Evenwicht: deel 1

Eigenlijk is het leven heel simpel hier: stappen, eten, drinken en slapen.

Maar toch moet alles in mijn ogen in evenwicht zijn, wil je Santiago halen.

Stappen: meest cruciale is natuurlijk de voeten en de schoenen. In alle boekjes wordt aangeraden: “zorg dat je schoenen ingelopen zijn”, maar ik denk dat 10 of 20% van de pelgrims zich onderweg nog nieuwe schoenen aanschaft omdat ze denken beter af te zijn met andere. Denken die thuis ook zo over hun partner ?

Vorige Camino had ik mijn hoge wandelschoenen en Teva sandalen mee. Ik stap liever lichtvoetig of bloot voets (voetjes op de grond) en vandaar dat gaandeweg die Camino de wandelschoenen in de rugzak gingen. Was een beetje kiezen tussen gewicht aan mijn voeten of op mijn rug.

Nu heb ik mijn lage wandelschoenen mee en sportschoenen omdat die siliconenzooltjes niet in die Teva sandalen bleven zitten en ..... mijn roze gympies 40gr minder wegen dan die Teva sandalen ! Maar als compromis nog wel heel lichte badslippers mee waarmee ik ‘s avonds rondloop. Ziet er niet uit, maar mijn voeten kunnen ‘s avonds geen schoenen meer verdragen.

Als je wandelt, heb je het gevoel dat je je voeten afrolt, maar als je op een gegeven moment precies eerder met zwemvliezen aan het stappen bent, ben je eigenlijk te laat om pauze te nemen. Zelf rust je even, maar die voeten krijg je dan niet direct kalm. Het lijkt of je eerder over gloeiende houtskolen hebt gelopen. Dat duurt vaak een uurtje voor die ook kalm worden. Vandaar je om 16u evenveel pelgrims onder tafel dan boven tafel ziet liggen met hun voeten in de lucht terwijl ze er eentje drinken.

Ik denk dat het super belangrijk is dat je jezelf en zeker je voeten met heel veel zorg behandelt.

‘S morgens doe ik er ook 5 minuten over vooraleer mijn schoenen aan zijn. Eerst nog een mini teen- en voetmassage met een zalf zodat die voeten wat vettig zijn en minder kans voor bleinen, maar ook om even te voelen waar ze momenteel het gevoeligst zijn. Dan die kousen aan waarin geen enkele plooi mag zitten en tenslotte die nestels net hard genoeg knopen.

Soms doet de Camino mij ook aan een skivakantie denken. Dat duurt vooraleer je skibotten aan zijn, tijdens de middag gaan ze direct los en als je onderweg heel kort pauzeert, hang je over je wandelstokken alsof je aan de skilift wacht tot iedereen beneden is.

Aan het geluid van de wandelstokken, hoor je vaak ook of jezelf of iemand anders in een goed ritme zit. Ik kijk ook altijd graag naar iemands rugzak en maak dan de bedenking of zijn/haar leven in balans is. Ik herinner me een Italiaanse vrouw op de Camino Frances. Ondanks zij enkel Italiaans kon en mijn Italiaans eerder heel beperkt is, konden we toch wat communiceren (met nodige gebarentaal erbij). In het begin zat alles scheef en de helft van mijn doosje compeed, plakte op haar voeten. Maar gaandeweg de weg, kwam alles meer in balans, ook haar rugzak. Fijn om te zien !

Ieder moet voor zichzelf maar uitmaken hoe en hoeveel km hij/zij juist stapt en hoe snel. Maar belangrijk vind ik wel dat je het zelf nog aangenaam vindt. Gisteren wandelden we in de namiddag een 5km langs een grotere baan tussen de autostrade en een spoor. Ik kreeg daar het gevoel dat ik zwemvliezen aan had, dus het ging me even helemaal niet af. “Avancer” dat was het enige woord dat in mij opkwam.

