Ben de 5de in de namiddag dus terug met trein naar Guangzhou gegaan om vandaar mijn vlucht naar Xi'an te nemen. Ik zou rond 21u40 landen en dan rijden er geen bussen meer van luchthaven (40 km van Xi'an) naar centrum. Op de luchthaven kwam ik een Amerikaan Brent tegen waarmee ik aan de praat geraakte. Hij is 5 jaar geledennaar Xi'an gekomenomEngelse les tegeven met de bedoeling een bedrijf te starten in China. Ondertussenheeftdie dus 4 jaar dat bedrijf, maar woont hij terug in deStates (omwille van properdere lucht). Hij werd opgehaald door prive-chauffeur en stelde voor dat ik mee tot centrum reed.

Eigenlijk zijn de mensen hier wel heel vriendelijk en helpen ze je altijd verder. (in tegenstelling van de kille indruk die we misschien over de Chinezen hebben). Het is ook hun gewoonte altijdhun eten te delen. Ik heb al heel dikwijls eten aangeboden gekregen als ik op bus of trein naast een Chinees zat. Zo nam ik een keer een kauwgom aan en plots liep dat meisje terug naar straatwinkeltje om een heel pakje kauwgom voor me te kopen.Een andere keer had ik wat extra koekjes gekocht bij 'bakker' om ook te kunnen delen.Ik had toen in een minibusje iedereen een koekje aangeboden en iemand van dat busje ging toen fruit kopen. Een zakpruimen voor haar eneen hele zak pruimen (30-tal) voor me. Niet evident om die op een busreis op te eten. Dit terzijde.

In Xi'an zat ik weer in een supergezellig hostel. 's Morgens aan ontbijt weer een Amerikaan David leren kennen die een jaar Engelse les gegeven had en ook op termijn wel misschien een zaak wou starten in China. Had Brent zijn emailadres nog en voorgesteld om 's avonds met ons drieen Belgisch bier te drinken in bar van guesthouse. Het toffe was ook dat David al redelijk goed Chinees kon en dat is altijd handig om een stad te verkennen. Wij met z'n tweeen naar DE highlight van Xi'an, de terraccota warriers. Een twee duizend jaar geleden had een keizer op zijn dertiende bevolen om zijn graf te bouwen dat bestond uit een terracotta leger van meer dan 2.000 verschillende soldaten en er wordt geschat dat een heel deel nog verborgen zit onder de grond.. In totaal zouden er meer dan 700.000 personen gedurende een 37 jaar dit leger gebouwd hebben. Best indrukwekkende om te zien.

David had ook al een andere gast uit Israel leren kennen en 's avonds zijn we dan met z'n vieren op stap geweest. De volgende morgen hebben we met ons drietjes gefietst op destadswal rond Xi'an (een 24km) en nadien wilden de boys (!) wat gaan shoppen in de stad. Het was de bedoeling dat ik die nacht zou kijken naar halve finale van Nederland - Uruguay, maar na wat Belgische biertjes heb ik het startuur (half drie 's nachts Chinese tijd) niet gehaald.

De 7de stond een kleine trekking van 2 dagen op mijn planning naar Hua Shan, zo'n 40min hoge snelheidstrein van hier. Het was een beetje aan het regenen, maar omdat het meestal toch maar even regent en wachten op een zonnige dag lang kan duren, ben ik toch vertrokken, hopend op beter weer onderweg. Blijkbaar was het wel 2 maanden geleden dat het nog geregend had in Xi'an. Aan het station me nog wel een paraplu, made in China, voor 1 euro aangeschaft. Ik dacht: hopelijk houdt die het 2 dagen vol of regent het niet te veel. De trekking zelf was heel pittig: van 300m naar 2000m hoogte op een dag. Tegen dat ik daar was en goed en wel startte was het half twee en nog steeds aan het regenen. Een paraplu is op zich wel handig omdat het daar nog wel snikheet was. (Met je regenjas aan zou je op den duur drijfnat zijn van het zweet.) Maar echt praktisch stappen was dat toch niet: 2 wandelstokken en een paraplu vasthouden

