Donderdag na de afdaling was het 4uur bus van Lijiang tot Shangrila (3100 m). Hier zitten we al bijna tegen de Tibetaanse grens en ditis te merken aande Tibetaanse vlaggetjes die hier overal hangen, bepaaldeminderheidsgroependie hier niet meer Chinees,maar Tibetaans spreken. Anderzijds heeft het ook veel weg van een Zwitsers bergdorp.Ondanks hier genoeg restaurantjes en winkeltjes zijn in de steegjes, loopt hier veelminder volk.Hier is het natuurlijk een pak frisser en hoger zodat de onsportieve Chinezen hier zullen wegblijven.

Maar ik vind deze stad wel de leukste die we tot hiertoe gezien hebben en zou misschien nog wel willen terugkeren naar hier om van hieruit Tibet binnen te gaan ?

Spijtig genoeg zijn we hier maar 2 nachten en een volledige dag. Vrijdag stond er terug fietstripje op het programma naar een Napa dorpje waar Tibetanen wonen. Nadien zijn wehet grootste Tibetaanse klooster van China gaan bezoeken (Ganden Sumtseling Gompa tempel). In twee tempels waren ze aan het bidden. We wisten niet goed wat we zagen, monniken in rood gewaad, maar ook een tiental 'chiefs' in geel gewaad metvolledig gedecoreerde hoeden van een halve meter hoog. Foto's trekken in de tempel mocht niet en als het zou mogen, kunnen we je daarvan niets meer laten zien.

We zijn twee keer bij dezelfde Tibetaan gaan eten (heerlijk malse yak beef, de ene keer wat meer spicy dan de andere keer) die jaren in Zwiterserland had gewoond. Dit viel wel op aan manier van bedienen: eerst kaart - dan drank - dan bestelling opnemen en dan eten samen op tafel zetten. De Chinezen geven je een kaart en blijven wachten tot je bestelling doorgeeft. Niet simpel om in 1 oogopslag wegwijs te geraken uit de kaart. Daarna komt het eten in vijf verschillende etapes :-)

De volgende morgen moesten we helaas afscheid nemen van het dorpje en de bus nemen naar Dali. We kwamen rond 8u30 in busstation toe, nog even een snicker kopen en wat babbelen tegen elkaar. Rond 8u45 merkte Jan Gerrit dat zijn handbagage weg was. We zaten op een bank te wachten en zijn handbagage had hij naast hem op de grond gezet. We hadden zelfs niet gemerkt dat iemand in onze buurt was gekomen. Gelukkig zat er eigenlijk niet veel bijzonders in zijn rugzak: geen papieren of geld, wel ons fototoestel (gelukkig ook geen al te duur) met al onze foto's !!!! Daarnaast nog onze trotter en mijn leesboek die ik van mijn zus gekregen had. Was wel een domper op de morgen, maar goed .... een beetje relativeringsvermogen zal erbij horen zeker. Nadia, jouw gelukspopje aan mijn kleine bagage zal ervoor gezorgd hebben dat het mijn rugzak niet was, zeker? Ik had op dat moment wel mijn paspoort en wat geld erin zitten. Jan Gerrit is nog even op zoek gegaan rond busstation en WC'S maar niets meer te vinden. Vermits geen Chinees daar engels kon en we verder konden reizen zonder deze handbagage,zijn we dan maar op de bus gestapt die om negen uur vertrok. We hadden een rit van acht uur voor de boeg. De eerste uren was het nog even bekomen van de tegenslag, maar dan genieten van de mooie rit. Over een strook van zeker 40 km legden ze hun graan weer op de baan met de bedoeling dat doorgaand verkeer erover rijdt. Onderweg hadden we ook een onverwachtse stop van een uur. Er moest een grote camion passeren met gigantische onderdelen van machine (bij ons speciaal nachtvervoer) en daardoor werd alle verkeer een uur aan de kant gezet. Rond de avond zijn we dan goed en wel aangekomen in Dali waar twee dagen niets voorzien was van uitstapjes.