Gisterenavond met mijn kamergenoot JM over gesproken en hij dacht er wat hetzelfde over. Vandaag gingen wij 2 vroeger op stap ! Eerst 5km wandelen en dan pas ontbijten en geregeld tijd maken voor korte stops. En als we na 25km een pension tegen kwamen, zou dat ons eindpunt worden. We wilden zeker gedoucht zijn als de rode duivels gingen beginnen. We liggen wel in de middle of nowhere, maar prima pensionnetje waar de gastvrouw lekker, maar simpel voor ons 4 gekookt heeft (de 2 Fransmannen zijn nog anderhalf uur na ons toegekomen).

Tijdsbesef

Stilaan heb ik hoe langer, hoe minder een idee welke dag we zijn, wat ik nu weer gisteren gedaan heb, waar we waren. Ik heb ook bewust geen horloge mee genomen, al kan ik natuurlijk altijd op mijn gsm kijken om te zien hoe laat het is.

Mijn vorige verhaal eindigt op donderdagavond, ondertussen zijn we zondagmorgen, mijn 15de stapdag. Santiago ligt nog 450 km van ons af, na morgen zal ik over de helft zijn.

Donderdag zijn we nog met ons drieën gaan eten aan het strand. Gezellig, lekker restaurantje door een jong Spaans koppel uitgebaat, dat enkel Spaans praat. Ongelooflijk eigenlijk dat 20’ers dezer dagen niet verder komen dan hun moedertaal. Comillas was een rustig plaatsje aan de zee waar zeker niet veel leven was op een donderdagavond.

Vrijdag zijn met 3 vertrokken. Aan het einde van de voormiddag moesten we terug een stuk over het strand wandelen. Het was even speeltijd alsof we allemaal stoepkrijt hadden gekregen en vrijuit mochten tekenen op het strand. Zowel qua niveau, als fantasie leken we even terug in onze kindertijd te zitten. Net toen we ‘s middags (na een stuk tortilla gegeten te hebben) terug wilden vertrekken, kreeg ik telefoon van Jean-Michel. Hij was in het dorp/stadje waar we zaten met de bus toegekomen (na 2 dagen heel veel geslapen te hebben) en ging terug proberen aan te sluiten. Dus sinds vrijdagmiddag zijn we terug met 4 op pad, wat ik niet verwacht had.

Ik moet al even denken hoe lang het geleden is dat we in een albergue gelegen hebben. Een albergue heeft zeker zijn charme vind ik. Het is echt een oefening in verdraagzaamheid naar anderen toe, maar sinds we in pensionnetjes of simpele hotels slapen, slaap ik wel veel dieper. I.p.v. mijn flinterdun slaapzakje en hoofdkussen van 20 op 20cm (80 gr en lichter dan een katoenen kussenovertrek van 110 gr), echte lakens, dekens, hoofdkussen en een handdoek die niet aanvoelt als een zeemvel. Wat een luxe :-)

Ondertussen is natuurlijk ook in Spanje het WK begonnen. Vrijdag toen we gingen eten, kon het bijna niet anders dan ondertussen de match van Spanje - Portugal te volgen. We namen iets wat eindigde op ‘mondial’ , moeilijk te beschrijven maar het had iets weg van ne reuze cordon bleu met ook paprika ertussen (gerecht voor 2, maar dan nog). In het begin verloor ik gewicht, maar nu denk ik - jammer genoeg -niet meer.

Carpe diem

André en Pierre sliepen wel in een andere albergue en zijn iets voor mij aan de dagtrip begonnen. Vermits ik dan nog te lang ontbeten heb na een 6km, liepen ze nog altijd wat voor me uit. Op zich geen erg. Geeft me ook de gelegenheid stukjes alleen te wandelen of een keer een praatje te doen met andere pelgrims die je passeert. 

