Eén pelgrim en 2 pinguïns

In Bilbao hadden we met 6 een hostel genomen, vlakbij de oude stad. Het was een kamer van 8 met nog een extra meisje op de kamer. Ze zou 3 dagen later de Camino starten. Ik heb ze niet horen thuis komen tussen 3 en 4u ‘s nachts, maar die gaat volgens mij nog verschieten als ze op de kamer komt te liggen met mister 5 o’clock of enige variant daarvan.

Oorspronkelijk ging deze dag ladiesday noemen, maar net zoals in het leven: life is like a box of chocolat, you never know what you’re going to get.

De mannen wilden stadsfietsen nemen, de stad wat verkennen en deze zo ver mogelijk terug droppen. Leek me best een leuk idee, maar vond het toch een beetje trichen. Kom je in Santiago aan en heb je eigenlijk 5km te weinig te voet afgelegd.

Christina wilde liever niet fietsen met haar bagage op de rug, dus gingen de vrouwen te voet, de mannen met de fiets.

Wou nog wel eerst een broeksriem kopen. Op zich voel ik dat ik al gewicht aan het verliezen ben. Overdag met de rugzak is er geen probleem, maar het is natuurlijk niet de bedoeling dat op een onbewust moment mijn broek op mijn knieën zal hangen. Vandaar ik een deal met mezelf gesloten had. Mijn enige leesboek dat ik mee heb (een dwarsligger met flinterdunne blaadjes dat u doet denken aan de bijbel) heb ik afgegeven aan Roel en in ruil komt dus de broeksriem in mijn bagage.

Op zich is het vaak niet leuk om een stad in of uit te wandelen. Vaak lange, saaie stukken en dat was nu niet anders. Op een gegeven moment moesten we wel een gondel nemen om de rivier over te stappen. Op dat moment konden we niet anders dan ‘vals spelen’. We konden moeilijk met onze rugzak de rivier over zwemmen :-)

Aan de overkant waren er roltrappen ingebouwd in het trottoir omdat het steil bergop ging in het dorp. Strava vond net als ik dat ik deze niet mocht nemen. De app die mijn kilometers registreert ging in pauze hierdoor.

Christina wou in dat dorp stoppen. We hadden 15 km op de teller. Ze had last van buikpijn. Met de mannen hadden we afgesproken elkaar terug te zien in Pobena, nog een 12km verder. Heb dan besloten alleen verder te gaan in de hoop dat de mannen wel degelijk daar gingen overnachten. Ik was bijna in Pobena toen ik in de verte drie man zag lopen. Het deed me wel denken aan één pelgrim en 2 pinguïns. Enkel André had nog iets of wat een elegante manier van stappen. Bij de andere 2 zat de vermoeidheid er duidelijk in. Jean-Michel is blijkbaar 16 april bij hem thuis in Namen gestart, Pierre is in mijn ogen wat last aan het krijgen van beenvlies ontsteking (wat hij vertelt).

Ik was toch super content mijn copains terug te zien.

Yoga voor pelgrims

Genoeg verteld over de nachten. Vandaag pas ontbijt om 7u, dus nog tijd voor de yoga sessie (al moet je niet denken dat we op een matje naast elkaar ons been in onze nek proberen te steken). Een aantal benen gaan in de stapelbedden al in de lucht en dan volgt er wat gekraak (meestal van de bedjes). Als je volledig door de knieën gaat, hoop je terug recht te komen, en niet op je zitvlak of rug te landen. Een paar proberen hun schouders wat los te maken door aan de balken van de albergue te gaan hangen. Gelukkig geeft me dat wel het gevoel dat ik niet de enige ben die 10 min nodig heeft voor mijn lichaam wat in beweging komt.

Na een rustig ontbijt zijn we met 5 pelgrims vertrokken (Jean-Louis uit Pau en Jean-Michel uit Namen willen ook met ons meelopen). Christina, een Hongaarse tandarts die ergens vlakbij logeerde, sluit ook nog aan. Ondertussen een groepje van 6 dus en begin wat het gevoel te krijgen dat we met 6 apostelen op stap gaan. Niemand kende elkaar 14 dagen geleden, maar toch heeft iedereen wat dezelfde spirit. Als je onderweg iets ‘uit je slakkenhuisje’ haalt om te eten, wordt er spontaan gedeeld of het nu om een stuk chocola of een appelsien gaat.

