Waar zijn de zomerse temperaturen van Zuid-Frankrijk ?

Zaterdag ben ik dus de grens overgestoken naar Frankrijk en daar was al direct een knap fietspad langs de kust. Het was die dag in tegenstelling met de verwachting zeer zonnig. Zo veel dagen langs de kust zouden er niet meer aankomen en had besloten er terug een rustig dagje van te maken en nog even op het strand te gaan liggen. Tegen 14u in Biarritz, maar wou dan nog eerst de stad in om een boek te kopen over de Camino van Vezelay (250km ten oosten en een beetje ten zuiden van Parijs) tot aan St. Jean Pied de Port. Soit, tegen 16u had ik mijn doel bereikt. Eerst een frisse duik genomen in de Atlantische oceaan om af te koelen en dan mijn boekje gelezen op het strand. Een kwartier heeft het geduurd en toen kwamen er ineens wolken en vielen iets later de eerste druppels. Het was wel van 20 juni geleden dat ik nog regen had gehad en het ging ook al bij al maar om een paar druppels. Maar de grote drukte die er was op het strand, zocht al gauw een weg in de straten van Biarritz. Het was voor het eerst dat ik de indruk had dat het echte toeristisch seizoen begonnen was en voelde me daar niet helemaal thuis. Het was een typisch sfeertje van een avond in Zuid-Frankrijk in hoog seizoen (en ondertussen scheen de zon al terug). Ik had nog even getwijfeld een dag verder het fietspad langs de kust te volgen (richting Bordeaux loopt er ook een camino, maar quasi zonder refuges op dit pad) of het binnenland in te trekken, maar heb toen beslist er de volgende dag al een overgangsetappe van te maken en terug landinwaarts te fietsen.  Ik kon de volgende dag 50 km de Landes volgen, terrein quasi zo plat als een biljartlaken. Het voelde aan alsof ik een training van een zondagse wielerploeg aan het afwerken was langs de Schelde. Ik kon wel de rest van de ploeg niet volgen of was het omgekeerd, want niemand rondom mij te zien. Na die training zette ik koers naar het noordoosten met de bedoeling om aan te komen in Sant-Sever, op de route Vezelay - Saint-Jean-Pied-De-Port. Ik fietste zoals ik het me oorspronkelijk voorgesteld had hoe mijn fietstocht er zou uit zien: door kleine Franse dorpjes eerder wat over golven (beetje omhoog - omlaag) op kleine wegen met quasi geen verkeer, met een zonnetje erbij.  Op een gegeven moment was ik op zoek naar een cafeetje om iets te drinken. Over 15 km in 3 kleine dorpjes geweest, maar geen café open op zondag ? Toen kwam ik in Donzacq een fanfare tegen met allemaal jong volk, die eindigde op een binnenkoertje. Ik zag daar allemaal flessen staan met wat lekkers. Het was het moment om mijn slag te slaan: ik vroeg om mijn drinkebus bij te vullen en iemand stelde voor dat ik mee een aperitiefje zou drinken. Prima idee, dacht ik. Een half uurtje later werd ik ook geïnviteerd voor het 'banket' ter ere van het jaarlijkse festival in het dorpje (460 inwoners). Ik heb daar prima gegeten, maar tegen half vijf toch beslist om verder te trekken. In de plaatselijke arena zou nog een soort stierengevecht volgen, maar met koeien en zonder deze af te maken op het einde. Ik moest nog 25 km fietsen om op mijn bestemming aan te komen en zeker te zijn van mijn overnachtingsplaats. Op zo'n momenten ben ik blij dat ik een elektrische fiets heb.  Had wat wijn op en die 25 km was er eigenlijk te veel aan, maar met de ondersteuning op stand 2, was ik er toch in een goed uurtje (en een dagetappe van 108 km). Mijn vrees voor betaalbare overnachtingen te vinden, moet ik al herzien: zolang ik op weg ben naar Vezelay, zal het me blijkbaar lukken om herbergen te vinden voor pelgrims.   Die avond lagen we met 6 in een herberg, een record voor de andere pelgrims sinds ze vertrokken waren. Uit gezelligheid ben ik met hen gaan eten bij een Italiaan op het dorpspleintje.  Maandag heb ik dan voor het eerst gefietst op deze route. Ben eigenlijk blij dat ik dit stuk fiets, want de camino loopt hier grotendeels over geasfalteerde wegen (in tegenstelling tot de camino del norte die slingert over kleine paadjes). Op deze manier doe ik 3 tot 4 dagetappes van de wandelaars. Het grootste probleem is om de weg te vinden. Ofwel kan ik geen kaart meer lezen ofwel legt mijn boekje het niet goed uit. Er zijn hier alleszins al veel minder pijlen dan in Spanje en de weg vragen is geen optie: de fransen weten niet precies hoe de camino loopt en sturen me meestal direct langs de grote weg. Toch zoek ik het voortdurend wat uit om zo veel mogelijk de kleine wegen te kunnen volgen. Nu voel ik me pas een beetje als in de televisiereportage 'de weg naar Compostella'. In Spanje vond ik het echt geen goede weergave van hoe het is om de camino te lopen. Maar hier ben ik blij overdag een andere pelgrim tegen te komen. De eerste dag ben ik er 1 tegengekomen, die even blij was als ik. Direct lasten we een pauze in en deelden elkaars koeken en verhalen. Iets na de middag kwam ik in een klein dorpje waar naast de kerk, een plaats was voor pelgrims om een pauze in te lassen en zelf thee of koffie te zetten. Een oudere vrouw die die plaats blijkbaar in het oog houdt, kwam al direct langs en nodigde me uit op haar terras. Zij had van een andere buurvrouw pannenkoeken gekregen en bood me er aan. Ik denk dat ze voornamelijk content was dat ze die middag niet alleen moest eten :-)  Mijn stopplaats zou Captieux worden, weer een kleine 100 km verder. In het dorp waren er blijkbaar enkel hotels, maar 4 km verder was een privé-refuge tussen de velden. Ik voelde me een beetje de conciërge van een grootgrondbezitter, want ik had bij aankomst de refuge voor mij alleen. En het huis van de eigenaars stond 500m verder.  