Het was terug een mooie, zonnige dag (we hebben zeker niet altijd mooi weer - vaak begint of eindigt de dag met wolken en als het tegen slaagt, vallen er soms druppels uit). 

Maar dit maakt dat alles mooi in bloei staat. Het was de eerste dag dat ik op natuurlijke wijze ook uitgenodigd werd om aan de bloemen te gaan ruiken. Heerlijk, die verschillende geuren en dacht dan even aan thuis. Stel je voor dat je op weg naar je werk even stopt, uit de auto zou stappen om aan wat bloemen te gaan ruiken en dan terug verder rijdt !! Het zou wat geven op de E19 ‘s morgens. 

Net voor de middag had ik in het dal prachtig uitzicht op een klein stukje strand en werd ongelooflijk verrast toen ik beneden aan kwam. Jean-Michel stond ons op te wachten en blijkbaar waren André en Pierre net 5 minuten aangekomen. Blijkbaar had JM gisteren de bus genomen en was hij vandaag 7km gevorderd en zou daar terug overnachten. Zijn vrouw had vanuit België een klein pensionnetje geregeld voor hem. 

Vermits wij nog 12 van de 22 km  moesten doen, gingen we daar kort pauzeren. Stel u niet voor dat we een kroegentocht maken van de Camino. Overdag is het eerder vers fruitsap of anders lekkers. Ik kan hier bv ook zo genieten van een Coca Cola met ijs rond 16u terwijl ik dat thuis niet graag drink. Het was goed zitten op dat terras met ons vieren in het zonnetje en wat oorspronkelijk een korte break ging worden is een stop van 2u geworden. Op een gegeven moment kwamen ook herinneringen in me op dat we onder vrienden op een terras op skivakantie in de zon zaten (terwijl dat al zeker 8 jaar geleden is). Heel raar eigenlijk dat de Camino ineens andere herinneringen / beelden kan oproepen. 

Rond 14u toch verder getrokken. Het was mooi weer, onze eindbestemming was terug aan de kust en ik maakte opnieuw plannen om de zee in te gaan. Nadat we onze bagage gedropt hadden, gingen we naar het strand. Als er al een pelgrim daar was (1km van het centrum en dus nog maar weinigen die tot daar willen komen als ze toegekomen zijn), kon je hem zeker herkennen aan de grootte van zijn handdoek. Het is eigenlijk duidelijk dat ik van nature geen vis ben, maar eerder een berggeit. Hebben jullie ooit een berggeit in bikini in de oceaan zien zwemmen ? Ikke niet ... en na 15 min tot mijn knieën in dat ijskoude water gestaan te hebben, ben ik omgedraaid om me even languit op het strand te leggen, terwijl de pinguïns en aanverwanten nog voor een duik gingen. Na 5 min was ik in dromenland. Klinkt misschien raar .... maar best vermoeiende ‘job’ ..... naar Santiago stappen :-)

Aan het strand kwamen we Lutgarde tegen, een vrouw uit Leuven en eerste jaar met pensioen (toch wat gemeenschappelijke deler onder een deel van de pelgrims) en vertrokken vanuit Parijs. Ze had hier na al die tijd ook een rustdag ingebouwd (in pensionnetje) en afgelopen 2 dagen voornamelijk geslapen omdat ze zo vermoeid was geraakt van de tocht. Benieuwd of we haar de komende dagen nog zullen terug zien. 

Loslaten

Stilaan wordt het onzeker hoe lang wij met ons 4 nog samen gaan blijven. Die mannen hebben geen enkele tijdsdruk, ik wel, al heb ik nog wat marge. Mijn boekje schrijft voor de komende 3 etappes respectievelijk 37, 34 en 42 km voor. Deze 3 achter elkaar, dat zie ik niet zitten. Er is een groot verschil tussen 20 km en 30 km stappen per dag. Een gemiddelde van rond de 25 is nog goed doenbaar.