In de namiddag had ik aan Gugenheim afgesproken met Roel van Jci Lier, die inmiddels al 13 jaar in Bilbao woont. Het was van mijn fietstocht van 2012 geleden dat ik hem gezien had, maar toch leek het alsof het gisteren was. Heel leuk en super hartelijk. Roel, welkom in Mechelen als je terug in België bent !

Het was qua stappen een vrij lichte dag en het was de eerste keer in 3 dagen dat mijn benen niet moe of stijf aanvoelden. Heerlijk om zo ‘s avonds met ons 6 de stad nog in te trekken.

Benieuwd of ik er stilaan begin in te komen. Morgen zal Jean-Louis ons al wel verlaten. Hij gaat terug naar huis en komt later terug voor het vervolg van de Camino.

Un pélérin et 2 chevaux

Zoals in vorig verslagje aangegeven, begon de vierde dag met een stralende zon. Het was een bijzondere mooie wandeling in het groen en i.p.v. slijk, waren er trapjes aangelegd waar het steil berg op of af ging.

Ondertussen wandel ik dus met 2 Fransmannen die elkaar een kleine 14 dagen kennen. André is 60 en zijn eerste seizoen met pensioen en half april vertrokken vanuit Dijon, Pierre is 52, between jobs for the moment, en vertrokken vanuit Le-Puy en velay.

‘s Morgens in het klooster een bordje havermout voor Pierre en André. Hij is vooraleer aan de Spaanse camino te beginnen thuis gepasseerd (hij heeft thuis paarden en de havermout had iets met paarden te maken, maar helemaal had ik het niet goed begrepen). Soit, daarvan konden ze beter bergop lopen vonden ze. Als ze dan op een helling ook nog beginnen hinniken bij momenten, was mijn titel voor vandaag bedacht.

Overdag kwamen we Sybrand tegen, een Nederlander, die momenteel te voet op de terug weg is. Hij is 11 maart beginnen stappen en wil dit jaar in november eindigen. Om het met Pierre zijn woorden te zeggen: we stappen eerder als een spermatozoïde naar Santiago, recht op ons doel af. Als Sybrand zijn parcours zou registreren in Strava en nadien bekijken, zal het meer iets weg hebben van het kubisme van Picasso of een andere vorm van moderne kunst. Ervan uitgaande dat de Camino een reflectie is van je leven, stel ik me 2 vragen : is hij een heel creatieve geest of zoekende in zijn leven ?

De tocht van die dag duurde langer dan voorzien en we waren dan ook super content aan te komen in een rustige privé albergue waar we slechts met 7 waren. Blijkbaar zat daar ook wel Mister 5 o’clock, een Fransman die soms al voor 5u ‘s morgens zijn gerief begint te pakken. Pierre en een andere pelgrim spraken hem aan dat het ontbijt om 7u voorzien is en dus geen zin had tegen 5u lawaai te maken.In dat gehucht geen bar of restaurant te vinden en pizzaphone kennen ze daar blijkbaar ook niet. Mister 5 o’clock vroeg me na mijn douche of ik ging koken en hoe laat ???? Ik was daar de enige vrouw. Ik antwoordde dat ik om 20u ging beginnen, wetende dat het dan al bijna bedtijd was voor hem. Dus die haakte vanzelf af.

Met 4 andere pelgrims gekeken wat we uit onze zak konden toveren en aanvullen met wat producten die we bij de plaatselijke hospitalier konden bijkopen om onze dagelijkse 3-gangen menu del dia in elkaar te steken. Het werd eerst stokbrood met droge iberica worst, dan een omelet met verse groentjes en zelfs verse peterselie en oregano en gebakken patatjes om te eindigen met een stuk fruit als toetje (dat voor de mannen niet in stukjes moest gesneden worden :-). Ik geef toe : het had meer iets weg van een aflevering ‘Komen eten’ waarbij we een 9 zouden geven voor sfeer en gezelligheid, dan een aflevering van de Vlaamse hobbykok.