Een half uur later kwam er wel een Duitse familie langs (5 pers + een vriendin), die daar ook wilden logeren. Ze hadden blijkbaar al 2 nachten onder de blote hemel geslapen ! De pubers waren tevreden een keer onderdak te hebben. Ik had wat eten bij me, maar natuurlijk niet voor 7 man. Ploep, ploep, daar ging mijn bus appelsap en mijn koeken :-) Na een frisse douche en wat rust, had ik toch besloten terug naar Captieux te fietsen voor naar de supermarkt te gaan. Ik bood aan voor hen wat mee te nemen en ze bestelden 2 pakken koeken, 2 pakken chips en 2 pakken drank. Ik rook al wat onraad, kocht me dan maar 500gr spaghetti en 2 bokalen saus. Bij mijn terugkeer zag ik dat ze zelf blijkbaar 2 liter soep op het avondmenu hadden staan met een deel van het brood (gekregen van hospitalier) dat bedoeld was voor de volgende morgen. Zelf had ik ook nog een liter soep. Heb me zelf eerst bediend en ploep, ploep , daar ging mijn soep en spaghetti. Dit had ik toch nog niet meegemaakt onderweg en voelde me daar niet heel goed bij. De camino doen, is in eenvoud leven, maar dat wilt niet zeggen dat pubers honger moeten lijden terwijl ze overdag moeten stappen !  De volgende dag ben ik door de wijnstreek van de Bordeaux gefietst: Sauveterre, Saint-Emilion, Bergerac tot in Sainte-Foy-la-Grande. Of het een goed wijnjaar zal worden, weet ik niet. In Porto klaagden ze ook al over onstabiel weer en hier is het ook veel te koud voor de tijd van het jaar. De temperatuur is hier al dagen niet meer boven de 25 graden gegaan. Meestal heb ik middagtemperaturen rond de 23 graden. Voor de opwarming van de aarde, moet je dit jaar in de USA zijn ? Nu, om te fietsen is het weer best goed, maar ik voel me niet echt in putteke zomer in Zuid-Frankrijk. 's Avonds ben ik nog het stadje ingegaan in mijn eentje; klein, maar gezellig stadje. De andere drie pelgrims van de refuge zagen het niet meer zitten om 500m te lopen. Er is toch een verschil tussen de camino stappen of fietsen. De inspanning op de fiets piekt soms meer als het bergop gaat, maar wandelen is toch veel meer belastend voor het lichaam, zeker met bagage. Het is een evenwicht zoeken en vinden tussen de juiste schoenen, het juiste aantal kilometers en de aantal kilo's op de rug. Heb nog geen enkel gekwetste fietser gezien in tegenstelling tot de wandelaars. Heleen, even de gelijkenissen met de tour nagaan:  - Mijn fietsbroekske van de Decathlon hangt sinds kort aan flarden. Niet van de valpartijen (dat is voorgevallen op dag 2), maar van de dagelijkse handwas ? En als ik mijn broekje uit doe, heb ik precies nog een broekje aan: zo stevig staat mijn broekske in mijn billen afgetekend. Voorlopig nog wel geen last van zadelpijn, maar kan veranderen nu ik niet meer met fietsbroek kan fietsen tot ik een Française gevonden heb die kan naaien.  - Na 9 dagen was ik ook toe aan een rustdag in en ik rij overgangsetappes, zoals de dag tussen Biarritz en Saint-Sever. - De bolletjestrui is niet aan mij besteed en van spurtjes is hier ook weinig sprake. Voel me eerder als een Evans: niet aanvallen, niet te veel risico's nemen en blijven trappen.  - In tegenstelling tot Jürgen VDB heb ik nog niet te veel technische problemen gehad en ben toch al een 1700 km gevorderd. Mijn voorrem verliest wel telkens zijn remkracht. Heb het de eerste keer nog in Portugal laten maken en nadien nog een keer in Noord-Spanje bij iemand die nog gekoerst heeft als veldrijder tegen Sven Nijs, maar telkens na 4 dagen heb ik hetzelfde voor. Waarschijnlijk verliest die olie (hydraulisch systeem). Nu heb ik eigenlijk wel 3 remmen, want als ik stop met trappen, begint mijn batterij op te laden en remt mijn fiets 'op de motor'. Handig als het bergaf gaat, want zo daal ik minder snel en heb ik dus minder mijn remmen nodig. - Het zou wel handig zijn, mocht ik niet mijn waardeloos boekje constant moeten raadplegen, maar het parcours iets duidelijker zijn. Daar zullen de renners geen last van hebben, alhoewel, is er overlaatst geen renner verkeerd gereden ?  - Ik kan er altijd voor kiezen om de wind in mijn rug te laten blazen en ik kan nog kiezen met hoeveel Beaufort :-) Ik tracht wel zo weinig mogelijk met ondersteuning te rijden omdat ik het toch een beetje vals spelen vind. Voornamelijk de laatste 25 km van de dag gebruik ik het en om te stijgen.  Ps. Zoals het er nu naar uitziet zou ik ongeveer 21 juli België binnenrijden. Maar het blijft nog een vaag gegeven. Ik denk er wel aan om eens België in, op de trein te springen en huiswaarts te keren. 

