Rusland: Irkutsk - Moskou: 1 - 5 augustus
Om 19u lokale tijd, 14u Moskou tijd begon mijn treinreis voor een 87u (!) dat mijn langste traject van mijn hele reis zou worden. Benieuwd wat dit ging geven. Af en toe had ik mijn boeken proberen te ruilen voor nieuwe boeken, maar in Irkutsk had ik maar een boek geruild omdat er daar niet echt veel mogelijkheden waren. Al gauw bleek dat dit zeker niet genoeg was en een goede dag later was deze al uit.
Ze beschrijven de Trans Mongolie express vaak in boekjes als 'de treinreis die je eens in je leven wilt maken'. Wel ik heb ze een keer gemaakt en dat zal ook de laatste keer geweest zijn
Tijd wordt ook een ander begrip: hoe laat is het nu weer ? Je reist door 5 tijdzones maar eigenlijk doet het er allemaal niet toe. Mijn doel lag 87 uur later en geregeld dacht ik: hoe lang nog ?De laatste dag dichter tegen Moskou aan, liep de temperatuur op de trein overdag op tot 30 graden. Douchen is niet mogelijk. Soms dacht ik zelfs aan de joden die in de oorlog weggevoerd werden met de trein naar concentratiekampen, maar mijn situatie was dan nog wel 100 keer beter.
Voor het eerst op het traject Beijing - Moskou zat de trein goed vol, maar heb in die 3 dagen geen andere Europese toeristen tegen gekomen. Met vier in een coupe deze keer. Doornroosje met haar prins: een koppel van rond de 60. Hoewel ze echt niet het uiterlijk had van doornroosje, deed ze mij eraan denken omdat zij ongelooflijk veel sliep en hij zag eruit als een heel lieve man. Hun Engels beperkte zich wel tot tellen tot 5 en 'fish' waarschijnlijk omdat hij een visser was. Maar met die beperkte woordenschat en mijn boekje Russisch slaagden we er wel in om heel beperkte conversaties te voeren. Het Russisch is wel een stuk gemakkelijker om uit te spreken als het Chinees. Je leest wat je ziet staan en ze verstaan het blijkbaar altijd. De vierde reisgezel is de eerste 70 uur vier keer veranderd.
Voor zij die het traject willen doen: Irkutsk - Ulaan Baatar en Ulaan Baatar - Beijing kan ik wel aanraden omwille van landschap en grensovergangen die memorabel zijn, maar ik zou volgende keer toch het vliegtuig nemen met aeroflot van Moskou naar Irkutsk
Rusland: Irkutsk: 27 juli - 1 augustus
Wou 's morgens direct een busje nemen van Irkutsk naar Olkhon Island (een rit van ongeveer 6 uur met mini-bus) maar moest eerst roebels uit een automaat zien te krijgen. De eerste drie waren alleszins buiten gebruik. De vierde deed het. Nu een bus of tram naar het busstation. Werd een beetje van het kastje naar de muur gestuurd tot een goed half uur later een meisje met 5 woorden kennis van het Engels me aan mijn arm nam en meeneem op lijn 1 van de tram om dan een kwartiertje later over te stappen op lijn 4 naar het busstation. Alleen had ik dat niet zo simpel gevonden en eindelijk mijn eerste positief contact met Rusland. Bovendien heeft zij mijn twee tramticketjes betaald ondanks ik voorstelde haar ervoor te betalen. De rit naar het eiland verliep vlotjes.
De reizigers die tijd hebben worden aangeraden naar het eiland te gaan omdat men vanaf hier het mooiste zicht op het meer heeft en een goede plaats is om te wandelen en te fietsen. Het is alleszins een mooie plek om zonsondergang te zien. Ik zat hier in Nikita's guesthouse die zowat een monopolie over het eiland hebben. Als het vol zit (wat het geval was), sturen ze de toeristen door naar locals om te logeren in hun chalets die op 'tuinhuizen' lijken. Nadeel van hun monopoliepositie is dat ze redelijk onvriendelijk zijn, maar voordeel is dat het hier gemakkelijk contact maken is met andere backpackers. Het logement is trouwens inclusief 3 maaltijden (veel meer dan hele kleine supermarktjes met een tafeltje met 4 stoelen heb ik hier niet gezien). Iedereen komt dan op bepaalde tijdstippen naar het restaurant en wisselt er wat verhalen uit. Bijna iedereen doet de trip oostwaarts dus is het voor mij wel leuk praten. Enerzijds kan ik vragen stellen over hetgeen nog komt en zijn de andere geinteresseerd in bepaalde ervaringen die ik heb meegemaakt.
Mijn eerste volle dag daar wou ik gaan fietsen maar de beschikbaarheid van de fietsen besliste er anders over. Ben dan gaan wandelen. Het eerste stuk was verschrikkelijk. Het lijkt op de Lilse Bergen, maar dan in het groot dat dan nog vol rotzooi ligt. Omdat je hier nog vrij kunt kamperen staan hier overal tenten met Russen die hier hun vakantie doorbrengen en ligt het vol flessen Vodka en afval dat ze gewoon achterlaten. Langs het strand lag het vol zonnekloppers, maar zwemmers zie je nauwelijks in het Baikalmeer dat trouwens in oppervlakte vergelijkbaar is met Belgie. Het water is nog altijd ijzig koud. Van Belgen die we tegen kwamen in Beijing op 16 mei hoorden we dat het meer dit jaar nog bevroren was als zij er waren en dat was rond 6 mei !!! Je ziet af en toe eens een dappere in het water springen die na 5 seconden terug aan de kant staat. Het eerste stuk met die zandduinen stapten ongelooflijk slecht. Eens het ander dorp in zicht, werd het veel mooier, stopte de zandvlakte en werd het veel aangenamer wandelen. Je kan dan van de ene klif naar de andere wandelen en van hieruit heb je een prima zicht over het meer.