André en Pierre wilden eerst met de bus naar de Decathlon en nadien nog een stuk de bus nemen zodat ze niet heel de rit zouden moeten stappen. Jean-Michel wist het allemaal nog niet goed. Na een knuffel, ben ik vandaag alleen vertrokken, niet wetende of we elkaar nog gaan terug zien. Voor mij is het dag 11, Santander ligt op 570 km van Santiago (op 830 km begonnen). Van bij mij thuis naar de Loire dus.

Nog 6 dagen stap ik naar het westen en dan trek ik meer landinwaarts om over te stappen op de camino primitivo, langs de Picos de l’Europe. Ik heb me al een beetje voorgenomen: als ik binnen de 6 dagen mijn bikini niet gebruikt heb, laat ik deze achter. Die 800 km meesleuren om niet te gebruiken is absurd, vind ik.

Ook heb ik als tweede trui een dunne sweater van Berchem Sport mee. Dit heb ik in België een beetje bewust gedaan, al woog die wel erg licht en mocht hij ook daarom mee. Nu is het niet de bedoeling dat je gaandeweg al je kleren achter laat en met één T-shirt in Santiago toekomt, maar de Camino stappen is ook loslaten. Op de Camino Frances op het hoogste punt laten de pelgrims een steen(tje) of iets anders van thuis achter, als teken van ballast dat je van je schouders neemt.

Ik ben er nog niet aan toe om mijn Berchem sweater achter te laten (dan liefst aan een kind dat voetbal aan het spelen is in de straat). Puur praktisch: ervan uitgaande dat alles een keer nat kan worden, is een tweede trui nog handig en ik start vaak met deze trui ‘s morgens als het nog wat frisser is. Maar ook mentaal ben ik er nog niet helemaal klaar voor.

De voorziene etappe was 37km, ik zou zien vanaf km 25 hoe ver ik zou gaan die dag. Maar wou zeker in de voormiddag wat kilometers doen. Een Duitse student die net klaar was met 4 maanden Erasmus in Bilbao en van daaruit vertrokken is richting Santiago vertelde me tijdens het ontbijt dat we een treintje zouden moeten nemen voor een paar 100m of een omweg maken van 10 km ? Verplicht een trein nemen als pelgrim ???? Binnenkort stelt ons boekje nog een stukje met het vliegtuig voor ? Soit, hield het toch in mind en dichtbij de spoorweg sprak ik nog een Spanjaard aan om in mijn beste Spaans en met gebarentaal te vragen achter het treintje, maar blijkbaar verstond ik er niet veel van want iets later stond ik zoals mijn boekje voorschrijft aan de linkerkant van het spoor voor een spoorwegbrug over een rivier. 10 km rond lopen, vond ik geen optie, over zwemmen ook niet en als ik achteruit keek, zag ik niets wat op een station leek. Restte me enkel maar hetgeen mijn boekje voorschreef: “Loop SNEL ca 100m langs de spoorwegbrug !!!!” Vond het wel wat absurd. Een pelgrim vragen om SNEL te lopen met 10 kilo bagage op de rug. Nu goed, er was nog wel een beetje ruimte links van het spoor over de brug, maar helemaal op mijn gemak voelde ik me niet. In de verste verte hoorde ik geen trein en deed dan maar wat mijn boekje vroeg: snel over de brug lopen. Chance dat vandaag ons oma er niet bij was :-)

Uiteindelijk ben ik geraakt waar ik wou geraken: Santillana del Mar, een heel leuk toeristisch dorpje niet aan de kust, maar iets meer landinwaarts. In dat dorpje kwam ik Nicole tegen, een Duitse die ook al eens eerder met ons was gaan eten en samen zijn we iets gaan eten. Tijdens het dessert kreeg ik telefoon van Pierre, dat ze ook nog laat gearriveerd waren in dat dorpje !! Ben met hen dan nog koffie gaan drinken. Bij ons weerzien zag ik wel maar één pinguïn. Jean-Michel had te veel last en zou de bus genomen hebben. Waar hij was, wisten we niet goed.