Adios Espagna

's Morgens om een grote stad als Burgos uit te geraken langs de juiste kant is altijd wat sukkelen. Soms denk ik dat ik eerder op een autostrade terecht ben gekomen, want fietspaden kennen ze hier nog niet al te goed.  Het was dus weer wat zoeken, maar een dikke 15 km en quasi anderhalf uur later, kwam ik toevallig op een camino terecht (hoe kan het ook anders) waar ik geen flauw idee van had dat die bestond. De weg van Bayonne (zuid west Frankrijk) naar Burgos! Dit was perfect wat ik nodig had vermits ik beslist had koers naar Bilbao te zetten, waar ik Roel van Jci Lier nog ken die daar ondertussen 6 jaar woont. Ik fietste op kleine padjes tussen de velden met een heerlijk weertje, maar wel de heuvels tegemoet. Ik had beter die PS in mijn vorig verhaal niet vermeld, want vanaf Burgos werd het terug heel wat pittiger !  's Middags op een tof pleintje heb ik nog in mijn boek gelezen. Het zou een rustig dagje worden, dacht ik toen nog. Maar hoe verder ik weg reed, hoe meer het bergop en bergaf ging. Het Portugal- syndroom kwam in lichte mate terug :-) 80 km van Burgos verwijderd, was er nog een 'albergue' op de route. Maar ik koos ervoor de camino te verlaten en al een 25 km meer noordwaarts richting Bilbao te fietsen. Ik had via internet een plaatsje gevonden waar een jeugdherberg was en zo zou ik de dag later minder moeten fietsen. Bleek die jeugdherberg niet (meer) te bestaan ! Heb toen een local aangesproken, die mij aanbood met zijn auto rond te rijden om een betaalbare overnachting te vinden. Het is een 4 persoons-chalet op een camping geworden. Het was de eerste keer dat een overnachting vinden niet evident was. Uiteindelijk was ik pas tegen half acht ter plaatse. Daar ging mijn rustig dagje.  Ik heb wel geslapen als een roos en had geen last van pelgrims die om 6 uur op willen. Ik ging er vanuit dat deze dag dan een makkie zou worden en ben mede daardoor te laat vertrokken (tegen 10u30). Al bij al viel het nog mee, maar het was wel weeral 16u of 90 km later dat ik pas ter plaatse was in Bilbao. Het was mijn 10de fietsdag en was toch een 900 km gevorderd (wetende dat ik de eerste dag maar 55 km heb gereden). Roel is met me de stad ingetrokken om eerst het Guggenheim museum te gaan bezoeken en nadien heerlijke pintxos (of tapas) te gaan eten. Bilbao is voor mij wel of ik in een ander land ben terecht gekomen. Hier is niet veel te merken van de crisis en blijkbaar heeft deze stad de laatste 10 jaar een metamorfose ondergaan. Van een industriestad is het een mondaine stad geworden waar zwaar in geïnvesteerd is. Mijn goed gezelschap dat me uitstekende gidste heeft me doen besluiten hier een rustdagje in te bouwen. Heb die dag ook wat gaan shoppen in de solden: eindelijk nieuw Teva sandalen gevonden !  Donderdag ben ik dan beginnen fietsen op de Camino del norte richting Franse grens. Het was een beetje onbegonnen werk. De aanduidingen staan allemaal in de omgekeerde richting: niet simpel op een kruispunt te weten waarvan de Camino komt. Bovendien loopt deze camino over heel wat kleine, rotspaadjes die moeilijk toegankelijk zijn voor mijn fiets. Ik heb dan besloten van dorp naar dorp te fietsen volgens de Camino, maar wel via de gewone weg. Het doet hier een beetje denken aan de Vogezen of is het Zwitserland ? Kleine wegen, natuur te over, zeer groene valleien en een paar koeien die me aankijken en er het hunne van denken. Die dag heb ik maar 65 km gefietst, maar ik had de indruk dat mijn benen vroegen om te mogen stoppen.  Ik ben in een kleine, hartelijke albergue terecht gekomen waar het zeer gemakkelijk was contact te maken met andere pelgrims. Dat ik overdag alleen fiets, vind ik absoluut niet erg, maar 's avonds zoek ik toch leuk gezelschap op. 5 jonge Australiërs, die aan hun derde dag bezig waren, vroegen me mee uit eten. Ene droeg nog 20 kilo bagage. Ik gaf hem de raad om er toch nog wat uit te laten als die Santiago wou halen :-)  De volgende dag was San Sebastian mijn doel. Santiago in mijn rug, de zee aan mijn linkerzijde en aan mijn rechterzijde en voor me rotsen en kliffen. Het is voortdurend stijgen en dalen van 0 tot een 200 m hoogte op mooie kronkelende wegen. Tegen 17u dan aangekomen in San Sebastian, in een schooltje dat in de maand juli en augustus gebruikt wordt als Albergue. Zou dit de laatste worden ? Alleszins in Spanje, maar hou een beetje mijn hart vast voor Frankrijk. Mijn grootste vrees voor Frankrijk is betaalbare slaapplaatsen vinden in hoog seizoen. 's Avonds de stad ingetrokken en ik geef de hospitalier van Moratinus gelijk: dikke ambiance in deze stad en overheerlijke pintxos ! Spijtig dat ik om 22u moest binnen zijn. Heb er even aan gedacht hier nog een dag te blijven, maar de vooruitzichten voor het weer waren niet geweldig en je mag altijd maar 1 nacht in een Albergue blijven. De volgende dag dus koers naar Frankrijk, Biarritz.

Mijn uitgebouwde Rolls Royce met open dakje