Ons oma op stap

Dag 3:

Afgelopen nacht met 12 in een kamer. Geen snurker ertussen, wat op zich al een prestatie is, maar toch niet goed geslapen. De meeste dragen hier oorstopjes, maar vermits de familie Van Hoof van nature al wat doof is, heb ik deze niet bij. Voor mijn zussen zou het uitdoen van hun oorapparaat al genoeg zijn om waarschijnlijk niets meer te horen :-)

Om 6u vanmorgen begonnen de eersten van de kamer op te staan. Op dat moment dacht ik nog: “Mannen, mannen, wij doen niet mee met de ramadan, dus kunnen gerust ontbijten als de zon al op is. Het regent en is nog donker. Wat gaan we doen ? Santiago loopt niet weg, hé”. Maar er was geen houden meer aan als de eersten opstaan. Dus tegen 6u30 ook mee opgestaan. Het regende, de lange broek ging aan, dus ook de steunkousen die ze me geadviseerd hadden voor de achillespeesontsteking (waar ik nog altijd weinig last van heb). Oma op stap dus vandaag en zo voelde ik me ook als ik uit bed stapte. 5 min later ging het licht aan omdat ze dachten dat nu wel iedereen wakker was. In de hoek lag er toch nog een Sloveense vrouw die uit miserie dan ook maar is opgestaan. Ze zei dat ze altijd de laatste was en zag er bovendien sportief uit. Ik dacht even: “zij wordt volgens mij mijn maatje”. De kamer was tegen dan al half leeg en die vrouw zette wat muziek op. Staying Alive van de Bee Gees. Ons oma begon al iets meer in de mood te komen en het werd helemaal ok als bleek dat de eerste de beste bar aan de overkant van de Albergue lag. Een koffietje en een croissant en ons oma kon er een lap op geven.

Gestart met regenjasje aan, maar die bleek al gauw te warm en zo hard regende het niet meer. Dan een tijd zonder regenbescherming gelopen. Maar het begon toch terug harder te regenen. Heb nog wel zo’n wegwerp poncho bij, maar probleem is een beetje: eens uit het zakje, krijg je dat niet meer terug in dat kleine zakje. Anderzijds waarom neem ik een regenponcho mee, als ik het niet mag gebruiken bij regen ? Dat terug opbergen zou een zorg voor later zijn.

Het was een mooie route maar heel veel modder op het pad en soms voelde ik me eerder een 4-voeter die over takken in de modder aan de overkant moest geraken. Chance misschien dat ik in mijn kindertijd uren op de balk versleten heb.

De camino Frances is ondertussen al vrij commercieel tov deze. Ons oma wou namelijk nog een extra koffietje in de voormiddag, maar dat bleek noppes. Het heeft 24 km geduurd tot ik in het volgende dorp stond en terug een barretje tegen kwam.

Vandaag voor het eerst pelgrims tegen gekomen die wat dezelfde cadans hadden. 2 Fransmannen en een Duitse vrouw die vanuit le-Puy en velay kwamen en al een kleine 1000km op hun teller hebben staan.

Stukken hebben we samen gewandeld, maar op een gegeven moment hielden ze halt en ben ik doorgegaan. Vermits de grond nat was, kon je nergens even gaan zitten.

Vlak voor het dorp ging het op een betonweg lang steil bergaf. De 2 wandelstokken steeds vooruit om minder druk op de knieën te hebben, maar op den duur begon ons oma haar schouders te voelen alsof ze net 5 baantjes vlinderslag had gezwommen.

Aangekomen in het dorp voelde mijn benen toch moe aan. Achteraf gezien was de albergue gelukkig nog niet open (ging maar om 15u open), dus eerst een dagmenu in een plaatselijk restaurant. En wie kwamen daar iets later binnen .... die 2 Fransmannen. Zij wilden nog een 6km verder gaan tot een klooster. Even nagedacht wat ik ging doen, maar vermits het best leuke gasten zijn en mijn ritme hadden, heb ik besloten met hen mee te gaan.

