Ik heb al het gevoel dat ik over 20 km in Santiago ben

Elke pelgrim die zijn Compostella wil halen en daarvoor een credential heeft om af te stempelen, tekent de gelofte dat hij elke andere pelgrim zal helpen zijn doel te behalen.  Wie me wat kent, kan het nauwelijks geloven, maar soms voel ik me in een verhaal van het nieuwe testament: met 12 apostelen aan tafel, 1 brood worden er plots meer, 2 vissen worden verdeeld tot iedereen genoeg heeft en de wijn lijkt zich af en toe ook te vermenigvuldigen.  Ik voel me ook soms als Maria naar Bethlehem stappende om dan te horen te krijgen dat er geen plaats is in de herberg en bovendien stap ik al een hele tijd meestal blootvoets in mijn sandalen.  Maar dat heeft er meer mee te maken dat ik die botinnen veel te zwaar aan mijn voeten vind en daardoor beu ben. Had volgens mij toch beter op dit punt niet naar Bart geluisterd en voor mijn lage wandelschoenen gekozen. Maar daarvoor moet je Bart wat kennen: die heeft ooit voor Sinterklaas hoge wandelschoenen gekregen (noem het bergbotinnen waar desnoods stijgijzers onder passen)  en 30 jaar later had die nog liefst van al met dat paar schoenen de Camino gewandeld. Nu is het wel zo dat ik ondertussen wel 2 blaren op mijn voeten heb op dezelfde plaats en de derde is in wording, maar veel last heb ik er voorlopig niet van.  Ons engeltje heeft trouwens haar rode communieschoentjes ook aan de haak gehangen: op een gegeven moment kwam ze blootvoets aan in de herberg, maar ondertussen heeft ze hier ergens blijkbaar toch trekkingssandalen gekocht.  Soit, maar af en toe lijkt het er zelfs op dat we eerder moslim zijn en allemaal op dezelfde dag in Mekka moeten staan :-) Vandaag vertelde een nederlandse vrouw Jeanne van 70 j me dat de Camino het leukste cadeau was dat ze zichzelf ooit gegeven had. Eigenlijk ongelooflijk wat ze doet: ze is in Vezelay einde maart gestart en zal in totaal een dikke 1600 km afleggen. Ze is 19 jaar weduwe, maar loopt de laatste dagen als een verliefde puber rond. Kost wat kost wil ze Santiago op 7 juni (samen met ons normaal ?) halen zodat ze haar 'liefje' nog zou kunnen zien die sinds kort een 2 dagen voor zou lopen. Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd is haar motto ! Zelf geniet ik ook van de contacten met andere pelgrims, de weg, het leven errond, ... Het is zalig om tijd te hebben om stil te staan bij anderen, jezelf, de natuur, de dierengeluiden, alles en niets. Zo hebben we eens een hele tijd staan kijken hoe mieren met de overschot van ons stokbrood ervan doorgingen. Schitterend ! Kregen die weer allerlei namen van ons.  Mijn laatste verhaal eindigde in Leon. We sliepen daar bij de zusters van st Benedictus en voor het eerst hadden we een herberg waar de mannen apart moesten slapen van de vrouwen. 's Avonds was er nog een viering/avondgebed met de zusters. Van de 45 speciale zitjes voor hen, waren er nog 14 ingenomen en 12 daarvan waren misschien rond dezelfde leeftijd als de huidige paus. Het gaan nog drukke tijden worden voor die 2 jonge zusters over een paar jaar !  Vanuit Leon hadden we terug gekozen voor een variant. In het kleine dorpje kwamen we terug de 2 nederlandse dames (Klaartje en Helene) tegen die ons achtervolgden vanaf Tosantos (die parochiale herberg). Of waren wij het die hen achtervolgden want ze wisten precies altijd de leukste herbergen uit te kiezen ? Zij hadden ons de tip gegeven even langs te gaan in het plaatselijke museum van 'Senior telefonica'', zo'n man van een jaar of 70 die werkelijk alles verzamelde en daar hele verhalen (enkel in het spaans) kon over vertellen.  De dag nadien kwam de route weer samen in Astorga en zagen we weer heel wat bekende gezichten terug, oa onze 'wandelaar' Marc met wie we altijd afspreken om samen iets te gaan eten als we in hetzelfde dorp zitten. Klaartje en Helene zijn ook mee geweest. Je zou het misschien niet verwachten van de nederlanders, maar naast de juiste herbergen uitkiezen, hebben ze ook een goede neus om de juiste plat te kiezen in het juiste restaurant. Ondertussen liepen we al een dag of 10 door een min of meer vlak landschap maar vanaf Astorga moesten we onze benen insmeren om te klimmen naar de 'montes de Leon'. We kozen ervoor om de normale stopplaats te passeren en te slapen dicht bij de top op een 1400 m in Foncebadon. Blijkbaar zou hier op 20 mei (de dag dat het zo koud was) nog een flink pak gesneeuwd hebben hier. Daar was nu wel niets meer van te merken. De volgende morgen stonden we dan na een uurtje op de  Cruz de ferro: op het dak van de Camino (1517 m) waar een steen die je meedraagt van thuis achtergelaten wordt als teken van balast die je aflegt. Alleen hadden 'Jozef en Maria' geen steen(tje) mee van thuis. Ook de gedachte dat ik een steen had afgelegd, maakte mijn rugzak wel niet lichter. Maar in de afdaling kwam dan toch de bevrijding. Marc die op hotel slaapt en zijn bagage altijd laat vervoeren, heeft nu mijn botinnen. Als je altijd een bepaald gewicht gewend bent en opeens gaat daar 1,5kg uit, dan voel je dat wel hard. Ps nog iets over mijn sandalen :  Er zijn heel wat pelgrims die hun voeten helemaal afgeplakt hebben,  maar ik moet tegenwoordig 's morgens mijn Teva sandalen afplakken omdat ze eigenlijk op den draad versleten zijn. Hopelijk haal ik daarmee Santiago nog. 100km verder aan de kust ligt Finistere, 'het einde van de wereld' dachten ze vroeger. Voor pelgrims die tot daar gaan, is het de gewoonte daar iets te verbranden. Het ziet ernaar uit dat ik toch nog tijd ga hebben om tot daar te wandelen en mijn sandalen daar achter te laten. 