Voor de volgende dag had ik een fiets gereserveerd, maar ..... 's nachts begon het te regenen. Heb de fiets dan maar terug geannuleerd en busje (van 6u) terug naar Irkutsk genomen. Volgens mij de juiste beslissing, want de volgende drie dagen heb ik geen regen meer gehad en werd de temperatuur elke dag terug hoger. Het Baikalerhostel in Irkutsk zat ook vol en samen met een Nederlands koppel kregen we een appartement van locals toegewezen (die misschien wel met hun tent en fles vodka op Olkhon Island zaten). Was wel eens iets anders dan in een hostel logeren en voelde aan of we even Rus geworden waren. 's Avonds in een Italiaans restaurant gaan eten en het voelde aan of ik na een goede 2 maanden in Belgie op restaurant ging. Modern westers interieur met Belgische prijzen !
De volgende dag wilden de Nederlanders naar een Russisch museum gaan. Het ging om het huis van een beroemde 'Decemberist'; iemand die medeverantwoordelijk was voor een niet geslaagde coup tegen de Romanovs, de tsarenfamilie, ergens 19de eeuw. Maar alles in redelijk saaie vitrines met quasi alleen een Russische beschrijving. En sowieso was het hetgeen dat in de vitrines lag niet eens geschikt om in een antiekwinkel te leggen. Nadien nog wat rondgehangen in de stad die me trouwens wel beviel. 31 augustus (voorlaatste dag Irkutsk) ben ik dan met een busje naar Listvianka gegaan op 1u rijden van Irkutsk en terug aan Baikalmeer om een wandeling van 18km te maken naar het volgende dorpje, Bolsky Koty. Volgens de aanwijzingen van het hostel moest ik het pad van het bos nemen en niet langs de zee dat strak langs de rand van het meer liep, welke uit een +/- 100 meter hoge klif uitkwam. Alle tips ten spijt kwam ik daar toch op uit. Via een heel klein pad (is het nog pad te noemen) naar omhoog gelopen om op de kam uit te komen, maar vond nog altijd het andere pad niet en ondertussen ook niet meer dat heel dun pad naar beneden. Enfin, echt verloren lopen kon ik niet, als ik terug richting het meer liep kwam ik wel terug op mijn oorspronkelijk pad uit. Gelukkig werd het pad terug iets beter en besloot dan maar rechtdoor te lopen en niet meer te zoeken naar het pad in het bos. Na een uurtje kwam ik de eerste andere toeristen tegen (4 Russische dames waarvan er eentje Engels sprak) en die verwonderd vroegen of ik van dat pad kwam ? Blijkbaar kwamen zij van het juiste pad dat blijkbaar heel gemakkelijk was. Samen een theetje gedronken op hun aangestoken kampvuurtje en nadien alleen verder getrokken. De tocht was nu heel mooi en heel gemakkelijk bewandelbaar langs het water. Heb ongelooflijk genoten van deze trip. Tegen 18u kwam ik dan in Bolsky Koty aan, een gezellig dorpje dat uit een vijftigtal 'tuinhuisjes' bestond en enkel te bereiken is te voet of met een dagelijkse kleine ferry (geen auto's tenzij in februari-maart als het meer zo hard bevroren ligt dat ze er met hun SUV's naartoe rijden voor grote bevoorradingen). In dit dorpje zijn er bijna geen kamperende Russen en is het veel rustiger dan op Olkhon Island. Persoonlijk vind ik deze bestemming dan ook veel meer de moeite dan het eiland. De volgende middag met de boot teruggekeerd naar Listvianka en daarna met busje terug naar Irkutsk om inkopen te doen voor mijn treinreis van 3 dagen en 4 nachten. Omdat ik in China 2 maanden heel veel groenten en fruit heb gegeten, en de laatste dagen veel minder, mij voornamelijk groenten en fruit gekocht (in plaats van de instant noedels die iedereen eet op de trein).
Mongolie: 17 - 25 juli
Heb ook verslag van Beijing verder aangevuld.
Sorry dat ik nu pas verder schrijf. Terwijl het in Chinameestal wel gemakkelijk was internet te vinden, lag dat in Mongolië en omgeving van Irkutsk wel anders. En toen ik in irkutsk aan het mailen was, is internet uitgevallen in de hele stad voor meer dan een halve dag. Nadien zat ik weer op de trein en daar kan het natuurlijk ook niet. Katia, foto's komen er volgende week als ik terug in Belgie ben. Ik verlies daar hier te veel tijd mee.
De zeventiende 's morgens om acht uur dan met de trein naar Mongolie.De coupe van vier deelde ik met een toffe Engelsman die 2.5 jaar in Japan gewerkt had en nu terug naar England ging om verder te studeren. We waren nog geen twee uur weg of de hemel werd blauw !!! 's Avonds kwam ik bij de grens aan, moest iedereen eruit en werd de trein naar een hangar gebracht om van onderstel te wisselen (hebben we spijtig genoeg wel niet kunnen zien). De mongoolse sporen zijn immers smaller dan de Chinese. Een goede twee uur later mochten we terug op de trein en de volgende middag stond ik in Ulaan Baatar.
Mongolie is op zo veel vlakken totaal verschillend van China. Amper 2,7 miljoen inwoners in heel Mongolie, waarvan een derde in Ulaan Baatar wonen. Gemiddeld woont er amper 1 iemand per vierkante kilometer over het hele land. Volgens een gids van 2004 zou ook 2/3 van de bevolking onder de 30 jaar zijn ! Ze gebruiken hetzelfde alfabet dan de Russen (de meesten praten wat russisch), voelen zich veel nauwer verbonden met de Russen en hebben heel weinig sympathie voor de Chinezen. Net als de Zuid Koreanen hebben ze blijkbaar schrik van de als maar groter wordende macht van China en de eventuele invloed op hun land.
Het weer in Ulaan Baatar was prima, het gaat er veel relaxter aan toe, maar nochtans voelde het niet heel goed aan. Iedereen waarschuwt u voor pickpockers en in die 8 dagen dat ik in Mongolie ben geweest, ben ik 4 personen tegengekomen die beroofd zijn in de hoofdstraat van UB ! Dus als je daar rondloopt is het altijd opletten geblazen terwijl het lijkt alsof je in een vredig kleine stad bent aangekomen.