Het schrijven laat wat op zich wachten. Ben te druk bezig :-) Eerst iets over mijn fiets: ik heb een tijdje getwijfeld tussen een elektrische of gewone, maar kon toch verschillende redenen bedenken om voor de elektrische te gaan. Ik was het niet meer gewend om veel te fietsen en had voornamelijk schrik voor de Pyreneeën (ging er nog vanuit dat dat de enige bergen waren die ik over moest); de onzekerheid dat ik iets van kwetsuur zou hebben na mijn voettocht; ik fiets alleen en het moest toch aangenaam terugfietsen worden en ik had tenslotte al een gewone fiets in de garage staan die ik weinig  gebruik. Benny, voor de duidelijkheid: het is geen koersfiets of mountainbike, maar trekkingsfiets (stevig frame). Het is een Koga geworden die nog voor een stuk handgemaakt worden en met de zwaarste batterij die op dit moment te verkrijgen is (heb net op 2 dagen 200 km gereden zonder op te laden, maar wel grote stukken zonder ondersteuning gereden). Ik heb op aanraden van de fietsenmaker er wel klikpedalen op laten zetten, omdat ik die schoenen toch al had van het spinnen. Er staat ook een verstevigde achterband op die moeilijk stuk te rijden is. Ik kan zelf namelijk de achterband niet vervangen door die motor. Het open dakje spreekt voor zich :-) Op dag van vandaag vind ik het een prima keuze, alleen is deze fiets niet echt geschikt voor lange beklimmingen. Hij weegt iets van een 26kg en ik heb nog een dikke 10 kg bagage bij. Als het echt lang en steil omhoog gaat, is gewicht de belangrijkste factor volgens mij. Soit, terug over mijn tocht. Vrijdag ben ik door Zamora gereden en heb dan een 25 km de via de la plata gevolgd. Ik heb die voormiddag geen pelgrim gezien op dat traject ? Nu zeggen ze wel dat het best is ten laatste op 15 mei te vertrekken in Sevilla voor de warmte en die wandelaars zitten waarschijnlijk ondertussen ergens ter hoogte van Santiago en niet meer van Zamora. De wind kwam die dag duidelijk vanuit zuidwest en ging dus recht naar België toe. Heb dan mijn planning gewijzigd en noordoost beginnen rijden. Eigenlijk lijkt heel west en noord Spanje wel een grote Camino: er liggen overal grindwegen en ik kwam geregeld in dorpen nog gele pijlen richting Santiago tegen. 's Avonds ben ik in Villalpando beland, tussen de Via plata en Camino Frances ( route vanuit Madrid ?), maar zelfs hier was een Albergue, waar ik niet wou liggen: een barak met zes bedden, donativo, maar niemand te zien. Dan maar het plaatselijk hotelletje: heb nog een gezellige avond gehad met een Spanjaard. Mijn Spaans is erbarmelijk maar het moet wel want in mijn ogen is het gemakkelijker een Chinees te vinden die Engels kan dan een Spanjaard. Onbegrijpelijk ! De enige chance is dat de Spanjaarden wel mijn gebarentaal verstaan, de chinezen niet.  Zaterdag had ik een heel rustig dagje: ik had terug wind mee en mijn bestemming  Moratinus bleek maar een kleine 80 km verder. Op de heenreis waren we hier al geweest en vond het een van de besten albergues op de camino frances. De Italiaanse uitbaters kenden mijn gezicht nog.  Zo zat ik een avond terug tussen pelgrims en was het ook iets gemakkelijker communiceren in het engels. In tegenstelling tot mei toen de herberg vol was en Bart en ik de balzaal boven kregen (zie op een van mijn foto's) waren er die avond maar drie pelgrims inclusief mezelf. Het waren er wel geen gewoon: de ene deed voor de vierde keer in drie jaar een camino, de andere (Australiër) kwam te voet van Rome en was dus al een tijdje onderweg. Of dat echt gezond is weet ik niet: om half een 's nachts stond die naast mijn bed met zijn rugzak op zijn rug, klaar om te vertrekken. Was die aan het slaapwandelen of wist die van de wijn ? Vijf minuten later hoorde ik dat hij toch terug ging slapen en 's morgens was die voor dag en dauw al weg. Die dag had ik een ruime 115 km voor de boeg, want wou per se in een grotere stad, nl Burgos zijn die avond voor de Ek voetbalfinale Spanje-Italië. Na 4 km bleek dat mijn helm nog in de herberg lag, ipv op mijn hoofd. Heb even aan Lutgard hare raad gedacht en toch maar besloten om terug te fietsen. Tja, die 8 km extra konden er ook nog bij. Ben dan 's morgens begonnen met de camino in omgekeerde richting te fietsen. Het leek me alleszins kalmer dan in de maand mei wat aantal pelgrims betreft, maar er liepen er toch nog een heleboel. Na 50 km fietsen en een veelvoud ervan mijn hand opgestoken te hebben om hen 'buen camino' toe te roepen, ben ik van het pad gegaan. Initieel zat ik dan nog op een heel mooi, kalm stuk tussen de velden (geen wind meer mee :-( ), later echter op de grotere weg. Bij aankomst in Burgos zat de ambiance er blijkbaar al goed in. Alle Spanjaarden maakten zich klaar voor de match ! Wel mooi om te zien hoe voetbal hier leeft en ze achter hun ploeg staan. In België zouden we in de namiddag bezig zijn tegen onze buurman dat we toch niet geloven dat de duivels het zouden kunnen halen. Het feestje bleef dan ook niet uit als de eerste goal viel. En het werd alleen maar groter :-) Na de match was het feestje voor de pelgrims wel snel over: een kwartier na de match ging de deur van de Albergue dicht. De rest is voor later ...... Ps 1: Sinds ik in Spanje ben, zijn niet alleen de bergen weg, ook is de temperatuur aangenaam geworden om te fietsen. Ben zelfs 2 keer 's morgens met 10 graden vertrokken. Overdag wel meestal rond de 25 graden. Ps 2: veel beterschap aan Claartje en Heleen !