Nog 300 km en nog steeds op schema

Ons vorig verhaal eindigde in Castrojeriz (een groot dorp waar ooit meer leven zal geweest zijn, maar nu voelde het heel achtergelaten aan) waar we gekozen hadden voor een herberg aan een camping omdat daar een papier was opgehangen dat we Chelsea-B Munchen konden zien en we dus voor een keer niet om tien uur in ons bed moesten liggen.  De volgende morgen zijn we gestart met regen en door de meseta getrokken (hoogvlakte dat in de zomer heel dor zou zijn). Maandag was het de laatste dag minder goed weer: geen regen, maar zeer koud voor de tijd van het jaar door de noorderwind. Heb zowat alle warme kleren die ik meehad over elkaar moeten aantrekken en dan nog was het geen weer om buiten te pauzeren of te picknicken. Over de picknick gesproken: geregeld komt dan de club Jean ter sprake en beelden we ons in dat Jean prompt terug naar de winkel zou lopen bij het aanzien van ons opengescheurd brood met kapot getrokken, maar overheerlijke spaanse ham. Sinds dinsdag is het wel terug spaans weer. Op sommige momenten is het heel druk op de Camino. Zo kwamen we dinsdag na 27 km in een dorp met 2 herbergen van 50 plaatsen, maar beiden waren al vol (in tegenstelling tot sommigen haasten we ons wel niet voor een bed en zijn we er wel gerust in dat we ergens kunnen slapen). We besloten er dan nog 4 km bij te doen naar een volgend dorp Moratinos. Gelukkig was daar wel plaats in de tot hiertoe knapste en nieuwste herberg, uitgebaat door 2 Italianen. We stelden ons al voor dat dit ook vol zou zijn. Het volgende dorp was 2 km verder, en dan terug 8 km voor het dorp erna. Ik zou als Arnout uit 'De weg naar Compostella' beroep gedaan hebben op locals ipv die 8 km er nog bij te lopen. Door de stroom pelgrims kan je wel gemakkelijk in contact komen met andere pelgrims, maar hetgeen waar ik een ander beeld over had, is het contact met locals; tenzij die van de refuge, bar of restaurant, hebben we er weinig tot geen contact mee. Daarvoor moet je blijkbaar van thuis naar Zuid-Frankrijk lopen. Dit zou een heel andere sfeer zijn. Enfin, dat is misschien voor mijn terugweg. Woensdag hebben we een variant gelopen van 2 dagen naar Calzilla de los Hermanillos. Toen was het heerlijk rustig op de weg en enkel 7 pelgrims in de herberg ! Het leek wel of we in the middle of nowhere liepen. Waarschijnlijk omdat er in 24 km geen dorp was, dat velen dit niet zagen zitten.  Ondertussen zijn we aangekomen in Leon op een 300 km van Santiago.   Wie loopt er zoal de camino ? Kort gezegd: iedereen en alles. Als je mensen ziet van USA, Canada of Australie, zijn deze meestal geinspireerd door de film The Way (film waar ik 3 weken geleden ook nog niet van gehoord had, maar blijkbaar een aangrijpend verhaal van een vader die de Camino Frances wandelt nadat zijn zoon omgekomen is op onze eerste etappe) - in totaal hebben we toch al een 5-tal kruisjes gezien van mensen die omgekomen zijn op de camino.  De aziaten die we zien, komen vaak van Zuid-Korea (een paar gekende boeken over de Camino zorgen daar voor de inspiratie blijkbaar). Van ons 'vogelgriepje' (klein aziatisch vrouwke met altijd een mondkapje op dat zowat haar hele gezicht bedekt) weet ik het niet goed, omdat ze erg gesloten is en nauwelijks 'Ola' of 'buen Camino' zegt. De enige Japanse die we tot nu toe gezien hebben, woont al een jaar of 2 in Londen, dus dat telt niet echt.  Heel Europa (west en zelfs oost) is zowat vertegenwoordigd, maar opvallend veel duitsers. Is daar afgelopen jaar ook een 'man bijt hond' reeks geweest ? Die italiaanse gasten die onze groenten onlangs hebben opgegeten zijn blijkbaar in opleiding voor in het klooster te gaan en lopen met een pater in bruine pij. Wat die gasten (goed uitziende mannen van rond de 30) bezielt om daarvoor te kiezen is mij een raadsel ?   