De eerste middag gebruikt om een trip te boeken. Zoals ik vermeld had in vorige bericht, ben ik met een groepje van 5 een tocht gaan maken van 6 dagen. De groep was heel divers: een jonge Duitser van 18, een Zuid Korean van 20, een Engelsman van 21 en een canadese vrouw die in Thailand woont van 60. Klinkt misschien heel raar, maar eigenlijk was het een prima mix en best interessant om elks verhaal te horen.
Een half uur Ulaan Baatar uit en je ziet alleen natuur. Eindeloze steppe met in de verte wat heuvels en af en toe wat bomen. De eerste 2 uur zie je nog electricteitspalen die er al honderd jaar staan, maar daarna zie je er zelfs geen niet meer ! 's Middags aangekomen in semi gobi woestijn bij nomadische familie. Eerst kregen we paardenmelk en wat kaas van hen en nadien nog een tochtje met kameel gemaakt. In de zomer wonen de families in Ger tents en leven met hun paarden, kippen, geiten, kamelen, yaks, maar verder hebben ze niet veel (zou nog iets voor Seppe zijn :-). Met een klein zonnepaneeltje kunnen ze net genoeg zon opvangen om 's avonds een spaarlamp aan te steken.
De volgende dag stond een trip naar de waterval op de agenda met een stop in een mongools klooster. Boedhistische kloosters had ik ondertussen eigenlijk wel genoeg gezien, dus vond ik nu niet geweldig de moeite. Mongolie is HET land voor een trekking te doen met paarden en iedereen die van paardrijden houdt, zou ik aanraden om naar Mongolie te komen voor een meerdaagse trip. Wij hebben een trip van 2 dagen gedaan (dag 3 en 4) en dat was voor mij ongelooflijk de moeite maar wel genoeg. Onze oudere (maar wel sympathieke) tante is niet mee geweest op trektocht (ze zag dat niet zitten met haar knieen). 4 tot 5 uur op een paard zitten als je dat niet gewend bent, is niet evident. Als ik afstapte, kon ik de eerste minuten niet goed rechtstaan. Mijn knieen zaten precies nog rond dat paard. Nu het waren wel heel lieve tamme beestjes die niet te veel onverwachtse bewegingen deden, maar wel vooruit wilden (af en toe zelfs in galop gegaan). Mijn paard was 's avonds altijd precies het meest moe van de groep (of was het de ruiter
De laatste dag in Ulaan Baatar was de temperatuur met meer dan 10 graden gedaald en was die nog rond de 17 graden. 's morgens samen met Orlando (van de trip) het boedhistisch klooster gaan bezoeken. Maar net zoals degene op de trip maakte die geen al te grote indruk op me. Nadien ben ik zelf nog even langs de Black market gegaan. In Beijing had ik het idee dat ik de halve markt wou kopenmaar hier was ik er ook snel van terug. Op het terras van French Bakery kwam ik Migan terug tegen en hebben de namiddag samen in UB rond gewandeld.
Om negen uur moest ik de trein op voor het tweede stuk van het traject (UB tot Irkutsk, niet ver over de grens met Rusland en op een goed uur van het Baikalmeer, 34u). Deze keer minder geluk in mijn coupe. Ik zat samen met een Mongoolse vrouw die enkel Mongools kon, maar dat kan natuurlijk nog veel erger. Tegen 5u20 's morgens waren we dan aan de Mongoolse grens. Het duurt dan een 5 uur voor de grenscontrole en alsof dat niet erg genoeg was, kwamen er nog 2 Mongoolse vrouwelijke handelaren bij in onze coupe samen met een kleine van 1,5 die om het kwartier borstvoeding moest hebben. Als de trein stil staat, kan je ook niet naar toilet. Gelukkig heb ik een grote blaas en er zelf weinig last van gehad. Nu in China betaal je meer voor een zitje beneden maar dat is dan wel voor u. Omdat die andere Mongoolse vrouw nog lag te slapen, zat ik dus in no-time met vier op mijn bed. Ik maakte duidelijk dat dat mijn bed is en dat zij waarschijnlijk een plaats boven hadden, maar veel veranderde er niet. Tegen 10 uur dan 10 km verder bollen voor controle van Russische kant. Met speurhonden, militairen met zaklampen kammen ze alles uit (vooral Mongoolse handelaren hebben zware controle). Ik werd al wat slecht gezind aan Mongoolse kant, maar nu wou ik helemaal beginnen gillen. Hoe lang ging dat blijven duren ? Enfin nog eens drie uur later mochten we eindelijk even van de trein en moesten er een paar stellen extra aan de trein gekoppeld worden. Buiten kwam ik dan wat nederlandstalige reizigers tegen die de andere kant op gingen en me tracteerden met wat aardbeien. Ik had het nodig :-)
Tegen 15u Mongoolse tijd werd het traject vanaf de grens dan verder gezet en waren die Mongoolse handelaren terug van de trein zodat we de coupe terug voor ons 2 hadden.
Ik heb ergens gelezen over de Trans Mongolië Express (Express kun je dat eigenlijk niet noemen) dat de reizigers eigenlijk niet meer weten hoe laat het is. De tijd in China en Mongolië is gelijk, maar eens de Russische grens over, hanteren ze Moskou tijd op de trein. In China en Mongolië hebben ze geen zomeruur meer en lopen ze 4 uur voor op Moskou. Net over de Russische grens is er een tijdverschil van vijf uur met Moskou. Ondanks ik dus redelijk naar het westen ben aan het rijden moet mijn klok nog een uur extra naar voren geschoven worden. Mijn geplande aankomst trein was 2u40 's nachts. Gelukkig was dit Moskou tijd oftewel 6u40 Mongoolse tijd oftewel 7u40 plaatselijke tijd.
Beijing: 13 - 17 juli
Heb verhaal van Beijing nu aangevuld.
De 13de juli aangekomen in Beijing en ........ mist, wolken, smog, .........maar wel vochtig warm. Mijn I-pod gaf nog een heel week dit weer aan terwijl in Mongolie de zon zou schijnen. Heb voor de verandering geprobeerd mijn treinticket dat ik via mail gereserveerd had voor 20 juli proberen te ruilen naar 17 juli, wat me gelukt is. Ik ben zeer onder de indruk van China, maar heb genoeg van dat weer. Van de 65 dagen (ongeveer) heb ik denk ik 10 dagen een keer regen gehad, 15 dagen iets of wat blauwe hemel en 40 dagen mist, bewolkt, smog of wat het ook is. Het is niet de temperatuur dat het probleem is want dat is al twee maanden goed, maar het is de lucht.