Heb de mannen nog verteld over die spoorwegbrug. Blijkbaar staat in nieuwere boekjes dat het nu verboden is (het mijne heb ik in maart aangeschaft bij Genootschap van Compostela in Mechelen) en hij zei me dat ik chance had dat er geen politie was. Anders had ik waarschijnlijk ‘s avonds gratis kunnen slapen :-)

Beach wandeling

Gisteren een kort ritje voor de boeg. Het zou 15 km tot in Santander zijn, waar we zouden overnachten. Met de 2 pinguïns gaat het hoe langer, hoe moeilijker. Beiden hebben beenvliesontsteking denk ik. In Laredo hebben we zelfs ‘s avonds een taxi genomen naar het restaurant 1,5 km verder omdat ze geen meter niet meer wilden lopen.

Recht naar Santiago (remember) wordt hoe langer, hoe meer letterlijk genomen, ttz liefst willen ze als een vogel daar naartoe (via de gewone weg is wel vaak de ondergrond harder) i.p.v. de eigenlijke Camino. Ik begrijp hen wel. Geraken in Santiago is zeker voor Pierre het enige objectief. Jean-Michel twijfelt zelfs om over enkele dagen te stoppen en later dus met zijn vrouw de rest te doen.

Soit, ik ging de camino wandelen langs de kust, zij via de weg. We zouden elkaar terug zien in Santander.

Had mijn bikini en handdoek van boven in mijn rugzak gestoken. Mijn roze gympies aan en ik was klaar voor de strandwandeling. Sloeg dat even tegen. Er stond belachelijk veel wind. Na een paar kilometer zag het parcours er als volgt uit: rechts steile kliffen naar beneden, links vrij natte akkers van boer knol en voor ons een modderpad. Al snel bleek dat ik de verkeerde schoenen aan had, maar wisselen was niet echt meer een optie. Kon nergens mijn rugzak zetten en wisselen in de modder met de rugzak op en zorgen dat je niet uit evenwicht geraakt, zag ik niet zitten. Het beeld van Donald Duck on ice kwam weer in me op, maar deze keer moest ik zien dat ik niet plat op mijn buik ging. Mijn roze gympies zien er nu niet meer zo roos uit. En die bikini ..... die is gisteren niet uit mijn rugzak geraakt. Die strandwandeling die ik in mind had, zal hopelijk voor één van de dagen zijn. Voor een stuk liep de camino nog door mulle zand van het strand/de duinen, maar de strakke wind maakte er echt geen weer van voor een duik.

De mannen wilden eerder een pensionnetje om een keer een rustige nacht te hebben, dus geen Albergue die nacht. Wel nog eerst in de kathedraal confirmacion van het vormsel gezien (jeugd leek me bijna een jaar of 18 - kennen wij dat bij ons ?) en nadien prima tapa’s gaan eten.

Meer en meer kom je in zeker ritme en zie je voor een stuk dezelfde gezichten, terwijl er in elke stad mensen stoppen en andere instappen. Oa Christina zou hier stoppen. Ze vliegt vrijdag naar huis en gaat maandag terug werken.

Ultreia

Er waren meerdere titels mogelijk voor vandaag, oa “Amai, mijn voeten”, “Na regen, komt zonneschijn”,  ... 

De avond heeft beslist dat het deze wordt. Ook om te antwoorden op de vraag van Karel. 

‘Walking the Camino de Santiago’, kan je vergelijken met je levenswandel. 

Santiago loopt niet weg, maar komt zelf ook niet dichterbij. Je moet er zelf naar toe: stap voor stap, dag na dag. Zo gaat het ook in het leven: ieder moet zijn eigen weg lopen, met vallen en opstaan. Vandaar dat je in de filosofie van de pelgrim geen rustdag mag inbouwen. Het leven gaat altijd verder, ook al heb je pijn of tegenslag. 