Geregeld komen we ook eenzelfde Braziliaan tegen met een grote vlag van Brazilie op zijn rug. Zie dat niet snel een Belg doen, tenzij BDW weer een stunt uithaalt en met een vlaamse leeuw hier zou rondwandelen. De enige van afrika die we gezien hebben is een blanke zuidafrikaanse verpleegster die 'afrikaans' (wij zeggen nederlands tegen die taal) praat. Heel leuk om een conversatie mee te voeren.  De eerste week zijn we een Nederlander tegengekomen die de Camino een paar keer gestapt heeft eind jaren '80 - '90 met 'zware' gevallen tussen de 16 en 19 jaar. Die maakten toen plannen voor hun toekomst hetgeen hij meerdere jaren bleef opvolgen. Nu loopt hij hem voor het eerst met zijn vrouw van 63j die 3 jaar geleden nog een paar overbruggingen gekregen heeft in haar hart.  In die tijd liepen blijkbaar quasi alleen mannen de camino, maar nu zal het eerder fifty-fifty zijn.  Veel jongeren zie je momenteel niet  (wel wat Zuid-Koreaanse studentes die alleen lopen); ik zal dus zeker onder het gemiddelde liggen qua leeftijd. De oudste die we tegenkwamen was 81 (!) en liep samen met haar dochter van wie ze elke (?) avond een massage kreeg. Bovendien sliepen ze ook in de herbergen en 'mama mia' sliep zelfs van boven in het stapelbedje. Natuurlijk hoeft iedereen elke dag niet even ver te lopen. Enerzijds zijn er die geen 20km per dag doen, anderzijds zijn er een paar zotten die proberen zo snel mogelijk terug thuis te zijn en doen er daarom regelmatig 40 of meer. We zijn ook al 2 personen tegengekomen die kanker hebben en toch nog de Camino wilden wandelen ! En wat bedoel ik met 'alles loopt de Camino'  ? We hebben er twee gezien die met hun hond lopen. Een Duitser met zijn labrador laat zelfs die hond ook 2 tassen dragen met in totaal ongeveer 7 kg. Geen gerief voor het baasje, maar alles voor de hond zelf: een jasje, slaapzak, schoentjes als er  te veel keien op de weg liggen (!), borstel en zijn eten. Het is knap te zien hoe beiden van de tocht genieten, maar het is wel absoluut niet gemakkelijk voor hen een slaapplaats te vinden, want vaak wordt die geweigerd.  We hebben ook een Ier gezien die een gevonden katje van een 2 weken met zich meedraagt en er zouden er ook zijn die het traject met een ezel doen, maar die heb ik nog niet gezien.  Vaak zie je ook mensen in het begin met nog veel te veel kilo's sleuren. De ene zijn frank valt al sneller dan de andere en dan beslist men ofwel dingen achter te laten in de herberg ofwel terug te sturen naar huis. Soms zie je zelfs aan de kant van de weg achtergelaten dingen zoals schoenen, slaapzak, ... Om terug te komen op de vraag van Theo: sommige herbergen zijn heel knap gerenoveerd (Roncevalles, Pamplona, Burgos) door de spaanse overheid en hebben per 4 bedden minstens een stopcontact. Je zou ook kunnen kiezen voor prive herbergen (bv in Moratinos) of casa rurals of zelfs kleine hotels. Deze zijn soms iets beter uitgerust en kan je vaak 's morgens nog reserveren voor 's avonds.  Als je alles op voorhand wilt vastleggen (niet altijd handig omwille van het weer of omwille van vermoeidheid of andere redenen), moet je eens googelen op tee travel. Als je door je ongemak veel bagage hebt, kan je het elke dag vooruit sturen via Jacotrans, noem het ne gemotoriseerde sherpa.   De Camino Frances is wel de drukste route: in '98 stapten nog maar 30.000 pelgrims deze tocht, in het heilige jaar 2010 blijkbaar al 250.000  !! 40 procent daarvan zou pas na Leon starten. In se moet je maar starten op 100 km van Santiago de Compostella (Sarria) om je Compostella te kunnen behalen. Dat belooft wel voor komende week want we zijn in Leon ! Ik zou in uw geval niet in de drukke maanden mei, juni en september komen om zeker een plek te hebben in een betere herberg. Met 50 op de grond in de sporthal liggen, zal zeker geen pretje zijn.  Ps Voor concrete vragen over de Camino,  mag je me mailen op [email protected].  Ps2 Morgen doet mijn neefje Seppe zijn eerste communie. Ik hoop dat iemand van mijn familie het verhaal nog leest vandaag zodat die Seppe een heel fijne dag kan wensen van Tante Marianne. Ik zal er niet bij zijn,  maar veel aan je denken.  Ps3 Ines, een dagje te laat, maar nog een gelukkige verjaardag. 

