Onze laatste volledige dag in Kanazawa alweer. In de voormiddag stond er een workshop 'japanse lunchbox' maken op het programma. Dit kwam perfect uit gezien het miezerweer die dag.
In 2 groepjes van 6 personen werd er gelachen, af en toe groentjes gesneden of in de pan een japanse omelet klaar gemaakt. Zoete aardappel met miso mayonaise, komkommer en ajuin of gebakken kippenuggets, lotusplant, boontjes met kersttomaten werd zorgvuldig in onze bentobox (lees brooddoos) geordend en ter plaatse opgegeten.
In de namiddag met een kleine luxebus naar Ainokura, unesco werelderfgoed en een klein dorp wat me eerder deed denken aan een Bokrijk uitstap. Het bleef miezeren, het dorp lag daardoor voornamelijk tussen de wolken. Persoonlijk vond ik dit één van de mindere uitstappen. Het gaf me onvoldoende het gevoel iets te beleven, eerder iets af te vinken en ...op naar het volgende.
Die avond was het aan het groepje van de 7 vrouwen voor de gebakken paling (unagi).
Nathie, onze reisgids had sommige restaurants op voorhand vast gelegd. Nu heb ik daar maar een beeld van dat de meeste restaurants geen plaats hebben voor zo'n groep. Het is meestal met 6-10 personen aan de toog rond de kok zitten. Ook voor de barretjes. Zo zijn we die avond nog met 4 in een ongelooflijk gezellig jazzbarreke beland, dat plaats had voor max 6 personen. Stapels cd's waar we uit konden kiezen. Een bordje gedroogd vlees, gedroogde paling en iets wat lijkt op mini babybel- kaasjes ipv de nootjes die wij kennen.
Als we dan toch eens met 13 in een bar belanden, is meestal halverwege de tweede ronde het bier op omdat ze maar zo'n kleine frigo achter hun bar hebben staan.

Maandagvoormiddag hadden we nog eens een moment vrij (terug onder een zeer aangenaam zonnetje een ochtendloopje gedaan en eerste keer wat souvenirs ingeslagen), voor 's middags terug de shinkansen te nemen naar onze laatste bestemming, Tokyo.