan graatjes uitspuwen :-) Op voorhand hadden ze me gezegd dat China vuile mensen zijn. Ik vind dat het nog heel goed meevalt zolang je er niet mee aan tafel zit en ze het rochelen op straat laten (blijkbaar al sterk geminderd tov aantal jaren geleden). De straten en metro's zijn zeker in Shanghai veel netter dan bij ons. Als je iets laat vallen, dan staat er een Chineeske met vuilblik achter je. Blijkbaar krijgen ze ook een beetje geld voor inzamelen van lege plastic flesjes. Vooral veel arme bejaarden lopen alle vuilnisbakken af om te kijken of niemand een flesje weggooit dat ze dan terug uit de vuilnisbak halen. Ik had me in Shanghai eens op een bankje gezet in drukke winkelstraat. Minstens om de 5 minuten worden de vuilnisbakken gecheckt.
Enfin, terug naar Tongli. De volgende morgen hadden we stralend mooi weer en zijn we wat door het stadje getrokken (met bootje gaan varen naar klein eilandje en wat Chinese tuinen bezocht). Terwijl we die dinsdag nog het gevoel hadden: 'waar zijn we nu beland, hadden we beter dit niet overgeslagen ?', konden we die vrijdag wel erg genieten van de kalmte van het stadje. De dagen met blauwe hemel zijn in China tot hiertoe toch maar zeldzaam geweest, dus dit heeft zeker mee bijgedragen dat we toch tevreden waren dat we naar Tongli geweest waren. Hierwas het ook mogelijk die tuinen nog te bezoeken zonder dat je over de koppen liep.
's Avonds met de TGV een drie kwartier naar Shangai en daar stond Greetje ons op te wachten.
Yangshuo 26 - 30 mei & Ping'an 30 - 1 juni
Na een vlucht van een kleine twee uur, geland op Guilin. Het klimaat voelt hier helemaal anders aan. Warm maar veel vochtiger. In deze streek liggen de karstbergen, volgens mij echt wel een uniek stukje natuur. Terwijl het Stenen woud rotsformaties waren van 5 tot 30 meter hoog, spreken we hier van gigantische 'molshopen' tot meer dan 100 m hoog, die uit een vlak landschap steil omhoog rijzen.
De eerste dag stond er een fietstochtje met gids gepland. Deze keer hadden we een zeer goede gids: kon goed engels en wou lang met ons fietsen :-) Vlak na de middag gingen we een half uur omhoog naar de Moonhill (gigantische heuvel met boog erbovenop waar geklommen kanworden). Met dit klimaat ben je wel nat van het zweet als je een half uurtje naar boven stapt.Twee foto's trekkenen.... batterij van fototoestel plat
's Avonds zijn we naar de Sanjie Liu show geweest (op elkeplaats stelde ze ons wel een show voor, maar we hebben blijkbaarde goede uitgekozen). In 2004 zijn ze gestart om dit in elkaar te steken en een van de regisseurs zou dezelfde zijn als die van de openingceremonie van de Olympische Spelen. Het is eenspectaculair klank en lichtspel op de rivier de Li met de karstbergenop de achtergrond en maar liefst 600 acteurs. De bewegingen op zich zijn vrij simpel, maar het feit dat erbv 100 man op kleinebamboevlotjes - opgesteld in 15 rijen - gigantische rode doeken uit de rivier halen en laten bewegen als golven, zorgt voor heel mooie effecten.