Bijna in de helft

Ondertussen hebben we 14 stapdagen erop zitten: we laten al een paar dagen de wijngaarden van de Rioja streek achter ons en zitten nu in Castilie tussen de velden.  Omdat Logrono vooral mij wat tegenviel (ik zit liever in de kleine spaanse dorpjes), hadden we ervoor gekozen om 2 dagen voor Burgos telkens te stappen naar het volgende dorp ipv de gebruikelijke stopplaatsen. Dan zouden we ook niet in Burgos slapen, maar een dorp 10 km verder. Onze eerste stopplaats werd daardoor Tosantes, waar 1 refuge en 1 bar/restaurant is. Meer hebben we op zich niet nodig, redeneerden we. Het werd een parochiale  herberg. Die avond waren er blijkbaar 16 pelgrims gestopt in dat dorpje. Bedden hadden ze niet in die herberg, we kregen allen een matrasje voor op de grond te slapen. Om 17u zijn we samen naar de kapel gewandeld en om half 7 werd ons gevraagd samen eten te maken (salade en nadien prima paella). Net voor het eten werd God (!) nog 10 keer bedankt voor vanalles en nog wat. Na het eten was er dan zangstonde waarbij op een gegeven moment rechtgestaan werd en al wiegend hand in hand verder gezongen werd. En dan te bedenken dat ons enige doel was over 2 dagen Burgos te vermijden. Veel gekker dan dit moet het toch niet worden. Het was nog niet gedaan, want na de zangstonde kwam er nog een gebed voor slapen gaan in een aparte ruimte. Op een gegeven moment las ieder in zijn moedertaal motivaties van pelgrims voor die andere pelgrims een week eerder opgeschreven hadden. Normaal gaat tegen 22u het licht uit, maar door deze hele avondsessie was het al gauw elf uur. De volgende morgen kregen we voor het eerst wel ontbijt aangeboden vooraleer op pad te gaan. Alles bij elkaar was het wel een belevenis geweest. En wat betaal je daar dan voor ? Donativo of te wel vrijwillige bijdrage.  De volgende avond gingen we stoppen in een ander klein dorp (we hadden de smaak te pakken) : Atapuerca. Bij aankomst bleek de herberg langs de weg al vol (30-tal bedden). Maar het plaatselijk hotelleke had nog een schuurke vrij waarin ze een herberg van 20 plaatsen gemaakt hadden en daar was nog een bed voor ons. Je zou denken: waarom nemen ze dat plaatselijk hotelleke niet ? Er zijn eigenlijk zo veel 'wandelaars' op stap die graag elke avond een eigen kamer  en meer luxe wensen, dat de hotellekes altijd al op voorhand gereserveerd zijn. Er liggen er ook niet zo veel op de route. Zo moest Marc (iemand met wie we vaak 's avonds gaan eten en op voorhand via een reisbureau altijd een hotelleke gereserveerd had) vandaag 40 km wandelen om naar het eerstvolgende hotel te stappen. Wie via reisbureau reist en dit niet ziet zitten, kan na 20 km nog altijd met de taxi opgehaald worden en naar een hotel gebracht worden om dan de volgende morgen terug afgezet te worden op zijn eindpunt van de vorige dag. Dit heeft jammer genoeg meer met commerce dan met een pelgrimstocht te maken. Zij krijgen ook geen stempels in de slaapplaatsen en zodoende niet de Compostella in Santiago.  Soit, de volgende dag wilden we Burgos passeren, maar na het zien van de kathedraal en het toffe plein errond, heb ik Bart kunnen overhalen (was niet moeilijk) om de nacht hier door te brengen. Omdat we voor liepen op schema werd het dus een kleine, maar minder mooie etappe van 19km langs invalswegen naar Burgos centrum.   