Er waren weinig opties voor de avondanimatie daar boven op de berg. Eerst naar de mis van 19u30 en nadien bracht vader abt ons eten dat we aan een lange tafel in onze kamer konden opeten. We moesten beslissen met ons 13 wanneer we gingen ontbijten. Ik gooide een visje voor 8u wetende dat dit belachelijk laat is op de camino, maar de Fransen die al meer dan een maand op pad zijn, stelden ook voor niet te vroeg. Die hadden ‘s morgens nog een discussie gehad met een andere Fransman die om 5u begon te rommelen. Een Tsjechische dame zei dat ze ook vroeg wou opstaan om voor zonsopgang in de bijbel te lezen (zoals het hoort volgens haar). Ik gaf aan dat ik ook christelijk ben (nu niet in die mate dat ik de bijbel van buiten ken), maar toch nog nergens gelezen had dat je die voor zonsopgang moet lezen. Even een vraagje aan jullie: Kennen jullie die passage ????

Die Fransen hadden al aangekondigd dat ze allebei snurkten. Dus ik zag de nacht al voor me. Eerst orkest en om 5u ergens een wekker. Wonder boven wonder heb ik een prima nacht gehad. De Tsjechische maagd Maria heb in niet gehoord in de morgen en om 6u53 spontaan wakker geworden. Toen ik buiten kwam om naar toilet te gaan, kwam net de zon piepen achter de bergen: “Good morning, Jane”. “Now we are talking” dacht ik.

Buen camino !

Aangekomen in Bilbao , viel het weer al veel beter mee dan mijn gsm deed vermoeden. Blijkbaar had ik dan toch een beetje zon uit België kunnen meenemen. Aangekomen in SAN sebastian, zo snel mogelijk de stad ingetrokken (eerst wel een kleine wandeling rond de monte urgull gedaan als vorm van proloog).

Maar ik wist nog van vorige keer dat het oude stadsgedeelte de moeite was. In de eerste bar waar ik al wat pinxtos bestelden, kwamen 2 Engelse koppels mee aan mijn tafeltje staan, genietend van de laatste zon. Als je alleen op stap bent, zorgt oogcontact er wel voor of je aan de praat geraakt met anderen of niet. Op een gegeven moment ging het dan over de Camino. Eén man zag het al direct zitten om dit ook met zijn fiets te doen, de andere 3 zouden precies eerder voor achterin de fietskar kiezen.

Vind SAN sebastian eigenlijk een geweldig leuke stad en na een tijdje rondlopen dan naar de volgende bar. Daar ben ik aan de praat geraakt met 2 toffe vrouwen uit Frans Baskenland die een avondje hier op zwier gingen. Tot middernacht mee op stap geweest, maar volgens mij ging hun nacht nog heel lang duren; ik wou wel fris zijn voor de volgende morgen.

Met een stralende zon startte ik de camino del norte. Zou ik alleen stappen die dag of snel een maatje vinden ? Het verbaasde me wel hoeveel pelgrims ik al tegen kwam, maar laat ons zeggen dat het eerder een verkenningstocht was. Regelmatig een kort praatje (veel Fransen , maar sommige stappen zelfs maar voor 2,3 dagen), maar nog niemand tegen gekomen die iets of wat dezelfde cadans heeft. No problem, voelde me prima met mijn oortjes in en mijn gedachten gingen vanzelf afdwalen. Heb vaak aan Jan gedacht en wat het leven voor ieders te bieden heeft.

Vanmorgen stond ik nog even te wachten op een andere pelgrim van mijn kamer, maar die liet uitschijnen alleen te willen wandelen terwijl hij een boek zou beluisteren. Ook nog een idee ! Als ik een app vind waarbij Nicci French mij haar boek gaat voorlezen, laat ik mijn dwarsligger achter (weeral 250 gr minder bagage).