De albergues kan je niet reserveren. Deze gaan tussen 13u en 15u open en een beetje : first come, first serve. Vandaar dat er types rondlopen als mister 5 o’clock om zeker te zijn van een bed en een goede plaats. Al hebben we hier nog geen enkel probleem gehad dat een albergue vol ligt. Er is altijd wel een oplossing, net zoals in het leven. Desnoods moet je nog een paar kilometer verder wandelen. Om 8 of 9u ‘s morgens gaat de albergue terug dicht en moeten alle pelgrims verder trekken. Desnoods stap je tot de eerst volgende die soms maar een paar kilometer verder ligt. 

Vandaag liggen we in een super toffe albergue met een juiste spirit: afhankelijk wie en wanneer je toekomt, krijg je een zaal toegewezen. Was het aan de hand van onze loopstijl bij aankomst, maar volgens mij liggen wij in de gehandicaptenzaal: 16 bedjes naast elkaar laag bij de grond en geen stapelbedden. Niemand die dus naar boven moet klauteren. Ben wel wat benieuwd voor het orkest vannacht. Jean-Michel naast mij en in die zijn tenen mag ik ondertussen knijpen als hij te luid begint te zingen. Dat zal er dan toch al ene minder zijn in het koor. 

De jongere gasten liggen in een slaapzaal van 10, maar met stapelbedden van 3 hoog. De laatkomers, zij die waarschijnlijk meest vermoeid zijn volgens degenen die de indeling doen, kregen de hutjes per 4 (2 stapelbedden). Volgende keer kom ik hier dus als een kreupele tegen 18u toe. Dan dragen ze zelfs je rugzak naar je hutje van 4. 

We liggen in totaal hier met 62 pelgrims uit 17 landen in een donativo, dwz dat je zelf uit vrije wil en naar eigen verantwoordelijk geeft wat je wil voor je overnachting, inclusief avondmaal en ontbijt. Er is hier geen bier of Coca te krijgen (dat bestond ook niet in de tijd dat Maria naar Bethlehem trok), enkel water en nauwelijks een stopcontact om je gsm op te laden. 

Een 5-tal vrijwilligers logeren hier om het ontvangst te regelen en eten te maken. Vanavond om 19u30 was er nog eerst een kleine uiteenzetting over de filosofie van ‘walking the way’ en de albergue. 

Ultreia betekent zoveel als ‘altijd vooruit tot het einde’ in de filosofie van de Camino. 

Vanwaar nog de andere mogelijke titels ? De dag begon nogal neerslachtig, zowel letterlijk als figuurlijk. Ik ben zeker niet van de snelste weg, maar de mannen geraakten maar niet uit hun startblokken. Om 9u ben ik dan al vertrokken, de eerste 30 minuten in de regen en dus voor de tweede keer met lange broek en steunkousen. De mannen zouden volgen en we zouden elkaar ten laatste terug zien in de albergue , een 27km verder. Maar gaandeweg de eerste 6km, weer op weg naar een oversteek met boot, begon ik me toch zorgen te maken of ik ze nog zou terug zien. Wat als Pierre niet in staat zou zijn daar te geraken ? En ik had ze niet echt vaarwel gezegd (net als mijn vader gedaan heeft voor hij ‘vertrok’). De tranen sprongen even in mijn ogen, 300m voor het ponton waar we moesten wachten op de boot. Had geen zin bekeken te worden, dus verplichtte me snel aan iets anders te denken. Steve, een Zwitsers jochie van ongeveer 25 jaar (op présence zou ik hem een 9,5 geven) die met ons op de camping nog mee gegeten had en half maart vanuit Zwitserland te voet vertrokken is, had toch wat in de mot en sprak me aan op de boot. Hij stelde voor nog een koffietje te drinken bij aankomst. En wie zat er op de volgende boot .... mes copains !! Niet alleen de hemel klaarde letterlijk open, maar voelde me op slag beter dat we nog een dag langer samen op pad gingen. 