Gisteren was het ook een lichte etappe: Bart kreeg wat last van zijn onderbenen en uit voorzorg om geen beenvlies op te lopen zijn we gestopt na 20 km in het dorpje Hornillos met 1 herberg en 1 bar.  De herberg telt 30 bedden, maar een 80 pelgrims hebben zich aangemeld ! Wij waren gelukkig bij de 30 eersten en hebben een bed in een slaapzaal per 10. Degenen die nu op de grond in de sporthal naast elkaar liggen zullen zich minder gelukkig voelen.  'S avonds eten we gewoonlijk menu del dia in een restaurantje, maar die keuzes zijn meestal beperkt en gelijkaardig zodat we na 14 dagen eens  iets anders wilden. Vanmiddag kwam juist de groenten- en visboer langs met zijn kleine camion om de locals te bevoorraden.  Ik (als enigste pelgrim) had ons snel 2 forellen, aardappelen en heel wat groenten gekocht. Toen ik het in mijn handen had, dacht ik: toch even checken of we kunnen koken in deze herberg (had de keuken al gezien, maar niet de voorzieningen). Bleek er geen gasfornuis in de keuken te staan ! Enfin, aardappelen in schijfjes in de microgolf en de forellen in de oven (eerst de kop en staart eraf geknipt of ze pasten niet in dat petieterig oventje), maar het resultaat was heerlijk. 2 hollandse dames die eerst wat met me lachten, willen bij een volgende gelegenheid komen mee-eten met ons. Al onze overschot van groenten wilden een paar Italianen wel gebruiken want wij waren de enigen die ons bij de groentenboer hadden bevoorraad (onze afwas namen ze met plezier erbij).  Vandaag ging het al terug veel beter met Bart, dus morgen gaan we terug voluit. De temperatuur is wel ongelooflijk gezakt. Vandaag een kwartiertje regen, voor morgen zelfde weersverwachting met max temp tussen 10 en 12 graden, brrr. Ik vrees dat het momenteel warmer is in Belgie.  Hoe ziet eigenlijk onze dag eruit ?  Als we geluk hebben, blijft iedereen tot zes uur in zijn bed liggen. Soms heb je van die piwi's die hun wekker een uur vroeger zetten en in het meest verschrikkelijke scenario hoor je vanaf dan een wekker om het kwartier. Afhankelijk of het een lange dag zal worden, starten we tussen kwart voor zeven en half acht (zonder ontbijt). Als we een bakker tegenkomen, kopen we ons brood voor de dag en koffiekoeken als ontbijt. Of anders stoppen we in het eerst volgende dorp voor koffie en een 'boccadillo'.   Meestal stoppen we een tweetal keer per dag voor te pauzeren en/of te picknicken en hebben we rond 13 u nog een 5 km te gaan zodat we meestal tussen 14u en 15u toekomen op onze bestemming. Vermits we momenteel iets of wat het schema van 33 dagen volgen, komen we wel vaak dezelfde gezichten tegen. Bart kent beter de namen dan ik, bij mij krijgen ze een naam: zo hebben we de stekkerdoos (een italiaan die een stekkerdoos meesleurt om zijn electronicawinkel op te laden), de drie musketeers, de 3 koningen (lopen met herdersstok ipv telescopische stokken en een ervan heeft zich in vijf jaar niet meer geschoren), ons engeltje (iemand van australie die loopt met een wit kleedje en rode schoentjes alsof ze net haar plechtige communie gaat doen), ... Wellicht loopt ze niet het hele stuk maar een paar dagen.  's avonds eten we dus meestal in een plaatselijk restaurant en om 22u gaat de refuge dicht en moet het licht uit. 