Over de 4 dagen Beijing kan ik eigenlijk kort zijn.
De eerste dag was ik niet veel waard. Kwam van een nachttrein en had een soft seat en geen sleeper. Ondanks het vochtige, warme weer, is het nu hoogseizoen in China en zijn er veel meer toeristen: chinese studenten en ook meer buitenlanders. Dit zorgt ervoor dat treintickets veel moeilijker te krijgen zijn. Voor verschillende bestemmingen binnen China zijn er de eerste 7 dagen geen tickets of slechte tickets. Als je geen sleeper plaats kunt bemachtigen, moet je het stellen met soft seat (genummerde plaats) of hard seat (harde houten bank en niet genummerd) of het ergste van al: staanplaatsen. Ik hoor hier van andere toeristen dat ze bv 13u staanplaats hadden. Dit betekent echt staan want om zelfs op uw bagage te zitten is er geen plek. Ik kon het gelukkig nog stellen met soft seat, dus viel al bij al nog mee, maar na een nachtje (van half drie tot half zes 's nachts) finale voetbal en de volgende nacht op een zachte zetel te zitten, was ik niet echt uitgeslapen in Beijing aangekomen en heb die eerste dag niet veel uitgestoken. 's Avonds wel 2 sympathieke Duitsers tegengekomen (die eigenlijk heel slecht engels konden) en in de pinten gevlogen. Hun engels en mijn duits werd er met elke pint beter op :-). Gevolg was wel dat ik de volgende dag nog niet fris was. Een avondkleed laten maken op maat en nadien naar museum voor wetenschap en technologie. Eigenlijk deed het me denken aan de technopolis in Mechelen en liep er meer jeugd rond dan volwassenen, maar kon me daar wel vermaken. Nadien in het olympisch stadium geweest dat er vlak bij was. 's Avonds nog met twee Australische meisjes gaan eten die net van Ulaan Baatar kwamen en me wat suggesties konden doen.
Mijn voorlaatste dag wou ik naar het zomerpaleis. Heb de bus genomen en niet de metro zodat ik nog wat van de stad kon zien. Anderhalf uur later was ik er dan en toen begon het ineens te regenen. Mijn chinees parapluutje uit Xi'an lag nog in het hostel, stond er op mijn sandalen en zag dat dan ook niet zitten om in een groot park te wandelen en hield het zomerpaleis dan maar voor bekeken. Met de metro terug, eerst nog naar museum of Capital en dan gezichtsverzorging laten doen. Je betaalt hier nog geen Europese prijzen maar wel zowat vijftien keer mijn kappersbeurt van de far west (voor dezelfde duur). Had net ervoor 50 euro gewisseld en dacht dat het mijn laatste wissel ging zijn. Maar door die verzorging en het feit dat deze vlak naast het meest interessante shoppingcenter van Beijing lag (sanlitun fake market), maakte dat een uurtje later mijn laatste yuans weer op waren :-)
Op mijn laatste dag Beijing was het terug veel beter weer en ben ik opnieuw naar zomerpaleis gegaan. Daar drie studentes uit Hong Kong tegengekomen en een paar uur mee rond gewandeld. Zij wisten een heel goed restaurant voor Peking Duck (Da Dong) en ze gingen me mailen als ze er 's avonds gingen eten. Ik moest nog een paar dingen regelen (trein ticket ophalen, opnieuw wat geld wisselen en wou nog een fietstocht door Bejing maken). Die liep veel meer uit dan oorspronkelijk gepland en toen ik rond half acht aan hostel kwam, las ik mijn mail dat ik om zeven in restaurant verwacht werd !!! Mij ongelooflijk gehaast en buiten adem kwam ik dan om acht uur in dat restaurant aan. Het is nog een heel gezellige en lekkere avond geworden en een echte aanrader voor wie in Beijing Peking duck wilt eten.
Xi'an: voorlaatste stop in China: 6 - 12 juni
Ben de 5de in de namiddag dus terug met trein naar Guangzhou gegaan om vandaar mijn vlucht naar Xi'an te nemen. Ik zou rond 21u40 landen en dan rijden er geen bussen meer van luchthaven (40 km van Xi'an) naar centrum. Op de luchthaven kwam ik een Amerikaan Brent tegen waarmee ik aan de praat geraakte. Hij is 5 jaar geledennaar Xi'an gekomenomEngelse les tegeven met de bedoeling een bedrijf te starten in China. Ondertussenheeftdie dus 4 jaar dat bedrijf, maar woont hij terug in deStates (omwille van properdere lucht). Hij werd opgehaald door prive-chauffeur en stelde voor dat ik mee tot centrum reed.
Eigenlijk zijn de mensen hier wel heel vriendelijk en helpen ze je altijd verder. (in tegenstelling van de kille indruk die we misschien over de Chinezen hebben). Het is ook hun gewoonte altijdhun eten te delen. Ik heb al heel dikwijls eten aangeboden gekregen als ik op bus of trein naast een Chinees zat. Zo nam ik een keer een kauwgom aan en plots liep dat meisje terug naar straatwinkeltje om een heel pakje kauwgom voor me te kopen.Een andere keer had ik wat extra koekjes gekocht bij 'bakker' om ook te kunnen delen.Ik had toen in een minibusje iedereen een koekje aangeboden en iemand van dat busje ging toen fruit kopen. Een zakpruimen voor haar eneen hele zak pruimen (30-tal) voor me. Niet evident om die op een busreis op te eten. Dit terzijde.
In Xi'an zat ik weer in een supergezellig hostel. 's Morgens aan ontbijt weer een Amerikaan David leren kennen die een jaar Engelse les gegeven had en ook op termijn wel misschien een zaak wou starten in China. Had Brent zijn emailadres nog en voorgesteld om 's avonds met ons drieen Belgisch bier te drinken in bar van guesthouse. Het toffe was ook dat David al redelijk goed Chinees kon en dat is altijd handig om een stad te verkennen. Wij met z'n tweeen naar DE highlight van Xi'an, de terraccota warriers. Een twee duizend jaar geleden had een keizer op zijn dertiende bevolen om zijn graf te bouwen dat bestond uit een terracotta leger van meer dan 2.000 verschillende soldaten en er wordt geschat dat een heel deel nog verborgen zit onder de grond.. In totaal zouden er meer dan 700.000 personen gedurende een 37 jaar dit leger gebouwd hebben. Best indrukwekkende om te zien.