Voor zij die denken dat ikzelf fluitend naar Santiago trek. De stijfheid in mijn benen is er niet meer, maar mijn en de meesten hun voeten zijn dit niet gewend, zoveel is duidelijk. 

De sfeer in een albergue bij aankomst is er meestal één van opluchting, maar ook van een zekere sereniteit & rust. De fietsers zitten meestal de rest van de avond met hun billen te schudden om de spieren los te gooien, maar de wandelaars geven je soms eerder het gevoel dat ze van één of andere veldslag thuis komen.  Dat was voor mij gisteren niet anders. Na mijn douche schoot er een kramp op de wreef van mijn rechtervoet. De rest van de avond heb ik mankend rondgelopen tot na het eten. Toen was het ineens terug weg. Wat was dat ? Volgens de mannen had ik mijn veters te vast geknoopt ??? Laat ons hopen. 

If you want to go fast, go alone. If you want to go far, go together

Dag 8

Op zondag was het na de dagelijkse yoga-les nog eerst filosofieles. Relaxt in het zonnetje op ons terras voor onze tent begonnen we te praten waarom iemand de camino wandelt.

Jean-Michel had 4 categorieën :

- zij met religieuze/spirituele motieven

- zij die om ter eerst in Santiago willen staan (sportieve doelen: iets voor Mister 5 o’clock)

- zij om iemand tegen te komen

- de vlinders: zij die de tijd nemen om regelmatig stil te staan en te kijken, luisteren, ruiken en voelen.

Jean-Michel is net als André zijn eerste jaar met pensioen en doet het ook om te bedanken voor het leven dat hij heeft (‘remercie la vie’). Of hij dit ook na één week zei, weet ik niet, maar van mijn eerste Camino is ook die dankbaarheid bij gebleven. Een pelgrim vraagt of eist niet, maar is dankbaar met alles wat hem aangeboden wordt.

Feit is ook dat wandelen super traag gaat in tegenstelling met het jachtig leven dat we allemaal hebben. Na een aantal dagen merk ik dat ik al anders kijk naar de dingen. Maar ik ben nog stom verbaasd als mijn medepelgrims me ‘s avonds foto’s laten zien van dingen die ik totaal niet gezien heb. Het is duidelijk dat zij al langer onderweg zijn.

Na de filosofieles besluit ik voor het eerst mijn oortjes niet aan mijn gsm te koppelen. Had nog altijd de gewoonte op momenten dat ik even alleen stapte naar muziek te luisteren. Het moet gezegd worden: vandaag heb ik veel meer paardengeluiden gehoord. Soms van André of Pierre, maar soms van een paard in de verte.

Omdat Pierre wat pijn heeft, is ons aantal kilometers per dag wat gezakt.

Op die manier loopt ook Christina terug mee in ons ritme. Zij heeft ondertussen een buddy uit Leuven waarmee ze wandelt. Voor zij die vanop het thuisfront hopen dat dit konijn hier geschoten gaat worden, de 2 paarden, 2 pinguïns, 3 vlinders of hoe je ze ook mag noemen zijn alle drie getrouwd. Ze mochten van hun vrouw wel even op stap :-) Jean-Michel zou normaal stoppen over een 10 dagen in Oviedo. Hij wil het laatste stuk met zijn vrouw in september stappen. Al zijn zijn kinderen vanop het thuisfront hem aan het overtuigen om nu ineens door te stappen. On verra.