Waar ben ik aan begonnen ?

Uiteindelijk ben ik zondag 24 juni beginnen fietsen na de San Joan feesten van zaterdagavond in Porto (zal in vorige verhaal daar nog over schrijven). Na een nacht tot half vijf in de pinten te zijn gedoken en daardoor maar om half twaalf te zijn vertrokken, was mijn moto die dag gewoon zo snel mogelijk aan te komen in Braga (een 55km verder). Had mijn GPS ingesteld en die wees me over de grote baan, maar dat was op dat moment niet belangrijk. Er zouden immers nog genoeg dagen komen om de kleine baantjes te nemen. Ik weet niet wie van jullie al in Porto en omstreken geweest is, maar hetgeen ik onderschat heb zijn de heuvels/bergen hier. Oorspronkelijk dacht ik weg te fietsen langs de Douro vallei (gewoon langs de rivier fietsen). Maar vorige week zijn we daar met de auto geweest. Prachtige streek alleen loopt er over hele stukken geen baan langs de rivier en is het vootdurend de heuvels over (stijgen/dalen tussen 0 en 700/900m). Ik ben nu ook niet getraind om de Marmotte te fietsen, dus die piste zag ik al niet meer zitten. Heb dan besloten om een route te volgen van 750 km die iemand had ingegeven op www.routeyou.com (toffe site trouwens) als 'mogelijke fietsroute zomer 2012'. Deze gaat van Porto over Braga en dan naar noord oost Portugal om over Braganca Spanje in te rijden richting Leon en later aan te sluiten op de Camino. Maar na 4 dagen fietsen kan ik zeggen: hoe je ook weg wilt uit Porto richting noord oost, er is geen weg zonder heuvels/bergen !! Soit, de temperatuur hier in Portugal is op een paar dagen met tien graden naar boven gegaan en zondag was die al tegen de 30 graden aan. Je kan je dus al een scenario voor de geest halen: 55 km meestal bergop fietsen met een kater en bij 30 graden langs een route national, die gelukkig niet te druk bereden wordt. Ik was content het bordje Braga te zien. Braga zelf was trouwens een tof stadje. Echt veel gegeten heb ik die dag niet. Mijn maag lag nog overhoop van de nacht. Morgen zou het beter worden: een nachtje goed slapen, de grote weg vermijden, goed eten onderweg, ... De volgende dag wou ik een dikke 75 km fietsen. Eerst een 20 km voornamelijk bergop die ik redelijk goed verteerde. Ik passeerde het national parc de Geres. Van toeristen in de Douro vallei had ik vernomen dat het daar heel mooi was en die 'mogelijke route zomer 2012' ging daar ook langs maar wel een dorp verder. Soit, ik nam de eerste afslag en begon al snel te dalen. Alle kilometers bergop waren voor niets, want 5 km stond ik veel lager dan ik 's morgens begonnen was. Ik voelde al wat nattigheid. 's Middags uitstekend gegeten, goed wat energie binnen en vertelde aan de uitbater over mijn plannen langs waar weg te rijden uit het park. Hij zei al dat het steil was, maar na 7 km zou het beter worden. Daar heb ik eigenlijk niet veel van gemerkt. Die middag was het ondertussen al 35 graden. Ik heb me eigenlijk dood gereden in dat stuk. Op een gegeven moment moest ik even pauzeren, ik kon niet meer. Het zweet liep overal van me af. Ik voelde me net Tom Boonen die in een bergetappe van de Tour de France er de brui aan moest geven. Ik ben onder een boom naast mijn fiets gaan zitten met mijn drinkebus. Vijf minuten later kreeg ik het heldere idee dat ik zo een foto van mezelf ging trekken, maar kon net niet aan mijn zak en ik had nog geen fut om recht te staan. 10 minuten later is het me gelukt en de foto volgt nog :-) Kwam ook portugezn tegen en tot hiertoe verklaart iedereen me zot dat ik naar huis fiets (heb nog geen andere fietser gezien) en nog zotter dat ik door dat nationaal park reed. Ene wou zelfs ne foto van mij trekken naast mijn fiets. Ik moet wel zeggen dat het daar heel mooi was en dat ik nog op een gegeven moment dacht: Jane, je hoeft toch niet snel naar huis. Je kan net zo goed de kleine baantjes nemen en minder kilometers op een dag doen. Na mijn pauze kwam de volgende helling. Om een keer wat andere spieren te gebruiken heb ik dan mijn fietsschoenen aangedaan (wat ik nog niet gewend ben) zodat ik met mijn klikpedalen kon duwen en trekken op de trappers. Een half uur later kwam ik aan een splitsing en moest even kijken. Ik minderde snelheid, reed zo traag dat ik een voet aan de grond moest zetten en was al vergeten dat ik die schoenen aanhad. Net iets te laat uit mijn pedalen en daar lag ik dan :-) De schade viel gelukkig goed mee, buiten een kleine schram aan mijn knie heb ik en mijn fiets niets. Ik had het gevoel dat ik nauwelijks gedaald had, maar stond toch iets later aan een brug om het water over te gaan en kwam vlak daarna een bord tegen : helling van 14%. Ondertussen had ik een 60 km in de benen en was mijn batterij van de fiets zo goed als leeg (had deze de nacht voordien niet kunnen opladen). Er waren daar grote wegenwerken bezig en ik rijdde het terrein op en vroeg of ik mijn fiets mocht opladen (zou wel zeker 2u duren om voldoende te hebben om die helling op te rijden en het was al 17u) . Ik dacht dat het eerstvolgende dorp het dorp was waar een hotelleke was, maar dat bleek ook niet zo te zijn. Ik zou nog een 16 km te gaan hebben en de eerste 5 / 6 steil bergop ! De tranen kwamen in mijn ogen en ik zag me al niet voor de donker aankomen :-) Ik dacht: ik kan nu wachten op Godot of iets proberen. Al die mannen reden met SUV's met laadbak af en aan. Ik vroeg aan de security of iemand me niet naar boven kon brengen met fiets in de laadbak. Gelukkig was iemand daartoe bereid en heeft me zelfs 16km verder afgezet in het dorp waar ik moest zijn. Ik vroeg in de auto hoe hoog die bergen in dat park wel waren: 1800 m ! Ik had geen flauw idee dat Portugal zo'n hoge bergen had ! In dat dorp had ik wel even chance. Het hotel dat ik opgezocht had, trok eigenlijk op geen fluit en bovendien waren ze de ingang en ruimtes aan het schilderen. Internet zou na 10 minuten opgelost zijn, maar heeft er nooit gewerkt als ik er was. Maar voor een prijsje kon ik er dan wel overnachten en ze hadden een groot zwembad. Meer had ik die avond bij 30 graden niet meer nodig. Ik had mijn lesje ook geleerd op dag 2: zolang ik in Portugal ben, zou ik de grote weg nemen. Verkeer is er nauwelijks op die wegen en dat is al pittig genoeg. Het is vootdurend heuvel over, afdalen naar een riviertje en volgende heuvel omhoog. Dag drie: na dag 1 met kater en de nachtmerrie van dag 2, is dit wel een goede dag geworden. Op tijd vertrokken voor de warmte en tegen 12u stond ik in Chaves, een 65 km verder mede omdat de laatste 20 km voornamelijk bergaf waren. Ik vroeg aan een plaatselijk restaurant of ze eten en wifi hadden. Eerst zeiden ze ja, maar toen ik al zat, bleek wifi niet te werken. Aan de overkant was een immobilienkantoor en die hadden wifi dat ik kon gebruiken. Dus na mijn maaltijd ik ernaartoe. Ik wou eigenlijk al een 20/30 km verder rijden dan Chaves, want de volgende dag wou ik in Braganca staan, een grotere stad dichtbij Spanje om de match Portugal - Spanje te zien. Braganca was een 95km en bijna altijd bergop. Dat zag ik niet zitten om op een dag te doen. Toen ik vroeg of er een hotelke zou zijn op de route, moesten ze daar eens lachen. In die kleine dorpen van een paar huizen was niets te vinden. Uiteindelijk bleek iemand een man te kennen die een appartement had dat leeg stond dat ik mocht gebruiken voor een nacht. Ik voelde mij even al terug Maria van het NT die ook elke nacht een stalleke moest zoeken. Eerst nog een 16 km bergop voor de verandering. Als ik dan even stop, druip ik nog van het zweet, maar even later voel ik me dan net een gepekelde, maar uitgedroogde haring. Over heel mijn lichaam hangt er een zoutlaag en met temperaturen van 35 graden drink ik toch tussen de 3 tot 4 liter op een dag. In dat dorpje kreeg ik wel een warm ontvangst van mijn gastheer, een portugees die ongeveer 40 jaar in Parijs gewoond had met zijn gezin. De volgende dag eigenlijk van hetzelfde, bergop en 'even' bergaf tot in Braganca. In tegenstelling tot Braga heeft hier de crisis al merkbaar goed toegeslagen: de staat van de huizen, lege cafes en restaurants. Vroeg aan bureau van toerisme achter een groot scherm op een plein voor de halve finale, maar daar was blijkbaar geen geld meer voor. Heb de match dan gezien in shoppingcenter, maar qua ambiance is het toch niet te vergelijken met een propvol plein in Porto. Hier vlakbij is ook een nationaal park, maar het nodigde me niet meer uit om daardoor te rijden :-) vandaar dat ik vandaag noord oost gereden heb om Portugal te verlaten en richting Zamora te fietsen. Ik was Portugal nog geen 8 km uit of de bergen en dalen verdwenen en maakten plaats voor een golvend landschap waar mijn fiets perfect voor geschikt is. Vandaag heb ik dan op mijn gemak 90 km kunnen fietsen. Wat een verschil met mijn eerste 4 dagen ! Het landschap is hier wel veel minder mooi: er is eigenlijk echt niets te zien. Dor, steenachtig landschap en quasi geen dorpjes meer. Momenteel slaap ik in een klein dorp in the middle of nowhere. Hier zou een variant van de Via de la plata (camino van Sevilla naar Santiago) doorlopen, maar ik lig hier wel als enigste toerist/pelgrim. Morgen, vrijdag trek ik door Zamora om dan pal noordwaarts te rijden en zo op de echte Via de la plata te komen. Ben benieuwd of ik een wandelaar of fietser tegenkom, want voorlopig heb ik er nog geen gezien. Temperatuur zou ook terug dalen naar 29 graden !

Poertugal, Poertugal !!!