Hop met de beentjes (zoals Liesbeth het verwoordde)

Ondertussen zijn we Logrono gepasseerd en hebben we een kleine 200 km afgelegd. Voor zij die denken (inclusief mezelf)  dat Spanje eerder vlak is eens de Pyreneeen gepasseerd, valt dat wel tegen: het blijft maar op en neer gaan. Het is maar sinds gisteren dat we af en toe eens wat kilometers vlak kunnen afleggen. Af en toe denk ik dan ook bij mezelf : ben ik nu aan het genieten of aan het afzien ? De woorden van Christophe Martens indachtig: pijn is fijn, heb ik misschien beide gevoelens soms tegelijk. Nochtans kan ik niet klagen: nog geen bleinen en als ik 's avonds de schade opmeet, valt het reuze mee (de tweede en derde dag had ik wat last aan mijn tibialis anterior, maar dit zal meer stijfheid geweest zijn).  Tegen het einde van de dag doen mijn voeten wel altijd wat pijn - alsof ik met blote voeten over kiezels loop- maar na een kwartiertje mijn sandalen aan, begin ik al terug te recupereren.  Ik zie er hier anderen rondlopen. Vraag me af of hun echte leven ook een lijdensweg is.   Met Bart gaat ook alles goed, hoewel die vandaag pijn had aan zijn onderbenen. 'Pole , pole' was dan ook het moto vandaag. Gelukkig hebben we morgen een kalme dag met maar een 20 km op het programma. Ik vraag me toch af wat die allemaal in zijn rugzak heeft ? Volgens mij had die toegekomen met een slaapzak en een regenvest. Als die al een tweede paar sokken of waspoeder in zijn rugzak heeft zitten, vraag ik me af waarom hij dat meesleurt :-)  Ps 1 : Katia, misschien zit ik er een dagje naast, maar gelukkige verjaardag !  Ps 2 : In Logrono zou deze dinsdag de tante van mijn collega Bart Lens gestart zijn. Bart, als je nog weet te zeggen wanneer ze ongeveer zou willen aankomen in Compostella, reken ik uit wanneer ik 'Tante Julia' een keer kan tegenkomen.  Ps 3 : we hebben een drie dagen rond de 33 graden gehad. Gelukkig is de max temp sinds eergisteren wat gezakt naar 27, heerlijk stapweer voor mij. (Bart zijn rendement is eerder omgekeerd evenredig met de warmte)