Elke dag bij aankomst is het ook altijd checkup van de voeten. Een kleine blein kan u al anders doen lopen. Zo had ik zaterdag een kleine blein onder mijn linker kleinste teen en voelde ik die dag voor het eerst mijn achillespees, al had ik er geen pijn aan. Heb ze dan ‘s avonds uitgeprikt en stap nu blijkbaar terug normaal. Vorige Camino heb ik geen blein gehad en vandaar heb ik geen compeed bij me. Dit kon ik ook wel kopen in Spanje. Ondertussen heeft Dr Pierre er eentje van zijn voorraad op mijn hiel geplakt omdat ik daar stilaan last begon te krijgen. Weeral wat minder bagage voor Pierre.

Ondertussen iets of wat 200km afgelegd en dus voor één vierde gevorderd.

Op zich zou ik per dag meer kilometers kunnen doen dan de afgelopen 2 dagen, maar had me op voorhand voorgenomen de eerste 2 weken niet sneller te lopen dan de voorziene dagetappes en ik loop in goed gezelschap. Er wordt per dag heel wat afgelachen. Met dit ritme is mijn voorziene aankomst nog altijd rond 2 of 3 juli en kan ik 4 juli terug vliegen om 5 juli terug te werken. En op die manier nog 2 extra verlofdagen over te houden voor dit jaar. Tegen komende zondag zie ik wel wat ik doe.

Go west

Pobena, een heel klein plaatsje aan de kust met 5 restaurants. Jean-Michel, de Bourgondiër onder ons, heeft er een neus voor het juiste restaurant er telkens uit te kiezen en iets later ook de juiste wijn.

Een 10-tal Spanjaarden waren eerst op het terras daar (en later binnen door een regenbui) samen aan het zingen (repeteren voor de zondagsmis of elke vrijdag vrienden onder elkaar ? ). Het moet gezegd worden: het klonk echt heel goed !

De volgende morgen vertrokken onder stralende zon langs een kustpad. Bijzonder mooi stappen, heerlijk rustig en super groen voor ons, terwijl de atlantische oceaan rechts van ons ligt. Rond de middag zijn de pinguïns nog eerst voor een duik gegaan. Ik heb ook mijn bikini bij en wil alles gebruiken wat ik mee heb (al vraag ik me af of ik dan de laatste dag mijn medicamenten die ik mee heb, moet opeten ) maar zag het niet zitten om me om te kleden en dan met natte kleren verder te lopen. En mijn handdoekje is net iets groter dan dat van Jean-Michel, maar te klein om mijn bikini op discrete manier aan/uit te doen.

Iets later op de middag passeerden we nog playa Ostende, maar mijn duik zal voor later zijn.

We besloten geen halt te houden in onze oorspronkelijk voorziene stopplaats Castro-Urdiales, een iets grotere badplaats waar ze heerlijke paella aan het maken waren op een soort folklore benefiet-happening, maar verder te gaan tot het volgende dorp, waar een camping zou zijn voor pelgrims.

Vooral Pierre heeft momenteel last van zijn benen en geeft aan hoeveel hij er nog wil doen. Hoewel we weer in een boeregat aankwamen , was die camping wel een voltreffer. Een grote tent voor ons vieren en een terras met stoelen voor onze tent.

Tijd voor de was. Voor degenen die niet echt een gedacht hebben van het pelgrim-leven.Drie onderbroeken mee wil niet zeggen: eentje voor dag één, dag 2 draai je deze om en zo tot 6 dag om dan op dag 7 zonder onderbroek te wachten voor het wasmachine tot de was gedaan is. Al bij al mochten er 4 mee in mijn bagage, maar om de 3 dagen gooien we alle was bij elkaar en wassen we en drogen we onze kleren zodat we anderhalf uur en een douche later ons herboren voelen.

S avonds verse paella op de camping gegeten, al zag deze van de benefiet er nog beter uit. We waren net te laat voor de zonsondergang aan zee, maar het was nog een prachtig kleurenpalet en zo vond ik mijn titel voor vandaag.

De eerste dagen wandelden we meer bergop en -af in de bergen, maar sinds Bilbao zitten we veel dichter aan zee en passeren meer dan eens per dag een strand(je).