David had ook al een andere gast uit Israel leren kennen en 's avonds zijn we dan met z'n vieren op stap geweest. De volgende morgen hebben we met ons drietjes gefietst op destadswal rond Xi'an (een 24km) en nadien wilden de boys (!) wat gaan shoppen in de stad. Het was de bedoeling dat ik die nacht zou kijken naar halve finale van Nederland - Uruguay, maar na wat Belgische biertjes heb ik het startuur (half drie 's nachts Chinese tijd) niet gehaald.
De 7de stond een kleine trekking van 2 dagen op mijn planning naar Hua Shan, zo'n 40min hoge snelheidstrein van hier. Het was een beetje aan het regenen, maar omdat het meestal toch maar even regent en wachten op een zonnige dag lang kan duren, ben ik toch vertrokken, hopend op beter weer onderweg. Blijkbaar was het wel 2 maanden geleden dat het nog geregend had in Xi'an. Aan het station me nog wel een paraplu, made in China, voor 1 euro aangeschaft. Ik dacht: hopelijk houdt die het 2 dagen vol of regent het niet te veel. De trekking zelf was heel pittig: van 300m naar 2000m hoogte op een dag. Tegen dat ik daar was en goed en wel startte was het half twee en nog steeds aan het regenen. Een paraplu is op zich wel handig omdat het daar nog wel snikheet was. (Met je regenjas aan zou je op den duur drijfnat zijn van het zweet.) Maar echt praktisch stappen was dat toch niet: 2 wandelstokken en een paraplu vasthouden
Aanschuiven aan het station in Xi'an is wel geen lachertje. 20 loketten met telkens 30 wachtenden voor u. Gelukkig kon een Chinees me aanwijzen aan welk loket je de kaartjes moest wisselen. Omdat het nu hoogseizoen is en ook Chinese studenten aan het reizen zijn, is het momenteel gigantisch druk op de treinen. Vele toeristen in de hostels klagen dat ze bv de eerste 5 dagen geen treintickets meer kunnen vinden naar hun geplande bestemming. Als ultieme wanhoopsdaad kopen ze dan soms staantickets. Wetende dat veel treinritten tussen steden 8u tot 22u duren is een staanplaats echt geen lachtertje. Je zou zelfs te weinig plaats hebben om op je eigen bagage te zitten. Maar blijkbaar was een ticketje naar Beijing gemakkelijker dan uit Beijing weg te geraken (ik heb wel 2 keer geen slaapplaats meer kunnen kopen, wel een soft seat).
De rest van de dag heb ik gebruikt om souvenirs te kopen en de pagode te bezichtigen. Op een gigantisch plein vlak voor de pagode is het een paar keer per dag een show van fonteinen ! Prachtig om te zien en dat met een blauwe hemel ! Ik was de vorige kutdag weer snel vergeten.
In het hostel had ik ook een sympathiek spaans koppel leren kennen die van iemand die in Xi'an woonde een tip hadden gekregen voor een ander nationaal park (Taiping valley) dan Hua Shan. Ik die volgende dag met goed weer (!) daar naartoe. Had eigenlijk heel weinig info (enkel busnummer en eindbestemming in engels en chinees), maar had er wel vertrouwen in dat ik dat ging vinden. Na 1,5u bus, moest je nog wel een klein half uurtje mini-busje nemen. Geen minibusje te vinden aan bushalte, wel een moto die me gratis naar ingang van park wou brengen. Bij aankomst wou hij nog altijd geen geld, maar heb hem het normale tarief van minibusje gegeven en uiteindelijk heeft hij het toch aangenomen. Heb halverwege het park toch het skiliftje naar boven genomen omdat ik anders misschien in tijdsnood ging komen. Dit park staat bij de Chinezen (niet in lonely planet) bekend om zijn watervallen. Zoals meestal namen bijna alle Chinezen de 'skilift' naar boven EN beneden en was dan ook heel rustig wandelen naar beneden met deze keer wel zicht op de bergen. 's Avonds met dat spaans koppel gaan eten en deze keer wel opgebleven om de finale van WK te zien. Niet evident als de match maar begint om half drie 's nachts. Wel dikke ambiance in het cafe van hostel.
Laatste dag Xi'an naar de post gegaan om souvenirs en wat bijzaken van mijn camera op te sturen naar Belgie. Had blijkbaar 13 kilo om op te sturen !!!!
's Avonds dan nachttrein naar Beijing. Na de korte nacht van finale, was dit weer geen geweldige nacht, want enkel soft seat en geen slaapplaats op trein, maar soit.
Eigenlijk heb ik in Xi'an mijn beste tijd gehad sinds ik alleen aan het reizen ben en dit doordat ik er voortdurend heel leuke mensen ben tegengekomen.
Hong Kong: 1 tot 5 juli
Goed, ik was gebleven bij mijn uitstap naar Hong Kong. De meest gebruikelijke en goedkoopste manier (als men tijd heeft) om naar Hong Kong te komen vanuit China is vliegen op Guangzhou en dan de trein nemen naar Hong Kong voor een kleine 2 uur. Sneller gezegd dan gedaan, want op vlieghaven van Guangzhou wou ik duidelijk maken dat ik naar oost-station moest voor mijn trein, maar mijn gebrekkig chinees heeft er voor gezorgd dat ik op het centraal station stond. Een uurtje met de metro en dan stond ik in het juiste station:-) Hele paspoortcontrole want voor Hong Kong heb je eigenlijk geen Chinees visum nodig. In Belgie had ik gekozen voor een 2 entry visum (met de gedachte dat ik misschien vanuit Nepal terug naar China ging) en dat kwam nu goed van pas want mijn eerste entry werd afgesloten. Dit zegt ook iets over Hong Kong. Dit voelt voor mij helemaal niet Chinees aan. Quasi iedereen spreekt hier Engels en dat was wel een opluchting na mijn twee weken 'far west'. Het was hier ook geweldig goed weer: heel warm en vochtig, maar wel blauwe hemel en dat was zeker een week geleden.