Het is al lang geleden dat ik iets heb laten weten en heb eigenlijk veel te vertellen. Ik zal niet alles in een keer doen, want dan zal het te lang worden. Ga de komende dagen stukken vertellen en niet altijd een mail meesturen, want voor zij die het niet lezen, zal dat overkomen als spam. Goed, 10 juni ben ik naar Porto getrokken. De dagen in Santiago hebben we elke dag iets van regen gehad (soms 's morgens, soms 's avonds en soms allebei), maar iemand had me verteld dat het er 300 dagen op een jaar zou regenen. Aangekomen in Porto was ik dan heel content terug blauwe lucht te zien.  Wordt vervolgd.  Ik ga dit stuk later bijwerken.  Eerst maak ik een nieuw verhaal over mijn eerste fietservaring hier. 

Speciaal voor Jan: het geritsel 's morgens

Eigenlijk zijn we hier een bende slakken die elke morgen hun huisje inpakken en op de rug meesleuren. Als je met zes in de kamer ligt, kan je nog snel checken wanneer iedereen denkt op te staan, maar in een slaapzaal van bv 30 man, onderga je het.  Even het scenario schetsen voor Jan: de wekker van Els gaat om vijf uur af. Naast uw bed begint ze in haar rugzak alles in te laden: slaapzak, plastc zakje met kleren, plastic zakje hier, plastic zakje daar .... nog even rustig naar het toilet gaan en 5 min later propt ze de laatste dingen in haar zak. Dan is ze eindelijk de deur uit om 5u20 en dan start Liesje aan de andere kant van uw bed met haar zak te maken. Om te zien of alles in die rugzak mooi past gebruikt ze haar zaklamp waarmee ze ook rondkijkt op en onder het bed of ze niets meer vergeten is. En dan is er nog Evelien die graag om 5u45 opstaat en begint. Zij slaapt in het stapelbedje boven u :-) Kun je je nu iets inbeelden als je de intentie hebt toch zeker tot 6u of liefst nog later te slapen ? Vanaf de eerste begint, is het meestal 1 ketting van geritsel. En het was voor ons altijd hopen dat de eerste zo laat mogelijk begon. Sommigen kiezen blijkbaar om te starten met een nachtdropping en zijn nog in de piekedonker weg. De meesten willen dat doen om vooral 's morgens als het nog niet te warm is veel kilometers af te leggen. Voor sommige dagen was dat wel nuttig, maar zeker niet altijd. Anderen willen zonsopgang zien, maar de zon komt in juni spijtig genoeg al vroeg op.  Soit, van mij mogen ze de deur van de herberg toe houden tot zeker 6u maar dat is praktisch onmogelijk omwille van veiligheid ?  Nog een kleine randbemerking: de meesten die de Camino lopen vallen af in gewicht. Volgens een nieuw zeelandse gemiddeld zo'n 5 kilo maar dat zal dan niet voor mij zijn. Ben even op een weegschaal gaan staan, maar vermits we thuis een 'positieve' weegschaal hebben, ben ik voorlopig een 2 kilo kwijt. De rest zal ik er dan maar af fietsen ? 

Erik Van Looy zou zeggen : 'Het is gebeurd'

Maandag was het terug een heel mooie wandeldag: het perfecte weer en wandelen langs paden, vaak tussen de bomen. Maandagavond is terug de gebruikelijke stopplaats geworden voor pelgrims. Als een kudde schapen word je dan naar de Albergue Municipal geleid, wat mij erg begint tegen te steken. Met je bagage op je rug heb je dan vaak geen zin meer om rond te kijken of er betere alternatieven zijn en de pelgrimsgedachte in mind ben je tevreden met alles wat je krijgt en verlang je niets. Op zich is het meestal wel in orde, maar meestal lig je met (te) veel in een slaapzaal. Veel last van snurkers heb ik niet (meer): die hebben dat ondertussen afgeleerd ofwel hoor ik het niet meer. Maar dat geritsel 's morgens vroeg: ik kan er niet aan wennen.  Dinsdag hebben we onze langste etappe gedaan: een kleine 34 km omdat er blijkbaar geen herberg was in de laatste 5 km voor de laatste algemene stopplaats. Bovendien had het heel de namiddag geregend (het was van onze derde wandeldag geleden dat we echt wel moesten wandelen in de regen). Bij aankomst was ik Bart niet beu, maar wel de herberg municipal en zag het niet meer zitten om deze te nemen. Gevolg: voor het eerst lagen we niet in dezelfde herberg. Ik had een uitstekende nieuwe herberg gevonden, maar Bart lag al in de municipal. 

Woensdag zijn we dan samen naar Santiago getrokken (laatste 19 km). En wie kwamen we tegen op 4,5 km voor aankomst ? Jeanne, die had te veel pijn aan haar voeten en moest even pauzeren. Gelukkig hadden we nog ontbijt voor haar: een reep chocolade en een Brufen. Nogmaals: ongelooflijk wat ze doet. Ze is 70 (even oud als mijn moeder) en op 200 km voor Santiago is ze mankend de herberg uitgelopen omdat ze een overbelastingsletsel heeft, maar 7 dagen later halen we ze pas terug in, terwijl we zelf de laatste week dagelijks tussen de 27 en 34 km deden. En dat allemaal om haar frans  'liefje' nog te zien.  Samen met haar zijn we toegekomen op het plein voor de kathedraal. Het was een raar moment: je ziet de kathedraal niet van ver dus je blijft stappen tot je er naast staat. Eerst denk je nog: is dit het ? 

We waren nog net op tijd voor de mis van twaalf uur ! Om een bankje te hebben, zou je er om elf uur moeten zijn, maar voor mij was nog een plaatsje op een stenen kelk naast een pilaar. Zeker 500 man moest rechtstaan of vond een plaatsje op de grond. Vroeger lazen ze blijkbaar de namen voor van de pelgrims die aankwamen, maar dat is niet meer mogelijk. Ik heb gehoord dat er oa donderdag 1000 pelgrims (te voet of met de fiets en niet alleen van de camino frances maar alle mogelijke camino's samen) aangekomen waren en vrijdag zouden dat er zelfs 1500 geweest zijn. 

We lezen voor uit het evangelie naar Matteus, hoofdstuk 21 vers 1 tot 11:
'De blijde intocht in Santiago:
Ze kwamen van verre en terwijl de eerste 100 km nog schijnbaar lang duurden, gleden de kilometers onder hun voeten weg en voor ze het wisten hadden ze 775 km afgelegd tot Santiago. Anno 2012 hadden ze geen ezel en veulen meer mee, niemand stond met palmtakken te zwaaien, maar onder begeleidende muziek van een doedelzak en vergezeld van andere pelgrims, maakten ze hun blijde intrede. De zon kwam even piepen en maakte het moment van kussen en omhelzingen nog mooier.'