Van pamplona naar logrono

Niets leuker dan vast slapen en normaal lukt me dat goed, maar niet de laatste keer dat ik mijn vorig verslagje maakte. Ik ben in een concert van snurkers terecht gekomen in de slaapzaal van zo' n 30 personen. Tot overmaat van ramp was het de volgende morgen Belgisch weer: regen en niet al te warm. (Katia, de eerste regen tijdens het stappen, dus we zijn precies op het juiste moment gestart). Wat op papier een gemakkelijke route ging worden, werd daardoor best pittig en Bart die wordt sneller op 2 terreinen: als het regent en als die in de stad loopt; als het bergop gaat, moet hij achter de berggeit aan. Naderhand wordt duidelijk als wat ik zal reincarneren, mocht ik hindoeist zijn.  Misschien even ter verduidelijking voor zij die denken dat we hier met 500 achter elkaar lopen. Gemiddeld op jaarbasis zijn er een kleine 500 per dag die ergens starten. Maar je kan je Compostella krijgen als je 100 km voor Compostella start (in Sarria). Vanaf daar zullun we dus met de meeste stappers zijn. Van degene die we tot hiertoe aangesproken hebben, is iedereen in St-Jean-Pied-de-Port gestart uitgezonderd op twee nederlandse dames die 900 km daarvoor gestart zijn. Vermits alle pelgrims samenkomen het eerste en enige dorp na 27 km door de Pyreneen, heb je daar een goed zicht met hoeveel we gestart zijn. Ik schat op een goede 300 personen. Nu vanaf deze locatie zijn er refuges om de 5 tot 8 km dus na vijf dagen stappen zijn we ook nog eens verdeeld over meerdere slaapplaatsen.  Ondertussen zijn we ruimschoots de eerste 100 km gepasseerd. Als ik er even bij stil sta dat ze dit met de dodentocht op 24 uur afleggen. Maar het ziet er naar uit dat ze dit jaar daar al minstens 2 inschrijvingen meer hebben.  Momenteel zitten we in Estella een goede 20km van Pamplona en is het hier 23 graden tegen 22u. Voorbije 2 dagen was het tegen de 30 graden aan. Zalig om s' morgens voor 11 uur te stappen en om 's middags onder een boom te liggen, maar iets minder als je tegen de middag nog niet op je bestemming bent. Soit, het bevalt ons hier prima en onze voeten en benen doen het voorlopig nog zeer goed. 

Et c'est parti !