Blijkbaar waren er 2 varianten en heb ik degene gedaan die bijna niemand deed ? Soit, geen pelgrim gezien deze voormiddag. In de namiddag wel en eigen hilarische scène meegemaakt. Door de regen van voorbije dagen, is er heel veel modder op het pad. Niet altijd gemakkelijk om te dalen en/of stijgen en zeker niet zonder wandelstokken. Op een gegeven moment passeer ik een koppel en die vrouw had zowat de slappe lach met haar man te zien schuiven/ploeteren door de modder. Ik draaide me om en moest ook vermijden in een kramp te schieten. Het beeld van Donald Duck op ijs uit mijn kindertijd kwam in me op. Mocht de plaatselijke kruidenier van het dorp hier wandelstokken verkopen, zijn stock zou morgen op zijn volgens mij.

Ondertussen zijn de meeste pelgrims een aantal dagen bezig en de eerste dagen zijn de moeilijkste. Stijfheid, blaren, .... een pelgrim corrigeerde me terecht: het is niet waar de wind ons brengt, maar waar ons voeten ons brengen. Het Donald Duck gehalte tussen de pelgrims ligt hier dus momenteel tamelijk hoog.

Ga stilaan mijn bed in, morgen zou wel eens een lastige dag kunnen worden met veel regen en zelf voel ik ook wel enige stijfheid in mijn benen. Een goede nachtrust zal me deugd doen.

Ps. Mochten er onder jullie zijn die graag mailtje krijgen als ik blog post, laat me even weten.

SAN Sebastián, here I come

Sommigen komen uit de lucht gevallen, sommigen zijn op de hoogte, maar vandaag vertrek ik om mijn volgende camino te wandelen (na camino Frances en Portugues al een keer gewandeld te hebben). Oorspronkelijk wou ik de Via Podiensis wandelen van Le Puy-en-Velay naar st Jean-Pied-de-Port (via centraal massief in Frankrijk), maar de treinstakingen in Frankrijk hebben er anders over beslist. Ik reis vandaag naar SAN Sebastián, hetgeen ik me herinner van mijn fietstocht naar huis als een bijzondere leuke stad in Spaans Baskenland. Vanavond nog niet om 22u in mijn bed, we kiezen voor een zachte overgang naar de albergues waar ik vanaf morgen in zal slapen.

Waarom een nieuwe camino ? Omdat ik in eerste instantie prima herinneringen heb aan mijn 2 vorige keren. Het is de eerste keer dat ik alleen start, maar als pelgrim ben je nooit alleen. Iedereen stapt dezelfde route in dezelfde richting.

Het leuke is ook dat ik tijd zat heb om na te denken over van alles en nog wat, maar ook om juist niet na te denken en de natuur in me op te nemen of tijd om contact te maken met anderen of juist even op mezelf te genieten van wat muziek. Het leven lacht me alleszins toe. ???En wandelend is het alleszins gemakkelijker om contact te maken dan fietsend.

Vorige week deze tijd stond ik nog op een voetbalveld een laatste tornooitje te coachen bij U6 /U7. Het is iets of wat een uit de hand gelopen hobby / passie geworden wat ik met hart en ziel gedaan heb. Ik kijk zeker positief terug op deze 8 jaren, maar ben na een druk seizoen (seizoenen) wel toe aan een periode van rust. Op zich ben ik Berchem sport wel dankbaar voor alle mooie en leerrijke momenten die we daar hebben mogen beleven. Het is een enorme verrijking van ervaringen geweest, al had ik de indruk dat ik me soms ook moest vast houden aan de takken van de bomen om me staande te houden. Mocht ik 10 dingen noemen die op mijn reeds afgewerkte bucketlist zouden staan, dan zet ik dit er zeker mee tussen. Ik ga de komende weken zeker nog wel eraan terug denken en hoe ik die tijd nu anders wil invullen.