Op die trein kwam ik een heel vriendelijke chinese man tegen (ondertussen 60 jaar en CEO van een of ander bedrijf) die al een dertig jaar in Hong Kong woont en me vertelde over het leven daar. Hij raadde me aan om ook naar Macau te gaan, een portugese kolonie en een goed uur ferry vanuit Hong Kong en ondertussen gekend omdat meer dan 1 Chinees zijn volledige maandloon spendeert in de casino's. Al bij al ben ik daar niet naartoe geweest omdat het te warm was en voor mijn eerste dagje beach gegaan ben ipv Macau. Hij had al in heel de wereld gezeten en was minder onder de indruk over Europa dan vele Chinezen. Hij vertelde ook dat 10 jaar geleden er nog wel 'Hong Kongers' waren die met sleutels van een ferrari rond hun vinger stonden te draaien, maar tegenwoordig dat daar niet meer veel indruk maakte.
Kwam er dan tegen de avond aan en een jonge Oostenrijker op weg naar Nieuw-Zeeland om daar te gaan studeren was ook juist toegekomen in dat hostel. Die avond en de volgende 2 dagen hebben we samen doorgebracht. Nu dat hostel tartte wel alle verbeelding en mijn norm werd ineens weer bijgesteld. Op voorhand had ik via hostelworld.com gekeken naar een hostel met goede prijs-kwaliteit verhouding en kwam daar terecht. Slapen in Hong Kong is eigenlijk heel duur en niet verwonderlijk dat ik niet veel mocht verwachten. Ik had een prive-kamer met eigen badkamer die op zich wel proper was, maar mijn kamer was zonder overdrijven 1,8m op 1,8m. Chance dat ik maar 1.64 m ben, want paste maar net in mijn bed. Als ik de deur wou opendoen, moest de rugzak op het bed geplaatst worden, want meer plaats was er niet. Ben eigenlijk vergeten er een foto van te nemen. Er hingen wel allemaal foto's buiten van toekomstige verbouwingen, dus het laatste pand met betaalbare kamers in midden Hong Kong zal over een paar jaar niet meer mogelijk zijn. We zaten ook vlakbij een ander hotel met een ander soort uithangbord. De eerste 10 klanten die meer dan 1 miljoen HK dollar (100.000 euro) spenderen, krijgen een luxe weekend aangeboden. Dat zal niet voor mij zijn :-)
Om Hong Kong in 1 zin samen te vatten: een groot shopping center, maar wel met de mogelijkheid om buiten het (kleine centrum) de natuur op te zoeken op de verschillende eilanden rond Hong Kong.
De volgende dag ben ik eerst een camera gaan kopen. Man, wat een verschil met hetgeen ik had. Je zou kunnen zeggen: dat had je beter in het begin gedaan, maar de volledige kit weegt zeker 4 kg en ben toch ook blij dat ik er pas vanaf nu maar met sleur. Mijn bagage zal vanaf nu 20kg wegen en dat is meer dan genoeg als je een keer 1km moet stappen met je rugzak.
Nadien samen met Jurgen naar de gekende Victoria peak gegaan per bus om een mooi zicht over Hong Kong te hebben. Vandaaruit kan je mooi wandelen richting de stad. Op de peak hoorde we wel een voortdurend gezoem alsof er een mug rond je oren vliegt in de nacht. Was het het verkeer, de luchthaven die niet heel ver af is, .... ? Eens de stad terug in, wisten we vanwaar het geluid kwam: van de airco van de grote wolkenkrabbers. Eigenlijk ongelooflijk wat een geluid dat maakt. In de stad zelf wandel je over loopbruggen ipv voetpaden en word je om de vijf voeten een shoppingcenter ingeluisd. Veel keuze heb je niet, tenzij je je bijna laat overhoop rijden omdat er op bepaalde plaatsen geen voetpaden en zebrapaden zijn. Maar de airco is er wel een welgekomen afkoeling, want het was er tropisch warm. 's Avonds genoten van een mooie zonsondergang langs het water. De wolkenkrabbers zijn er iets minder indrukwekkend dan in Shanghai, maar Jan, Philips staat heel centraal op een wolkenkrabber vlak naast de grootste !
De volgende morgen gekozen om per ferry naar het eiland Lantau te gaan, waar een Disneypark is en een grote buddha zit. Disneyland hebben we aan ons voorbij laten gaan, maar gekozen om via een heel klein eilandje naar Lantau te gaan en daar de bus naar de Buddha te nemen (de 'skilift' had ook gegaan). Ik had het wel gehad met buddha en omringende kloosters, maar voor onze student Jurgen was het zijn eerste klooster. Het is duidelijk dat we hier niet meer in China zijn, want deze keer geen inkom betalen. Als soms vooruitziende reizigster had ik mijn bikini onderaan gedaan voor een frisse duik nadien. Maar sloeg dat even tegen toen we in een klein vissersdorpje aankwamen: in dat water wilt niemand een duik nemen. Enfin, dan maar na zonsondergang terug richting hostel voor een frisse douche en Nederland-Brazilie (hier match om 22u30 en 2u30). Geen cctv5 te krijgen in Hong Kong die 24u per dag voetbal uitzenden. Heb dan de match gevolgd via cctv1. Een grote show met op de achtergrond de match op een groot scherm. Als het (bijna) goal is of gele of rode kaart, keren ze even naar dat scherm, voor de rest wat Chinesekes zien zingen.
Mijn laatste volledige dag Hong Kong had ik dan beslist om niet naar Macau te reizen maar nu echt de beach op te zoeken. Gevraagd naar een mooi plekje strand en zo in clearwater bay terecht gekomen. Het water was hier heel helder en ipv allemaal op dezelfde 100 m te gaan liggen, na 10 min wandelen een stukje strand gevonden waar het lekker rustig was. Alleen ...... geen cafe of barreke in de omgeving te vinden. Na een drie uur strand voelde ik me een gepekelde haring die dringend aan wat fris toe was. Dan met een uurtje bus naar een ander gekend strand in Hong Kong, nl Stanley bay. Hier toffe terrasjes, maar quasi geen strand. Op die momenten besef je ook dat je niet in Europa bent. Ofwel hebben ze de combinatie strand - cafe niet in Hong Kong ofwel ben ik niet op de juiste plaats terecht gekomen. 's Avonds nog op de Avenue of Stars gewandeld.