Zaterdag was het dan zover. Vanuit Charleroi zijn we naar Biarritz gevlogen. Bij ophalen van bagage kon je al vermoeden wie ook op pelgrimstocht ging gaan. Met een rugzakje van 7kg zat ik precies niet slecht als ik dat vergeleek met sommigen (den Bart heeft er 12, maar diene dacht dat we de eerste 2 dagen geen eten konden vinden). Eens de trein op naar Saint-Jean-Pied-de-Port, had ik het gevoel dat de vakantie echt begonnen was: de zon lachte ons tegemoet en niets anders dan pelgrims op de trein. We nemen voor een tijdje afscheid van de 'wasmachine' van het dagelijks leven en komen in een andere leefwereld.  Mensen van alle continenten verzamelen zich met allen eenzelfde doel maar een andere motivatie. Na de eerste etappe moesten we bij het inchecken onze motivatie aangeven: Bart raadde me aan religieus en spiritueel aan te duiden want dit hebben ze het liefst. Ik kreeg al direct mee dat de kerkdienst om 6 u 's avonds begon. Volgende keer zal ik maar best spiritueel en sportief aanduiden, denk ik. Wie denkt de Camino Frances als enigste pelgrim te doen, komt bedrogen uit. Tegenwoordig zouden een 180000 pers per jaar deze tocht ondernemen, of een kleine 500 pers. die dus elke dag starten.   Zondag stond er al direct een pittige tocht van 27 km op het programma: de Pyreneen over met 1000 m stijgen en 400 dalen. Mijn ritme ligt hier ook wat anders dan thuis: in de slaapzalen gaan om 6u  de lichten aan en tegen 7u zijn we op pad (normaal draai ik me nog even om op dat uur). De aankomst was in een heel knap gerenoveerd klooster met slaapzalen van maar liefst 50 personen, gelukkig opgedeeld in compartimenten van 4 zodat je nog enige privacy hebt.  Vandaag stond een rustigere etappe op de planning, maar met veel dalen. En aangezien mijn benen er nog wat moeten inkomen, kon ik Bart toch overhalen om er na 21 km de brui aan te geven (wat voorzien was volgens onze planning). Net bij aankomst voelde ik nog wat stijfheid in mijn benen, maar na een paar uurtjes rust voelen ze aan als opgeladen voor morgen. Ik ga jullie nu laten, het licht is al uit van 21u45 en zit hier al tussen een kakafonie van snurkers. Best dat ik precies niet meer te lang wacht om zelf in slaap te vallen.  Maar met de pelgrimsmentaliteit in gedachte: wees dankbaar en blij voor alles wat je krijgt en eis niets, ben ik Jan Gerrit, Agfa en Di Rupo dankbaar dat ik dit alles kan beleven !  Ps gelukkige verjaardag voor de jarige vandaag ! 

Bijna terug weg

Voor zij die het nog niet wisten, ik heb momenteel terug een tijdskrediet van 3 maanden en vertrek zaterdag opnieuw. Deze keer trek ik niet ver weg,ik ben van plan de economie van Zuid-Europa te ondersteunen.

Zaterdag neem ik samen met Bart Loy het vliegtuig naar Biarritz en dan trekken we verder met de trein naar Saint-Jean-Pied-De-Port. Vanaf zondag beginnen wedanaan een 775km lange wandeltocht richting Compostella. Als alles goed mee zit, zou ik rond 8 juni moeten toekomen. Misschien samen met Bart ofwel zit die tegen die datum al terug in België. Ons staptempo zal het uitmaken.

Nadien neem ik even 'echte' vakantie in Noord-Portugal en komt Jan Gerrit af. Hij neemt mijn nieuwe - elektrische - fiets mee. Vanaf 22 juni fiets ik rustig terug richting België. Ik schat dat het hele traject een 2300 km is, maar ben niet zeker ofik dit helemaal ga fietsen. Het kan zijn dat ik hier wat foefel en afen toe met de fiets de trein op spring.

Ben momenteel nog volop bezig met de voorbereiding. Voor de voettocht geen probleem: als je maar een 40 liter rugzak meeneemt, heb je niet veel bij (zeg maar bijna minder dan het minimum) en dat ligt klaar. De grote voorbereiding zit hem nog in mijn fietstocht terug: waar ga ik slapen, welke route neem ik, ... daar zal ik me de komende 2 dagen nog mee bezig houden.

Soit, net als 2 jaar terug probeer ik jullie af en toe op de hoogte te houden.

Rusland: St-Petersburg: 5-9 augustus

Vermits Werner en Ines hier zijn, ga ik niet te lang schrijven.

Toen ik 5 augustus in Moskou aankwam, zag ik veel smog, maar omdat ik quasi geen internet had gehad de laatste 2 weken, was ik niet op de hoogte van de bosbranden. Nu wel

.

Vandaar dat we 1 dag langer in St-Petersburg zullen blijven en pas de nacht van 9 op 10 augustus naar Moskou reizen. Daar zullen we dan een goede dag blijven, want de 11de tegen de middag neem ik de vlucht terug.

Hier in ST-Petersburg alleszins heerlijk weer !!!