Gezien de weersomstandigheden niet goed waren voor de komende dagen, heb ik besloten niet naar Finisterre te trekken. Ik had niet veel zin om 3 dagen alleen te lopen en een kleine 100 km te moeten afleggen met veel kans op regen (oa al donderdagmorgen). In de plaats daarvan heb ik met Bart donderdag nog wat door de stad gewandeld en ben in de namiddag met de bus naar Decathlon gereden om alvast mijn fietstassen te kopen en op aanraden van mijn collega Lutgarde, een fietshelm. Het was van 5 mei geleden dat ik me nog verplaatst had met een of ander vervoermiddel op wielen !

Vrijdagmorgen is Bart voor dag en dauw vertrokken naar België.  Ik ben nog een keer naar de mis gegaan; de moeite waard hier. Je ziet veel pelgrims terug die je onderweg bent tegengekomen en het is tegenwoordig spannend of 8 paters aan dikke touwen gaan trekken om een wierookvat van ongeveer 1 meter hoog van de ene zijbeuk naar de andere zijbeuk te slingeren, vergezeld van prachtige orgelmuziek waardoor je nog meer het gevoel krijgt van een zekere apocalyps. Het zou elke zondag gebeuren en op de andere dagen afhankelijk zijn van het feit of een groep er 300 euro voor betaalt (zo verdient de kerk tegenwoordig haar geld :-). Zelf heb ik het geluk gehad het zowel woensdag als vrijdag te zien (gezien het blijkbaar op dit moment piekperiode is wat aankomst van pelgrims betreft en er dus wel elke dag een groep is die betaalt). Woensdag had zelfs een vlaamse groep betaald, waardoor de voorbeden ook deels in het nederlands waren.  Ik wist dat vandaag Marc met zijn vrouw zou toekomen en Klaar en Heleen. Marc was donderdag al verwittigd via sms, maar voor de 2 nederlandse vrouwen was het een verrassing me hier nog aan te treffen. Het werd dan ook een blij weerzien met de nodige drank en eten erbij.

Vandaag, zaterdag zal mijn laatste dag Santiago worden. Morgen neem ik de bus naar Porto waar dinsdag Jan Gerrit gaat toekomen. Waarschijnlijk ga ik dan nog minder tijd nemen om mijn blog up-to-date te houden. 

Balans van de Camino:  Kan iedereen zo'n tocht aan ? In mijn ogen wel zolang je volgende in acht houdt: 

1) Het staat in elk boekje, maar het is zo cruciaal vermits uw voeten enorm zwaar belast worden: loop uw schoenen goed in en kies de schoenen waar je graag op loopt. In mijn ogen zo licht mogelijk. Hoe minder gram aan uw voeten, hoe comfortabeler. Best wel een deftige zool zou ons engeltje zeggen. 

2) vertrek op x km van Santiago in functie van wat je denkt aan te kunnen. 

3) Listen to your body AND your heart (zou Jeanne zeker zeggen). Loop dat aantal km op een dag waar je je nog comfortabel bij voelt zodat het genieten wordt en geen lange lijdensweg.  Heel de Camino is een heel apart gevoel. De vrouw van Marc vatte het gisteren mooi samen: het is meer dan alleen maar wandelen.  Ik doe het zeker nog opnieuw maar dan een andere weg omdat de Camino Frances toch wel de meest gekende, maar dan ook de drukste is !

Ps. Gelukkige verjaardag voor mijn oudste neefje dat morgen 23 wordt!

En ook nog een gelukkige verjaardag voor Miek !