We waren hier 4 nachten en hadden ruim de tijd om te genieten van de streek. De laatste dag wilden we een fikse wandeltocht gaan doen langs het zogenaamd mooiste stuk van de rivier, maar de regen viel ineens als bakken uit de lucht. Dan maar de grotten bezoeken ? Enfin, in het hotel verklaarden ze ons zot, maar we hebben toch voor de hiking tocht gekozen. Toen we aankwamen met de bus op het beginpunt, konden we in ons beste chinees niet uitgelegd krijgen dat we enkel naar de overkant van de rivier moesten. Volgens hen was dit met dit weer niet mogelijk. Moet er wel bij zeggen dat de Chinezen wel watjes zijn als het op sportieve inspanningen aankomt. In plaats van (zoals gepland) drie keer de rivier over te steken, heeft een bootje ons al afgezet op twee derde van de tocht en zijn we vandaaruit te voet gegaan. Misschien al maar chance, want het viel nog tegen om naar het eindpunt te wandelen (we onderschatten nog altijd afstanden hier). Gelukkig was het wel bijna opgehouden met regenen. Heerlijk tochtjemet quasi geen Chinezen.
Na vier dagen zijn we naar de rijstterrassen van Ping'an gereden. Het typische vanChina-online is dat jeje reis persoonlijk samenstelt met bouwstenen die zij voorstellen. Het kan dus dat op een bepaalde dag andere koppels ook dezelfde bouwsteen gaan doen. We hadden hier een privebusje voor 4 ipv 2, maar dat is ook een leuke afwisseling. Onderweg zijn we moeten stoppen want er was nog een busje van vier op weg, maar doordathun chauffeur blijkbaar reed als een zot, zijn ze onderweg een wiel verloren en as geraakt zodat ze met pech aan de kant stonden. Vroeger had je voornamelijk fietsen en brommers in het verkeer, nu komen er meer en meer auto's bij en dit is nog wennen voor zowel de auto's als de brommers.We hebben eigenlijk al twee keer een motorijder dood op straat zien liggen na een aanrijding met een auto. Enfin, na een rit van een twee uur zijn we aangekomen in Ping'an. Daar moet je met je bagage een 20 minuten naar boven stappen omdat er geen auto'smeer rijden tussen die rijstterrassen. (zie foto's). De volgende dag stond er een wandeltocht met gids en ons achten van China-online op het programma. Door die rijstterrassen stapten we naar twee bergdorpen verder. Op zich wel een heel leuke afwisseling om eens met 8 op stap te zijn. Donderdag 1 juni scheiden onze wegen dan weer. Vier trokken naar Hong Kong, wijvlogen met een ander koppel naar Shanghai.
Dali 22-25 mei & Stenen woud 25 - 26 mei
Zondag zijn we dan maar de nieuwe stad Dali ingetrokken om een nieuw fototoestel te kopen. Normaal blijven de toeristen in en rond het oude stadscentrum hangen, dus niemand had er iets over te vertellen en onze trotter kon ons ook niet meer helpen.
We hadden van ons hotel wel een briefje gekregen waar in Chinees opstond dat we een fototoestel wildemn kopen. Wij met alle chinezen de bus op naar nieuw stadsgedeelte en dan dat briefje laten zien en zien waar ze ons naartoe stuurden. De eerste twee uren hebben we eigenlijk rondgedwaald zonder goed resultaat. 1 op de vijf winkels zijn GSM winkels met gigantisch veel reclame voor Iphone en China Mobile, maar fototoestellen, dat kopen ze precies toch minder. Uiteindelijk in de Walmart terecht gekomen en daar hadden ze wel wat. Prijzen nochtans niet goedkoper dan Belgie, maar wel gigantische service in het Chinees. Alles testen, mee controleren of alles in het doosje zat of de garantiebon goed ingevuld was, ... enfin, we hebben een nieuw fototoestel. Knal roos en JG laat het niet meer los.
Jan Gerrit is dan ook daar naar een kapper gegaan. Volgens ons was het zijn eerste niet-chinees in zijn zaak. Nochtans mooie, best propere kapper. Ik vroeg ook waar ik geld kon wisselen. Zij met mij achterop de moto door de nieuwe stad naar de bank of China (alle dagen open). Wou hen voor die service 2 euro geven in yuan maar dat was allemaal niet nodig. Jan Gerrit had daar ondertussen zeker drie kwartier binnen gezeten: hoofdmassage, wassen, knippen, ... voor 22 yuan of een kleine 3 euro ! Nadien wou de zaakvoerder endegene die geknipt hadnog verschillende foto's trekken van ons voor zijn zaak. Die dag is al bij al een shopping dag geworden: JG heeft nog een zonnebril, klein rugzakje en schoenen gekocht.