De vijfde juli had ik nog maar een half dagje Hong Kong en moest dan richting luchthaven om naar Xi'an te reizen. Ik dacht: ik ga een keer een museum doen, nog maar het tweede deze reis en heerlijke airco zonder dat je in een shoppingcenter loopt. Het was het museum voor kunst. Geen toerist te zien daar. Enkel scholen met jeugd. Ik weet niet of ik daar al iets van gezegd heb, maar onder de volwassenen zie je maar weinig obese personen. Bij de kinderen is het toch meestal anders. Door de opkomende welvaart en fastfood zie je zowel hier als in China toch al veel kinderen die overgewicht hebben. Had een keer in China Daily gelezen dat diabetes bij kinderen in China verontrustend aan het toenemen is. Dit terzijde.
Heb erg genoten van de blauwe lucht van Hong Kong. De eerste dag hier dacht ik nog: oei, ik ga tijd te kort komen hier, maar na deze 3,5 dag had ik het toch zowat gezien op uitzondering van Macau.
Provincie Sichuan: terug richting Chengdu: 26-29 juni
De 25ste mijn terugtocht ingezet naar het oosten richting Chengdu. Na een nachtelijke stop in een klein dorpje Luhuo, kwam ik aan in Kangding en werkelijk terug in de bewoonde wereld. In het hostel kwam ik ook terug backpackers tegen (dat was 3 dagen geleden, denk ik). Het is de eerste keer voor me dat ik alleen reis en dit is ook wat wennen en leren. Het toffe daaraan, is dat je veel sneller in contact komt met andere mensen van heel de wereld. Dit is ook vaak boeiend om andere verhalen te horen. Niet alleen van andere backpackers, maar bv ook van Chinezen of die Taiwanees die engels spreken en over China vertellen. Dan merk je dat ze nog heel hard opkijken naar Europa. De streek rond de '4 sisters' berg noemen ze bv de Chinese Alpen, de kleine steden Luzhi en Tongli nabij Shanghai noemen ze het kleine Venetie. Ook de dure europese merken zie je in alle steden en zijn erg gegeerd.
Enfin, aangekomen in Kangding met een jonge Engelsman van het hostel gaan eten (had voor het eerst een gedeelde kamer genomen zodat je direct hebt met je kamergenoten). In het restaurantje heetten ze ons 'Welkom in Tibet' terwijl het voor mij vanaf dit stadje juist terug eerder China was. De volgende dag eerst wat rondgehangen met die Engelsen en wat verhalen uitgewisseld. 'S Namiddags trokken ze door naar Danba (waar ik al geweest was). Omdat het al later op de middag was en ik geen tijd meer had en niet wist hoe naar boven naar een klooster te gaan, heb ik het dan op zijn Chinees gedaan: met de 'skilift' (eitjes). De laatste dagen was het wel steeds bewolkt zodat je de bergen in de verte niet kon zien. Na een uur op dat domein te hebben rondgelopen, dacht ik te voet naar beneden te gaan, maar geen enkele Chinees zag dat zitten als ik info naar de weg vroeg. Dan maar met eitjes terug. 's Avonds Hotpot gegeten met een nieuwe kamergenoot. Hotpot is zoals wij Chinese fondue noemen, maar Sichuan staat bekend om zijn pikant eten. Het idee was heel leuk, maar na 5 sticks stond mijn mond en lippen in vuur en vlam. Om dit alles te blussen, nog eentje gaan drinken in leuk cafeetje: dit was meer dan een week geleden, want op gebied van een gezellig terras of cafe inrichten, hebben de Chinezen nog veel te leren.
De 28ste juni nog naar Leshan getrokken (op 2u rijden van Chengdu). Deze plaats staat bekend om zijn reusachtige Buddha van 78m die langs een rivier gebouwd is. Was erin geslaagd met openbaar vervoer het hotel van de lonely planet te vinden, maar dit bleek vol te zijn (eerste keer dat ik het voorheb). Ik met een taxi naar doorverwezen hotel. Dat lag wel even buiten mijn budget (had nochtans prijs gevraagd, maar dat kon ze niet geven). Met taxi naar tweede en laatste hotel van lonely planet, maar dit bestond niet meer. 3 pogingen en 2 taxis later stond ik daar dan. Had dan een vrouw op straat aangesproken en die verwees me naar een perfect hotelleke. De meeste buitenlandse toeristen komen vanuit Chengdu voor een daguitstap hier naartoe volgens mij, want in het stadje weer geen buitenlander te zien. Nochtans zeer aangename temperatuur (terug lager en 's avonds geen trui meer nodig) en grote boulevard met allemaal terrasjes langs de rivier met groot scherm om wereldbeker te volgen. 's Avonds speelde Nederland tegen Slovakije en had in Chinees gezegd dat ik van Nederland was. De Chinezen aan tafel vonden dat natuurlijk geweldig en zij mee supporteren voor Nederland.
De volgende morgen dan de buddha gaan bezoeken. Je kan helemaal langs het beeld omhoog klimmen en naast zijn oor gaan staan. Een gigantisch beeld van 78m (zijn voeten zijn 7 m lang bv), maar door een enorme mist die er hing, kon ik nauwelijks een goede foto nemen van het totale beeld. 's Namiddags terug naar mijn leuk hotelleke in Chengdu gegaan en vliegtickets gekocht voor ........ Hong Kong. Dit is misschien geen logische volgorde, maar had oorspronkelijk in mind om streek vanuit Chengdu te doen, dan via Xi'an richting Beijing te reizen. Omdat ik niet in Tibet ben geweest, heb ik nog wat dagen over en omdat een binnenlandse vlucht niet veel kost (Chengdu - Hong Kong en Hong Kong - Xi'an = 180 euro) heb ik beslist om via Hong Kong naar Xi'an te gaan ipv een vlucht rechtstreeks naar Xi'an te nemen. Ook omdat Beijing en Shanghai me reuze waren meegevallen en Hong Kong om een andere reden de moeite zou zijn, zit ik dus nu in Hong Kong.