Ook vind ik het geweldig dat Agfa me de gelegenheid geeft mijn verlofsduur variabel op te nemen. Het is een kans die ik met beide handen gegrepen heb, ook al betekent het een spaarplan van mijn vakantiedagen voor de rest van het jaar. Nog een lichte ontsteking op de linkerachillespees zorgt voor enige onzekerheid of ik het volledige traject zal kunnen uitstappen. Rustig beginnen en de juiste kadans vinden, zal wel duidelijkheid brengen. En sinds ik de laatste 3 weken met siliconenhieltjes en steunkousen gelopen heb, voel ik nog nauwelijks iets. Soit, mocht ik te veel pijn ervaren, wil ik naar Porto vliegen (Kenny van den Barechoem opzoeken) en daar nog een aantal dagen opnemen, anders vermoed ik dat ik tussen 3 en 7 juli Santiago haal. Het weer ziet er op dit moment ook nog niet al te best uit in Spaans Baskenland, maar hoop wat Belgische zon mee te nemen. Een beetje de omgekeerde wereld als je naar Spanje vliegt.

Vanmorgen is toch mijn camino al wat begonnen als ik de deur achter me dicht deed. Te voet naar Zaventem zou wat overdreven geweest zijn. Ben dan ook op 1,5 km gestopt met wandelen om de trein te nemen en zit nu op het vliegtuig richting Bilbao. Mijn bagage weegt een goede 8 kilo .... het komt er toch ook op neer om zo weinig mogelijk ballast (zowel fysiek als mentaal) mee te nemen als je Santiago wil halen. En als ik de Kilimanjaro op kon zonder bagage (waar ik toen echt wel een knop heb moeten omdraaien), dan kan ik ook wel toekomen met heel weinig. Tenslotte is in Spanje ook zowat alles te koop wat in België te koop is, mocht ik iets nog nodig hebben.

Soit, ik kijk er enorm naar uit en zie wel waar de wind me de komende dagen zal brengen.

De tour de France/Jane eindigt dit weekend

Nog snel een berichtje waar ik ben. Vanochtend ben ik in Troyes vertrokken en rij nu richting Reims om 20 km onder Reims onderdak te vinden. Morgen hoop ik een 40 a 50 km voor de grens te kunnen zijn. Belgium, here I come !

Vive la France ? Dit jaar precies niet.