Maandag hadden we fietsen gehuurd van hotel en dachten we langs het meer naar een dorpje hogerop te fietsen. Na een half uur teruggekeerd: twee foto's getrokken en danwas debatterij van ons nieuwfototoestel leeg (nog niet opgeladen door ons). Gelukkig hadden we een extra batterij gekregen die we snelzijn gaan ophalen. Na drie uur fietsen waren we nog altijd niet op onze bestemming. Vaak hier is hier alles toch ruimer dan we gewend zijn. Ondertussen waren we in klein dorpje aan beland toen ik merkte dat ik lek gereden had. De fietsenmaker die met een stootkar op het marktplein stond aangesproken en tien minuten later had ik een nieuwe band.
Aangesproken is natuurlijk een groot woord want communicatie blijft hier soms heel moeilijk. Dan maar simpele gebaren denk je, maar dat is ook niet altijd evident. Eerste keer dat ik zes wou zeggen tegen taxi, stak ik een hand en duim van andere hand in de lucht (heel logisch voor ons), de chinees deed teken terug met 1 hand waarvan duim en pink omhoog ging. Ik terug met dezelfde gebaren en vraag : 'OK ?' Hij zijn gebaren terug. Enfin, ingestapt en 6 yuan betaald.Achteraf vernomen dat chinezen maar op 1 hand tellen tot tien: zo is duim en wijsvinger omhoog zeven, maar duim enwijsvinger naar beneden acht. Heel logisch volgens mij.
Om op ons fietstochtje terug te komen: we moesten op tijd terug zijn , want JanGerrithad afgesproken omnog samen met hotelbaas aangiftete doen bij politie voor de rugzak. In een uur teruggefietst waar we heen drie uur hadden over gedaan (mijn tong hing bijna tussen mijn ketting), maar het was blijkbaar een maat voor niets, want blijkbaar kan je in andere stad geen aangifte doen van diefstal.
De volgende morgen vertrokken met de lijnbus richting Kunming, zo' vier uur verder en nadien nog twee uur met privetransfer naar het Stenen Woud. Het stenen woud is een nationaal park met spectaculaire rotsformaties van kalksteen die verschijnen tussen de groene bossen en velden en een soort labyrint vormen. We hadden wel de pech aan te komen in de late namiddag met gietende regen. Voor ons het moment om vroeg te eten en te vermijden ommet slurpende chinezen aan de tafel te moeten zitten(er is maar1 hotel in het park en restaurant heeft enkel maarzeer grote tafels van 12 pers) met de hoop om na het eten nog een wandeling te kunnen maken in het park. Dat was een schitterende zet van ons. Overdag is het normaal een zeer toeristische plek voor de Chinezen, maar ondertussen waren alle Chinezen als natte kippen naar het hotel teruggekeerd en op het moment dat het terugdroog was, was er niemand meer in het park te bespeuren. Het was heerlijk wandelen naar mooie uitzichten , maar we moesten wel de tijd in het oog houden (tegen acht uur/half negenwordt het donker). Naar een bergtopje wandelen is niet moeilijk, maar terug door het labyrint het grote pad vinden was veel minder evident. Net toen ik wat zenuwachtig werd omdat we al drie keer 'de neushoorn die de maan aanschouwt' zagen maar niet hoofdweg, kwamen we er op uit.
Bedoeling was om 's morgens om zeven uur opnieuw het park in te gaan voor een viertal uren, maar de regen besliste er anders over. Het regenseizoen komt er duidelijk aan. Na tien dagen in de zuidelijke provincie Yunnan te hebben rondgetrokken (13 keer Belgie) stond er die namiddag een vlucht op het programma naar de naburige provincie Guanxi.