Misschien nog een tip voor Rachel: ben de 29ste naar Wuhuo tempel geweest en Tibetaanse wijk er vlakbij. Dit vond ik het leukste deel van Chengdu. Je hoeft de tempel niet binnen te gaan, je zal er nog genoeg zien, maar gewoon rondhangen in de straatjes is al leuk.
PS Pascale, ben af en toe zelfs aan het mailen met Rie, en had ervan gehoord dat ze in het begin niet goed was.
Provincie Sichuan : Tibetaans gedeelte: 23-26 juni
Niet ongerust zijn, alles nog goed met me :-) Heb gewoon een paar dagen geen internet in hostel gehad. In mijn vorige verslag was ik in Ganzi geeindigd.
Op die 'vrije' dag was ik naar het klooster op de berg gewandeld. Een groep Amerikanen kregen daar net onderricht over het boedhisme (een amerikaanse leraar die Tibetaans gestudeerd had en een Tibetaanse gids). Ik een uurtje meeluisteren. Nadien begon de meditatie en heb ik me maar stillekes uit de voeten gemaakt. Later op de dag ben ik een aantal van die groep terug tegen gekomen in het dorp en hadden ze me uitgenodigd om bij hen te komen eten. Was een zeer geslaagde avond: ik vertellen over mijn trip en zij over hun 14-daagse rondreis in deze streek om allerlei kloosters te bezoeken en het boedhisme beter te leren kennen.
De volgende dag (23/6) naar mijn laatste eindbestemming tegen de Tibetaanse grens: Dege. Hiervoor had ik een minibus genomen voor enkele uren en gedeeld met een paar monniken en nog een paar locals. Met de minibus moesten we over een col van 5025m. Daar is het blijkbaar de gewoonte om even stil te houden en een heel pakketje post-its met geschreven Tibetaanse teksten in de lucht te gooien. 'Good luck' voor de rest van mijn reis volgens mij. In Dege staat een printing house van de Tibetaanse monniken waar zowat 70% van de Tibetaanse teksten gedrukt worden. Meer dan 270.000 gegraveerde houten blokken liggen er opgeslagen van alle vijf de Tibetaanse boedhistische afdelingen.
Wou dus van Dege uit een trekking doen de volgende dag, maar de contactpersoon waarvan ik emailadres had, was momenteel niet in Dege en had niet een kantoortje om trekking te regelen. Bovendien sprak hier niemand Engels, is het redelijk bewolkt en zag ik het dus niet meer zitten om nog vier dagen in mijn eentje met een Tibetaanse gids op stap te gaan. Had me dan voorgenomen hier nog een dag te blijven en dan terug oostwaarts te keren. De eerste avond in Dege kwam ik terug die Amerikaan tegen die Tibetaans gestudeerd heeft en nu in Amerika doctereert en zijn we samen gaan eten. Hij vertelde me wat over Tibetaanse gewoontes:
- Monnik zou letterlijk van het grieks komen dat 'eenzaam' of 'alleen' betekend. De meeste hebben allemaal kort haar en wonen hier dus in die kloosters. Maar je ziet hier ook wat verwilderde monniken met haar dat al tien jaar niet meer geknipt is. Dit zijn volgens hem monniken die echt in afzondering leven en dat betekent dan in een grot in de bergen of zo.
- In Ganzi zijn we een keer opgehouden in verkeer. Blijkbaar kwam een hoge lama naar dat dorp en daarom stond iedereen langs de straat met witte sjaals hem te verwelkomen. Dat daarbij het verkeer tegengehouden werd, doet er allemaal niet toe.
- Bedelen is hier blijkbaar ook heel gewoon in de streek en mensen proberen elkaar zo wat te helpen. Er zijn zelfs monniken die tot hier komen maar dan geen geld meer hebben om de bus terug te nemen. Dan bedelen ze eerst tot ze genoeg hebben om terug te keren.
Enfin, had dan maar besloten enkel een dagtochtje te maken in de bergen rond Dege. 's Morgens vertrokken en had al snel een blaffende hond achter me die tot twee keer toe naar mijn bottin grabbelde. Gelukkig kwamen er 3 monniken het hoekje om en maande de hond aan tot kalmte. Eens het dorp uit was er niemand meer te zien. In de verte op de kam stond een huisje en dacht daar naartoe te gaan. Op een 100m daarvan hoorde ik weer een hond heel agressief blaffen. Ik had het wel gehad met die Tibetaanse honden en durfde eigenlijk niet meer dichter bij dat huis te komen. Omdat ik ook het pad niet meer vond, wou ik eerst door een wei en dan langs de andere kant van de berg naar beneden. Hoorde ik weer andere dierengeluiden achter een boom. Ik voelde me echt niet meer op mijn gemak. Snel een stok gezocht, vijf minuten de omgeving geobserveerd en dan door de wei gelopen naar de andere kant. Bleken er allemaal gaten in de wei te zijn, waar waarschijnlijk 'bergmarmotten' leefden. Stond uiteindelijk om 13u terug beneden in het dorp. In een klooster waren ze net aan het bidden met een 200-tal jonge monniken. Het klonk of dat iedereen een andere tekst op hetzelfde moment aan het lezen was totdat de lama zei dat het genoeg was. Ineens stond ik aan de deuropening tussen 200 monniken en moest ik heel snel mijn botten terug zoeken.
Ik had jullie eens geschreven dat ik voor een halve euro gegeten heb. Dit is wel het meest belachelijke wat ik ooit betaald heb. In deze regio wijs ik altijd in de keuken aan wat ik wil en dan maken ze altijd wel iets lekkers. Ik heb ook een keer gehad dat ik bloemkool, aardappelen en vlees had aangeduid en ze drie porties maakten ipv die 3 te combineren tot 1 portie. Daarbij nog een bak rijst voor 3 man. Ik kreeg amper een derde op, maar betaalde wel net zoveel als eten in Shangai.