Woensdag trok ik een 80 km verder richting Perigueux. Ik verbaasde me wel erover hoe snel ik de wijngaarden achter me liet. Het was een prima dag: zonnig, langs allemaal kleine weggetjes tussen de velden en de strobalen. Vele dorpjes voelen wel wat doods aan. Ofwel passeer je een huis met een blaffende hond die me soms nog even achterna zit ofwel staat het huis te koop. Ik heb soms de indruk dat er meer honden blaffen dan er mensen wonen. Een hospitalier vermelde me dat in sommige dorpen kleine winkeltjes zelf subsidies krijgen van de staat om toch maar open te blijven. Er leven ook blijkbaar geen jonge mensen meer in die dorpjes enkel nog Pierre, Antoinette en Co zonder tandjes :-)  Een 25 km achter de stad was er een refuge waar momenteel een Belg hospitalier was. Dat werd mijn eindbestemming van de dag. Had weer het genoegen met twee andere sympathieke pelgrims de avond door te brengen. In deze refuge werd voor ons uitstekend gekookt door de hospitalier. Bij het weggaan kan je altijd een tekstje schrijven in de livre d'or van de refuge. Het toffe van mijn terugweg is dat ik zie wat de pelgrims geschreven hebben die ik de voorbije dagen heb gezien, maar ook wat bv Jeanne, Alie & Marja geschreven hebben in de maand april. Alsof ik in gedachte weer even op de camino Frances sta en moet terugdenken aan de fijne mensen die ik toen ontmoet heb en waarmee je toch een langer contact hebt gehad.  De dag nadien was een off-day: alsof een olifant vanachter mee op mijn fiets zat. Waren het de benen, de heuvels, de tegenwind of de fiets, maakt niet uit, maar het ging me niet af. Bovendien was het een grijze dag. Ik heb dan ook maar 85 km gefietst die dag en voornamelijk met ondersteuning. Het enige hoogtepunt was dat ik die dag 5 pelgrims tegenkwam op mijn weg. Een record ! Ik kom ook meer en meer fietsers tegen, maar meestal gaan ofwel zij ofwel ik bergaf en wordt er niet gestopt. Maar als ik een wandelaar tegenkom, stop ik altijd. Kwam die dag een Hollander tegen op een national (veel te drukke weg om aangenaam te zijn). Die had blijkbaar hetzelfde boekje als ik en zelfs in de goede richting, liep die verkeerd. 's Avonds was ik in Limoges toen ik toevallig telefoon kreeg van mijn collega Tom of ik niet in de buurt van Bordeaux was (heb eigenlijk nooit mijn gsm aanstaan, maar moest net even bellen met de zusters van Franciscus van Assisi ivm mijn overnachting). Jammer, maar zat ondertussen al ongeveer ter hoogte van Poitiers en meer oostwaarts. Limoges is een veel te grote stad en beviel me niet. Ik heb er toch geen leuke buurt gevonden. Ben dus gaan slapen met een moraal die voor het eerst in dalende lijn zat. De volgende ochtend wou ik nog even aan mijn blog schrijven voor mijn vertrek uit de stad, toen het begon te regenen. De pret kon niet op ! Ik dacht terug aan mijn motto dat ik voor ogen had op de fiets: ik wou vakantie-gevoel ervaren met een zuiders zonnetje, op het gemak en niet te veel afzien. Dat was het op dat moment alles behalve. Ik besliste gauw dat ik vandaag de trein zou nemen. Ze zeggen toch ook van de trein dat het altijd een beetje reizen is. Maar naar waar: Vezelay, België, in de buurt ? Dat zou ik in het station beslissen na de weersvoorspellingen op mijn iPod te hebben geraadpleegd. Belgie bleek al gauw geen optie, vanaf maandag zou in deze buurt de zon terug schijnen. Ik mocht me dus niet te veel verplaatsen om het slechte weer niet tegemoet te gaan. Heb dan beslist om een dagetappe te skippen (normaal 86 km over kleine wegen) omdat ze hier geen refuge hebben, maar wel in de komende dorpen. Na mijn treinrit en een koffie in een plaatselijke bar was het weer al iets beter. Ik ben dan toch vertrokken naar de eerstvolgende stopplaats voor wandelaars een 27 km verder. Helemaal droog bleef ik niet. Een 'soupe de pelerins' kon ik met dit weer dus wel gebruiken. Maar slechte keuze: de soep was super, maar het was alweer beginnen gieten en de refuge met 6 bedden in dit dorpje was al vol. Voor het eerst dat ik dit meemaakte in Frankrijk, maar de timing kon niet slechter. Stond dan nog even te wachten op betere tijden terwijl 2 andere pelgrims per fiets me vroegen wat het mooiste stuk op de route was. Of ik nu rij tussen de wijngaarden, de tarwe, de zonnebloemen, bergop/bergaf of vlak, zolang de zon schijnt en ik op kleine wegen zonder verkeer kan rijden, vind ik het de max ! Volgens mij had ik me zelfs nog in de tijd van de holbewoners kunnen vermaken. Voel me helemaal Jane op weg naar Tarzan :-) Soit, toen