Het zal voor overmorgen zijn

Ondertussen liepen we al een dag of 10 door een min of meer vlak landschap maar vanaf Astorga moesten we onze benen insmeren om te klimmen naar de 'montes de Leon'. We kozen ervoor om de normale stopplaats te passeren en te slapen dicht bij de top op een 1400 m in Foncebadon. Blijkbaar zou hier op 20 mei (de dag dat het zo koud was) nog een flink pak gesneeuwd hebben hier. Daar was nu wel niets meer van te merken. De volgende morgen stonden we dan na een uurtje op de  Cruz de ferro: op het dak van de Camino (1517 m) waar een steen die je meedraagt van thuis achtergelaten wordt als teken van balast die je aflegt. Alleen hadden 'Jozef en Maria' geen steen(tje) mee van thuis. Ook de gedachte dat ik een steen had afgelegd, maakte mijn rugzak wel niet lichter. Maar in de afdaling kwam dan toch de bevrijding. Marc die op hotel slaapt en zijn bagage altijd laat vervoeren, stopte in Molinaseca en heeft nu mijn botinnen in zijn bagage zitten. Als je altijd een bepaald gewicht gewend bent en opeens gaat daar 1,5kg uit, dan voel je dat wel hard. Die avond stopten we in Ponferrada en kreeg ik na 14 dagen nog eens de toestemming van Bart om zelf te koken:-) Jeanne hadden we al uitgenodigd, maar toen tegen half zes  Klaartje en Helene de herberg nog kwamen binnengewandeld (zij waren het ook die na dat forellenfestijn wel een keer wilden mee-eten met ons) ging ik voor 5 pers koken. Vermits er  een grote supermarkt vlakbij was, leek het of iedereen van de herberg stond te koken. Het werd daardoor soms wel een drukte in de keuken en wat wachten op een pan; ik hielp hierbij wat Italiaanse mannen en kreeg in ruil een bordje heerlijke spaghetti carbonara. Het deed ons vijven wel goed een salade met veel groenten te krijgen en nadien zalm met verse spinazie en gebakken patatjes.  Iedereen heeft ervan genoten, inclusief vader en dochter uit resp. Tsjechie en Slovakije die om 20 uur nog binnenkwamen en onze overschot kregen.  Een van mijn voornemens van deze drie maanden was gezond te eten en daardoor af te vallen, maar de Spanjaarden helpen me niet met hun menu peregrino. Worden de spaanse groenten in die mate uitgevoerd dat ze er zelf geen meer hebben ? Of is het geschrapt van de menu sinds de crisis ?  Vanuit Ponferrada zie je de montes de Leon achter u liggen, en voor je komt het volgende gebergte er al aan, het Cantabrisch gebergte.  Het zou een overgangsetappe worden, zouden ze in de ronde van Frankrijk zeggen, maar het werd eerder een lang uitgerekt afscheidsfeestje. Na minder dan een kilometer zaten we al in een bar samen koffie te drinken met de 2 Nederlandse dames. Klaartje had naar haar voeten geluisterd en die vroegen om eens wat meer rust te krijgen. Na meer dan 2 weken elkaar tegengekomen te zijn, zou dit de laatste dag worden. In het eerst volgende dorp zaten we al terug samen in de bar. Klaartje had dan nog wat voor: lekkere bessen (soort kersen) aan de boom dacht ze op een gegeven moment en at er een paar. Op de volgende boom stond dan een papier geplakt met een doodskop en 'vergif' in het spaans. Gelukkig passeerde niet veel later een ambulance en Klaartje in haar beste spaans vragen of het nu gedaan ging zijn met haar. Er was blijkbaar een foutje in haar spaanse uitleg, want de ambulancier wees de weg naar de volgende bar. In tweede instantie begrepen ze elkaar en volgens de ambulancier hing dit papier er maar om te zorgen dat de pelgrims niet alle bessen/kersen zouden opeten. Misschien was dat papier opgehangen door een ondernemende spanjaard want 5 km later verkocht een spanjaard kersen in een frietzakje langs het pad wat weer een reden voor een pauze was. Na 16 km hielden ze het dan echt voor bekeken en zijn we nog samen met hen een grote ijs gaan eten als wederdienst voor ons etentje. Ze mag haar voeten kussen dat deze vandaag niet verder wilden, want het zag er een heel leuk dorpje uit en een herberg met 2 persoonskamers ! Luxe ! Wijzelf zijn nog een 8 km verder gestapt en waren daardoor pas na 17u in Villafranca, wat het kleine Santiago genoemd wordt. Ik vond het niet zo speciaal, maar misschien hebben we te weinig rondgewandeld of sloeg het op een bepaalde kerk ?  We zijn dan vanuit Villafranca gestart met een stuk 'Camino muy duro'; enkel voor goede caminogangers stond er aangegeven, maar zo voelen we ons ondertussen, dus gingen we voor dat pad. Het werd een uur steil bergop wandelen en vanop een kam hadden we dan prachtig zicht over de bergen, in plaats van langs een 'route departementale' in het dal te wandelen.  Maar 13km ipv 9 en zeker 700m stijgen en 300 dalen ipv een geleidelijke stijging van een 400m op onze nuchtere maag, kroop al wel wat in onze benen. Marc ging die dag tot O Cebreiro, een etappe van 32 km en stijgen van 500m tot 900m om dan terug te dalen naar 500m en dan een laatste flinke stijging naar 1270m te doen. Na ons ontbijt en onze omweg zagen we dat al niet meer zitten. Bovendien was het terug heel warm en geen vleugje wind. We gingen wel zien waar we uitkwamen en dat was na een 26km aan de voet van de laatste klim in een klein dorpje Las Herreiras, waar een Amerikaan en zijn Spaanse vriendin een kleine herberg hebben met 17 bedden. Ze baten deze uit met hart en ziel en dat merk je direct. 'Smeer uw kuiten maar in' had Marc ons alvast verwittigd via sms. Bart ging voor de vegetarische menu in de herberg, maar ik zag die kikkererwten niet zitten en wou liever een stuk vlees klaargemaakt door een spaanse local met 0,00000000005g clenbuterol erin.    Contador ging dan ook de volgende morgen en dansant naar boven op de col buiten categorie en merkte dat het goed spul was. Boven stond een kerkje waar de bijbel in een 20 of zelfs 30-tal verschillende talen lag. Het was een eeuwigheid gelezen dat ik in dat boek nog eens wat gelezen had, maar ik nam even de tijd om gelijkenissen te zoeken tussen het nieuwe testament en onze pelgrimstocht:-) Soit, de koninginnenrit was nog niet afgelopen (ondertussen waren we Marc terug tegengekomen) want er volgde nog een stuk van 8 km voortdurend op en neer gaan met een kuitenbijter tot slot om de Alto do Poio op te komen om daarna 13km te dalen. Ondertussen zitten we in de provincie Galicie en naar het schijnt regent het daar wat vaker. Na een paar dagen heel warm weer zonder wind, kregen we 's avonds een onweer. Een prachtig wit paard tegenover ons restaurant was er niet gerust in. We kwamen daar nog andere vlamingen tegen die net contact hadden gehad met het thuisfront: ' Opa, ben je de Sint al tegengekomen ?' 'Nee', antwoordde hij 'maar wel zijn paard !' Gisteren is terug een afscheidsfeestje geworden, maar nu voor Marc. Eigenlijk zat hij mee op ons vliegtuig, maar toen kenden we elkaar nog niet. De eerste dag hadden we al een klein gesprek, maar liepen elkaar snel voorbij. Het is maar van etappe 6 dat we echt aan de praat zijn geraakt en zaterdag was het inmiddels dag 28. In Sarria is hij achter gebleven. Zijn vrouw zou 's avonds toekomen om de laatste 108 km samen te lopen en het tempo en de afstand per dag zou vanaf nu een versnelling lager gaan. Deze keer 's middags een paella feestje. Nadien wilden we nog een 13 km doorwandelen, maar de regen gooide roet in onze plannen. Het was niet hard, en we probeerden nog wat te schuilen, maar telkens we wilden aanzetten begon het wat terug. Na een dikke vijf kilometer hebben we dan besloten de rest voor morgen te laten.  Hoewel er in theorie nog meer volk aan het stappen zou moeten zijn, lijkt het ons minder druk. Iedereen schijnt 's middags te stoppen in de grotere dorpen/steden, terwijl we meestal in de kleintjes zitten. Gisteren dan ook maar met 5 in de kamer en vandaag zelfs met 2 ! Heerlijk ! Vooral 's morgens, want we zijn meestal de laatsten van de hoop als we om 7u opstaan en heb ondertussen al twee keer 's morgens ne pelgrim bij zijn kraag genomen omdat ze voor 6 u 's morgens beginnen te praten tijdens hun gerommel.  Hoe dichter Santiago dichtbij komt, hoe meer we geneigd zijn om door te stappen. Vandaag was het trouwens ook een heel mooie stapdag. Niet meer te warm na de regen van gisteren en toch droog. Bovendien wandelden we door heel kleine dorpjes, waar zelfs vaak nog geen bar is. De tijd heeft hier de laatste 50 jaar schijnbaar stil gestaan en het verschil in leven op het platteland hier en in bv China of Nepal is niet eens meer zo groot. Vrouwen van 60 of 70 werken op een primitieve wijze op akkers die in de heuvels liggen. Normaal gingen we vandaag halt houden na 28 a 29 km, maar het zijn er een 31 geworden. Voor Bart is meestal alles goed, maar ik vond de herberg te dicht bij een grote weg liggen. Bart zei smilend : 'respect Jan Gerrit' en volgde me nog even :-) Soit, ondertussen zitten we op een 75km van Santiago. Aankomst wordt nu op woensdagmiddag verwacht.