Shangrila (Zonghdian) - 20 tem 22 mei
Donderdag na de afdaling was het 4uur bus van Lijiang tot Shangrila (3100 m). Hier zitten we al bijna tegen de Tibetaanse grens en ditis te merken aande Tibetaanse vlaggetjes die hier overal hangen, bepaaldeminderheidsgroependie hier niet meer Chinees,maar Tibetaans spreken. Anderzijds heeft het ook veel weg van een Zwitsers bergdorp.Ondanks hier genoeg restaurantjes en winkeltjes zijn in de steegjes, loopt hier veelminder volk.Hier is het natuurlijk een pak frisser en hoger zodat de onsportieve Chinezen hier zullen wegblijven.
Maar ik vind deze stad wel de leukste die we tot hiertoe gezien hebben en zou misschien nog wel willen terugkeren naar hier om van hieruit Tibet binnen te gaan ?
Spijtig genoeg zijn we hier maar 2 nachten en een volledige dag. Vrijdag stond er terug fietstripje op het programma naar een Napa dorpje waar Tibetanen wonen. Nadien zijn wehet grootste Tibetaanse klooster van China gaan bezoeken (Ganden Sumtseling Gompa tempel). In twee tempels waren ze aan het bidden. We wisten niet goed wat we zagen, monniken in rood gewaad, maar ook een tiental 'chiefs' in geel gewaad metvolledig gedecoreerde hoeden van een halve meter hoog. Foto's trekken in de tempel mocht niet en als het zou mogen, kunnen we je daarvan niets meer laten zien.
We zijn twee keer bij dezelfde Tibetaan gaan eten (heerlijk malse yak beef, de ene keer wat meer spicy dan de andere keer) die jaren in Zwiterserland had gewoond. Dit viel wel op aan manier van bedienen: eerst kaart - dan drank - dan bestelling opnemen en dan eten samen op tafel zetten. De Chinezen geven je een kaart en blijven wachten tot je bestelling doorgeeft. Niet simpel om in 1 oogopslag wegwijs te geraken uit de kaart. Daarna komt het eten in vijf verschillende etapes :-)
De volgende morgen moesten we helaas afscheid nemen van het dorpje en de bus nemen naar Dali. We kwamen rond 8u30 in busstation toe, nog even een snicker kopen en wat babbelen tegen elkaar. Rond 8u45 merkte Jan Gerrit dat zijn handbagage weg was. We zaten op een bank te wachten en zijn handbagage had hij naast hem op de grond gezet. We hadden zelfs niet gemerkt dat iemand in onze buurt was gekomen. Gelukkig zat er eigenlijk niet veel bijzonders in zijn rugzak: geen papieren of geld, wel ons fototoestel (gelukkig ook geen al te duur) met al onze foto's !!!! Daarnaast nog onze trotter en mijn leesboek die ik van mijn zus gekregen had. Was wel een domper op de morgen, maar goed .... een beetje relativeringsvermogen zal erbij horen zeker. Nadia, jouw gelukspopje aan mijn kleine bagage zal ervoor gezorgd hebben dat het mijn rugzak niet was, zeker? Ik had op dat moment wel mijn paspoort en wat geld erin zitten. Jan Gerrit is nog even op zoek gegaan rond busstation en WC'S maar niets meer te vinden. Vermits geen Chinees daar engels kon en we verder konden reizen zonder deze handbagage,zijn we dan maar op de bus gestapt die om negen uur vertrok. We hadden een rit van acht uur voor de boeg. De eerste uren was het nog even bekomen van de tegenslag, maar dan genieten van de mooie rit. Over een strook van zeker 40 km legden ze hun graan weer op de baan met de bedoeling dat doorgaand verkeer erover rijdt. Onderweg hadden we ook een onverwachtse stop van een uur. Er moest een grote camion passeren met gigantische onderdelen van machine (bij ons speciaal nachtvervoer) en daardoor werd alle verkeer een uur aan de kant gezet. Rond de avond zijn we dan goed en wel aangekomen in Dali waar twee dagen niets voorzien was van uitstapjes.