het iets beter was, ben ik terug vertrokken maar de gietende regen kon ik toch niet meer vermijden. De koeien onderweg stonden zelfs te schuilen onder de bomen. Als een doornat kieken kwam ik aan in een boerengat, 23 km verder. Gelukkig was er plaats in de refuge en was er een tof Duits koppel dat eten meehad. Ik had alleen een pak chips en een pot choco. Ik kreeg hun toasten, zij mijn choco. Prima deal ! Er was 1 bar/restaurant in het dorp, maar het was geen weer om daar naartoe te gaan. Het was vrijdag de 13de :-( Nochtans had ik uitgekeken naar het weekend na mijn banket van vorige zondag. Overal waren affiches van feestjes op 13, 14 en 15 juli. Alleszins was het feestje en vuurwerk in dit dorp geannuleerd door het weer. Zou het een straf van God zijn omdat de Fransen verkeerd gestemd hebben ?  Zaterdag kon ik het min of meer droog houden. De zon kwam er zelfs tegen de middag door en daar heb ik van genoten. Maar in de namiddag liep het weer mis. Nog snel schuilen voor een regenbui waar 2 Nederlanders stonden. Zij waren op weg naar Santiago en hadden sinds hun vertrek 8 dagen geleden, 7 dagen regen gehad. Voor mij was het mijn 2de dag regen sinds ik fietste en al bij al heb ik zaterdag enkel een bui gehad, maar beiden stonden we te balen als een stekker en zaten we bijna op dezelfde trein naar huis. Mijn moraal was ondertussen gezakt tot onder mijn knieën. Het enige dat me kon overtuigen verder te zetten waren de vooruitzichten voor maandag. Na een ritje van 60 km die dag, was ik alleen in een herberg en ben gaan eten met mijn lange fietsbroek onder mijn trekkingsbroek  aan omdat ik het koud had !  Het feestje en bijkomend vuurwerk in het dorp interesseerde me geen moer meer. Was ik blij dat het weer zondag al een stuk beter was (tegen de verwachting in): de zon kwam al soms door de wolken te voorschijn. Het is met een heel ander gevoel fietsen. Ondertussen volg ik mijn boekje niet meer. Er lopen hier twee routes en ik neem de zuidelijke om door kleine steden te rijden ipv grote als Chateauroux, Bourges hetgeen mijn boekje volgt. Het is dus een klein beetje met de natte vinger de camino volgen. In de namiddag kwam ik op een karrenspoor een Nederlander tegen die me een suggestie gaf voor een refuge 10 km verder (Augy-Sur-Aubois) die ook uitgebaat werd door Belgen. Daniël en Lena Dierickx uit Kapellen, zeer ervaren camino-gangers, verwelkomde me hartelijk. Ik was terug de enige pelgrim, maar had een prima avond in gezelschap van mijn hospitaliers met prachtige zonsondergang vanop het terras van de refuge en een prima wijntje. De volgende dag ben ik veel te laat vertrokken. Het was inmiddels maandag en de beloofde zon aan een knal blauwe hemel was er vanaf 's morgens ! In volle zon zat ik van mij koffie te genieten en mijn hospitaliers tips te geven voor de treinreis Moskou - Bejing die ze later dit najaar gingen nemen. Ze raadden me aan te stoppen in Apremont en het mag gezegd worden: het is het mooiste dorp waar ik doorgekomen ben ! Het ligt aan de rivier de Allier en heel het dorp was oorspronkelijk van 1 familie waardoor de huisjes perfect bij elkaar passen. Iedereen maakt er van zijn tuintje een juweeltje. Ik heb daar mijn brood met brie opgegeten op een bankje in het gras genietend van een muziekje. Ben daar rond 13u30 pas vertrokken, mijn helm voor het eerst op mijn bagagedrager en mijn iPod volle bak terwijl ik die vanachter tussen mijn fietsbroek had zitten (hij heeft nadien 24u slecht gewerkt omdat die nat geworden was van mijn zweet). Ik passeerde nog Pont Canal waar ik halt hield (het is een kanaal waar plezierboten via 2 sluizen een 20m hoogte overbruggen en dat kanaal loopt als een brug dwars over de Allier) en in Nevers wou ik nog snel de kathedraal in en naar het graf van Benedicte. Gevolg: het was 16u en had nog een dikke 60 km voor de boeg. Ik maakte er een fietstraining van en liet wat meer wind in mijn rug blazen zodat ik toch iets na 19u ter plaatse was. Oorspronkelijk was er geen plaats meer in de refuge (de laatste voor Vezelay en ben ondertussen ook de Loire overgestoken). De 6 bedden waren bezet, maar ik stelde voor met een matje van een andere pelgrim op de grond te slapen. Na 113km en op dat uur zag ik het niet meer zitten nog een 20 km te fietsen.  Ps Ik tracht het droge weer mee te nemen vanuit het zuiden. Nog 4 tot 5 dagen geduld !!! Lukt dat me niet, ben ik vroeger terug. Ik ga niet meer in de regen fietsen. En als ik de weersvoorspellingen zie, zou dit me kunnen lukken.