terwijl je je heel soms nog moest vasthouden aan kettingen omdat het zo steil was. Kwam dan een groepje Chinezen tegen waarvan er 1 engels sprak en mijn wandelstok wel kon gebruiken. Wij verder met zijn vijven naar boven. Foto's hoefde je niet te trekken want je zag geen 50m verder. Je stond letterlijk in de regenwolk. Om negen uur 's avonds kwamen we pas aan (zonder enige lange pauze onderweg) en daar geslapen in een slaapzaal met 9 andere Chinezen. Ze vinden het dan altijd leuk om te proberen communiceren met me en foto's van me te trekken. 's Morgens gingen we om 5u op staan voor de zonsopgang. Ik hoorde de wekker, het eerste gestommel, maar dan niet meer veel beweging. Ik had het al lang begrepen: geen zon te zien, maar nog altijd regen. Met die Engels sprekende Chinees naar beneden gewandeld in de regen en dan toch maar op een gegeven moment gekozen om skilift naar beneden te nemen (langs andere route) omdat je nog altijd niets zag. Volgens de postkaarten zouden het heel mooie uitzichten zijn, maar meer dan wolken heb ik niet gezien. Omdat die Chinees de bus terug nam in plaats van trein, had ik beslist dat ook te doen. Normaal zou het maar 2uur bus zijn. Maar voor de derde keer deze reis, heb ik panne gehad (2 keer grote bus, 1 keer minibusje). Het is dan de gewoonte dat de buschauffeur onder zijn bus kruipt en het probleem oplost. De rit zou in totaal 5 uur duren. Twee dagen voordien had die Israelier nog tegen me gezegd over China: 'Sometimes I hate it, sometimes I like it.' Wel toen ik op die bus zat (nog altijd aan het regenen), dacht ik: 'hij heeft gelijk'. Het zat even allemaal tegen. De volgende dag had ik stralend weer :-) Omdat de weersvooruitzichten voor Xi'an beter waren dan voor Beijing en ik ondertussen uit ervaring van Shanghai wist dat je je treinticket gratis kan omruilen heb ik dan besloten nog 2 dagen langer in Xi'an te blijven.

Aanschuiven aan het station in Xi'an is wel geen lachertje. 20 loketten met telkens 30 wachtenden voor u. Gelukkig kon een Chinees me aanwijzen aan welk loket je de kaartjes moest wisselen. Omdat het nu hoogseizoen is en ook Chinese studenten aan het reizen zijn, is het momenteel gigantisch druk op de treinen. Vele toeristen in de hostels klagen dat ze bv de eerste 5 dagen geen treintickets meer kunnen vinden naar hun geplande bestemming. Als ultieme wanhoopsdaad kopen ze dan soms staantickets. Wetende dat veel treinritten tussen steden 8u tot 22u duren is een staanplaats echt geen lachtertje. Je zou zelfs te weinig plaats hebben om op je eigen bagage te zitten. Maar blijkbaar was een ticketje naar Beijing gemakkelijker dan uit Beijing weg te geraken (ik heb wel 2 keer geen slaapplaats meer kunnen kopen, wel een soft seat).

De rest van de dag heb ik gebruikt om souvenirs te kopen en de pagode te bezichtigen. Op een gigantisch plein vlak voor de pagode is het een paar keer per dag een show van fonteinen ! Prachtig om te zien en dat met een blauwe hemel ! Ik was de vorige kutdag weer snel vergeten.

In het hostel had ik ook een sympathiek spaans koppel leren kennen die van iemand die in Xi'an woonde een tip hadden gekregen voor een ander nationaal park (Taiping valley) dan Hua Shan. Ik die volgende dag met goed weer (!) daar naartoe. Had eigenlijk heel weinig info (enkel busnummer en eindbestemming in engels en chinees), maar had er wel vertrouwen in dat ik dat ging vinden. Na 1,5u bus, moest je nog wel een klein half uurtje mini-busje nemen. Geen minibusje te vinden aan bushalte, wel een moto die me gratis naar ingang van park wou brengen. Bij aankomst wou hij nog altijd geen geld, maar heb hem het normale tarief van minibusje gegeven en uiteindelijk heeft hij het toch aangenomen. Heb halverwege het park toch het skiliftje naar boven genomen omdat ik anders misschien in tijdsnood ging komen. Dit park staat bij de Chinezen (niet in lonely planet) bekend om zijn watervallen. Zoals meestal namen bijna alle Chinezen de 'skilift' naar boven EN beneden en was dan ook heel rustig wandelen naar beneden met deze keer wel zicht op de bergen. 's Avonds met dat spaans koppel gaan eten en deze keer wel opgebleven om de finale van WK te zien. Niet evident als de match maar begint om half drie 's nachts. Wel dikke ambiance in het cafe van hostel.

Laatste dag Xi'an naar de post gegaan om souvenirs en wat bijzaken van mijn camera op te sturen naar Belgie. Had blijkbaar 13 kilo om op te sturen !!!!

's Avonds dan nachttrein naar Beijing. Na de korte nacht van finale, was dit weer geen geweldige nacht, want enkel soft seat en geen slaapplaats op trein, maar soit.

Eigenlijk heb ik in Xi'an mijn beste tijd gehad sinds ik alleen aan het reizen ben en dit doordat ik er voortdurend heel leuke mensen ben tegengekomen.